I GSK 1427/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Bartosz Barczyk po rozpoznaniu w dniu 24 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C.V. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 1067/16 w sprawie ze skargi C.V. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wpisu do ewidencji producentów rolnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od C.V. na rzecz Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej również jako: "WSA") wyrokiem z 1 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 1067/16 oddalił skargę C.V. (dalej: "skarżący") na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] nr [...] w przedmiocie wpisu do ewidencji producentów rolnych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Na podstawie wniosku C.V. z 14 maja 2008r., Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Białogardzie (dalej: "organ I instancji" "Kierownik Biura") dokonał wpisu C.V. do krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności nadając numer [...]. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania wszczętego z urzędu w celu uchylenia czynności materialno-technicznej, polegającej na wpisaniu do ewidencji producentów, decyzją z [...] organ I instancji uchylił czynność materialno-techniczną w postaci wpisu Strony do krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz odmówił dokonania wpisu do tej ewidencji. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] Organ uznał, że skarżący nie spełnił ustawowych przesłanek wpisu do ewidencji producentów na podstawie art. 3 ust. 1-3 oraz art. 12 ust. 3-5 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012 r., poz. 86, dalej: "u.k.s.e."). Powyższe decyzje, na skutek uwzględnienia skargi C.V., zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 3 września 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 666/15. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany jest przeprowadzić analizę stanu faktycznego istniejącego na dzień dokonania wpisu skarżącego do rejestru, odnosząc do niego odpowiednie, obowiązujące w tym czasie przepisy prawa. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ I instancji powtórnie uchylił czynność materialno-techniczną w postaci wpisu strony do krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz odmówił dokonania wpisu do tej ewidencji a Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "organ II instancji") po rozpatrzeniu odwołania C.V. decyzją z [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę odmowy wpisu do ewidencji producentów organ wskazał fakt, iż zarówno na dzień złożenia wniosku (14 maja 2008r.) , jak i wydania zaświadczenia skarżący nie spełnił definicji rolnika wynikającej z przepisu art. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. U. UE L z 2003 r., Nr 270, poz. 1, dalej: "rozporządzenie 1782/2003"), bowiem nie przedstawił dowodów, że posiadał gospodarstwo, którym mógłby zarządzać. Podkreślił, że ustalenia w tym zakresie poczynił na podstawie dokumentów przedstawionych przez skarżącego na wezwanie organu w tym: umowy dzierżawy działki 53/1 znajdującej się w gminie Polanów, obrębie Rzeczyca Wielka z 1 marca 2012 r. zawartej pomiędzy A. a C.V.; decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony roślin i Nasiennictwa (z dnia 20 czerwca 2012 r. oraz z dnia 12 sierpnia 2013 r.), faktury wystawionej przez Zachodniopomorski Ośrodek doradztwa rolniczego w Barzkowicach za sporządzenie planu rolnośrodowiskowego, Protokołu przekazania produktu ekologicznego przez C.V. dla B. w rozliczeniu za usługi z 23 kwietnia 2013 r. oraz 22 sierpnia 2012 r., Faktury RR z 31 lipca 2013 r. wystawionej przez B. w związku ze sprzedażą przez C.V. dla B. nostrzyka białego ze zbiorów w 2012 r. i 2013 r.; faktury wystawionej przez C., Faktury wystawionej przez B. dla C.V. na usługi rolnicze (siew), dokumentów rozchodu wewnętrznego z magazynu, gdzie jako dostawcę mieszanki traw specjalnej, nostrzyka białego oraz siewu, wałowania wskazano B. a odbiorcą był C.V. Organ zaakcentował także, iż ponownie rozpoznając sprawę był zobowiązany ww. wyrokiem WSA z 3 września 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 666/15 do zastosowania przepisów w brzmieniu na dzień wydania zaświadczenia, nie zaś na dzień wydania decyzji. Wyrokiem z 1 grudnia 2016 r., opisanym na wstępie, Sąd I instancji oddalił skargę C.V. na powyższą decyzję. WSA w Szczecinie za chybiony uznał zarzut skargi, co do naruszenia trwałości decyzji czyli czynności materialno-technicznej. Według Sądu I instancji, nie zmienia powyższego nowelizacja wprowadzona od 1 stycznia 2015 r. ustawą z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2014 r., poz. 1872, dalej: "ustawa zmieniająca"). Odnosząc się do kwestii zmiany u.k.s.e. WSA stwierdził, że w niniejszej sprawie istnieje sytuacja postępowania w toku. Zdaniem Sądu I instancji, nie budzi wątpliwości, że zmiany te nie mogły niweczyć skutecznego postępowania w sprawie uchylenia wpisu i odmowy wpisu, zgodnego z prawem obowiązującym w dacie jego wszczęcia a to wobec braku nowej regulacji, która by to postępowanie udaremniała. Jednocześnie WSA podzielił stanowisko zawarte w wyroku z 3 września 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 666/15 wydanym na gruncie tej sprawy zgodnie z którym o wpisie do ewidencji producentów decydował stan faktyczny na dzień złożenia wniosku. Tym samym, wszelkie przekształcenia własnościowe czy też w stanie posiadania następujące w toku postępowania i na jego użytek, nie mogły wpływać na status producenta sprecyzowany i wykazany według stanu na dzień złożenia wniosku. Sąd I instancji podniósł także, że stan faktyczny sprawy został ustalony na podstawie dokumentów przedstawionych przez skarżącego na wezwanie organu. Ustalenia te WSA w pełni podzielił i stwierdził, że wskazują one bezspornie, iż skarżący, biorąc pod uwagę definicje wynikające z art. 3 u.k.s.e., na dzień zarówno złożenia wniosku jak i na dzień w którym uzyskał wpis do ewidencji gospodarstw nie spełnił definicji rolnika wynikającej z art. 2 lit. a) rozporządzenia 1782/2003, bowiem nie przedstawił dowodów, że posiadał gospodarstwo, którym mógłby zarządzać. Zdaniem WSA, nie można również zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. Materiał dowodowy został przedstawiony przez skarżącego na wezwanie organu, a jego ocena dokonana przez organ nie naruszała zasady swobodnej oceny wyrażonej w art. 80 k.p.a. Według WSA, postępowanie było prowadzone w sposób nienaruszający interes społeczny czy słuszny interes skarżącego w stopniu dającym podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł C.V.. Powyższemu wyrokowi zarzucono: 2015. naruszenie prawa materialnego tj. art. 13 ust. 1 u.k.s.e. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w postaci uchylenia czynności materialno-technicznej i odmowy dokonania wpisu do ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności w sytuacji, gdy przepis ten został uchylony ustawą zmieniającą, która weszła w życie 1 stycznia 2015 r.; I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy : a) art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej poprzez zastosowanie niewłaściwego trybu do ewentualnego uchylenia przedmiotowego aktu i w konsekwencji naruszenie poszanowania zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej o wpisie skarżącego do ewidencji producentów z dnia 15 maja 2008 r.; b) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") poprzez zaaprobowanie w całości ustaleń faktycznych organu drugiej instancji i niedostrzeżenie naruszenia przez organ drugiej instancji naruszenia przepisu art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i naruszenia zasady prawdy obiektywnej skutkującą błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na uznaniu, że skarżący w dniu dokonania wpisu do ewidencji gospodarstw rolnych i ewidencji wniosków o przyznanie płatności, t.j. 15 maja 2008 r. nie posiadał gruntów rolnych i tym samym nie spełnił przesłanki posiadania gospodarstwa rolnego bądź bycia rolnikiem, w sytuacji gdy skarżący był w posiadaniu gruntów rolnych, posiadał gospodarstwo rolne i był rolnikiem, co w konsekwencji oznacza, iż spełnił przesłankę bycia producentem rolnym. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. Wskazując na powyższe, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Ewentualnie, w razie podzielenia wyłącznie zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji a także – w każdym z opisanych przypadków- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty nie są trafne i skuteczne. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) poza nieważnością postępowania, którą bierze pod rozwagę z urzędu, a która w niniejszej sprawie nie występuje. Oznacza to, że zakres kontroli kasacyjnej przez NSA wyznacza strona poprzez wskazanie podstaw, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., zawierających odpowiednie zarzuty. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna C.V. oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Na wstępie przypomnieć należy, że niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne dotyczy nadania i późniejszego anulowania nadania stronie numeru identyfikacyjnego oraz odmowy wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego. Ponadto zaakcentowania wymaga, że na gruncie sprawy objętej rozpatrywaną skargą kasacyjną został wydany prawomocny wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego (z dnia 5 września 2015r. sygn. akt I SA/Sz 666/15), którym były związane w trybie art. 153 p.p.s.a. zarówno organ ponownie rozpatrując sprawę, jak i WSA w Szczecinie rozpoznając wniesioną skargę. Należy dodać, że związanie to obejmuje nie tylko ten sąd i organ, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdy organ i sąd orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego zakończenia (art. 170 i art. 171 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Związanie sądu w rozumieniu tego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się temu poglądowi w pełnym zakresie oraz zareagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej, co do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Wypada jednak podkreślić, że ocena ta wiąże tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. W orzecznictwie (podobnie w piśmiennictwie) przyjmuje się, że ocena traci swoją moc wiążącą w razie zmiany stanu prawnego, zmiany istotnych okoliczności faktycznych, wzruszenia orzeczenia w przewidzianym do tego trybie oraz z uwagi na późniejsze podjęcie przez skład poszerzony NSA uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego. Przypomnieć więc należy, co prawidłowo również odczytał Sąd I instancji, przy powtórnym rozpoznaniu sprawy po wyroku WSA w Szczecinie z 5 września 2015r. sygn. akt I SA/Sz 666/15 organ był zobowiązany do dokonania analizy stanu faktycznego istniejącego na dzień dokonania wpisu (tj. 14 maja 2008 r.), odnosząc do niego odpowiednie obowiązujące w tym czasie przepisy prawa. Innymi słowy, ewentualne stwierdzenie wystąpienia przesłanek odmowy dokonania wpisu m.in. z powodu stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności należało oceniać na dzień 14 maja 2008 r. Jak wynika z lektury uzasadnienia zaskarżonego aktualnie wyroku WSA w Szczecinie, Sąd ten uznał, że organ ponownie rozpatrując sprawę w pełni zastosował się do wskazań zawartych w uprzednim wyroku tego Sądu sygn. akt I SA/Sz 666/15 i nie naruszył art. 153 p.p.s.a. Według Sądu I instancji, w tej sprawie organ trafnie uznał, że skarżący C.V. zarówno na dzień złożenia wniosku, jak i na dzień wydania zaświadczenia, nie spełniał definicji producenta rolnego rozumianego, jako rolnika będącego w posiadaniu gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 2 lit a) rozporządzenia nr 1782/2003. Ustalenia w tym zakresie poczynione przez organ oraz ich ocena prawna zawarta w uzasadnieniu decyzji zostały przytoczone w zaskarżonym wyroku. Sąd I instancji stwierdził również, że pomimo uchylenia przez ustawodawcę art. 13 u.k.s.e. ustawą zmieniającą, podstawa materialnoprawna orzekania przez organy istniała – podstawą bowiem odmowy dokonania wpisu był brak przesłanki posiadania gospodarstwa a ta odmowa mieści się w aktualnym art. 11 ust.1 u.k.s.e. Dalej Sąd wywiódł, że powołanie w sentencji decyzji przepisu art. 13 u.k.s.e. zamiast art. 11 u.k.s.e. może być ocenione, zdaniem WSA, wyłącznie pod kątem błędnego jej wskazania a nie orzekania bez podstawy prawnej. To szczegółowe przypomnienie stanowiska Sądu I instancji ma istotne znaczenie przy ocenie zarzutów kasacyjnych sformułowanych w niniejszej skardze. Jak już powiedziano, zarzuty kasacyjne zmierzające do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, oparte zostały na obydwu podstawach art. 174 p.p.s.a. Przy czym naruszenie prawa materialnego skarżący kasacyjnie upatruje w niewłaściwym zastosowaniu art. 13 ust.1 u.k.s.e. w sytuacji gdy przepis ten został uchylony ustawą zmieniającą. Formułując w punkcie I a) petitum skargi kasacyjnej powyższy zarzut naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu tego zarzutu wskazuje, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Z tak postawionym zarzutem nie sposób się zgodzić. Sąd I instancji trafnie bowiem wskazał, że wadliwe powołanie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisu art. 13 ust.1 u.k.s.e. zamiast art. 11 ust.1 u.k.s.e. nie stanowi o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że co prawda zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. w decyzji należy podać m.in. jej podstawę prawną a w orzecznictwie podkreśla się, że podstawa prawna decyzji powinna zostać powołana dokładnie, ze wskazaniem mających zastosowanie w tej sprawie przepisów prawa materialnego i formalnego oraz z podaniem źródeł ich publikacji (v. przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2007 r. sygn. akt II GSK 177/07, CBOiS). Tym niemniej decyzja, która nie zawiera podstawy prawnej, bądź określa ją ogólnikowo czy błędnie, nie jest jednak decyzją wydaną bez podstawy prawnej. Taka decyzja jest dotknięta tylko wadą formalną z powodu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Podstawa prawna bowiem realnie istnieje (na gruncie niniejszej sprawy jest nią art. 11 ust.1 u.k.s.e.), ale nie ma o niej prawidłowej informacji w wydanej decyzji. W tej sytuacji, powiązany ściśle z tym zarzutem zarzut sformułowany w punkcie II a) petitum skargi kasacyjnej wraz z jego uzasadnieniem również nie zasługuje na uwzględnienie. Wpisowi do ewidencji podlega producent rolny (art. 11 u.k.s.e.) tak też było w dacie złożenia wniosku przez skarżącego (2008 r.). Wypada też zauważyć, że w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Dalej należy wskazać, że gdy chodzi o aktualnie omawianą, wskazaną przez skarżącego kasacyjnie drugą postać naruszenia prawa materialnego, która polega na błędnym zastosowaniu art.13 u.k.s.e. to uchybienie takie polega w istocie rzeczy "na tzw. Błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Za ugruntowany należy uznać pogląd, że błędne zastosowanie prawa materialnego, czyli tzw. "błąd subsumcji" to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, które skarżący uznaje za prawidłowy. W efekcie, błędne zastosowanie /bądź nie zastosowanie/ przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznacza to, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia na gruncie rozpoznawanej sprawy. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania w skardze kasacyjnej wskazano na art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez zaaprobowanie w całości ustaleń faktycznych i niedostrzeżenie przez organ drugiej instancji naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Zdaniem sądu kasacyjnego, powyższy zarzut sformułowany w punkcie II b) petitum niniejszej skargi, w powiązaniu z jego uzasadnieniem, nie pozwala uznać Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, iż skarżący kasacyjnie podważył ustalenia przyjęte przez organ i zaakceptowane przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia. Strona skarżąca zarzuca Sądowi I instancji wadliwie przeprowadzoną kontrolę zaskarżonej decyzji w aspekcie poczynionych ustaleń nie wiążąc tego zarzutu z odpowiednimi przepisami procedury sądowoadministracyjnej. Tak postawiony i uzasadniony zarzut uniemożliwia przejście do istoty sprawy, czyli ustalenia, czy Sąd I instancji przeprowadził prawidłową kontrolę postępowania dowodowego prowadzonego przez organy administracji i czy prawidłowo uznał, że skutkiem ustaleń dotyczących stanu faktycznego mogło być podjęcie decyzji o uchyleniu wpisu i odmowie dokonania wpisu do ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Ze względu na powołany w omawianym zarzucie przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. podkreślić również należy, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia mogłaby stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy uzasadnienie byłoby sporządzone w taki sposób, że niemożliwa byłaby kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę orzeczenia, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów oddalił skargę, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w tym zakresie. Uregulowanie to nie służy natomiast zwalczaniu stanowiska Sądu w zakresie oceny prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. Na koszty postępowania kasacyjnego w wysokości 360 złotych składa się wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego organ.