II SA/Go 202/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie : odebrania psów i umieszczenia w schronisku p o s t a n a w i a Przywrócić skarżącej termin do wniesienia skargi kasacyjnej UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 2 sierpnia Sąd oddalił skargę W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie odebrania psów i umieszczenia w schronisku. W dniu 13 sierpnia 2007 roku do Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy również w zakresie ustanowienia adwokata. Na wniosek skarżącej, w dniu 6 września 2007 roku doręczony jej został odpis wyroku z uzasadnieniem. W wyniku sprzeciwu skarżącej od postanowienia referendarza sądowego, postanowieniem Sądu z dnia 24 września 2007 roku skarżącej przyznane zostało prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Wniesiona przez skarżącą skarga kasacyjna została postanowieniem z dnia 18 października 2007 roku odrzucona ze względu na fakt sporządzenia jej przez nią osobiście. W dniu 30 października 2007 roku do Sądu wpłynęło pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w Z. z dnia 23 października o wyznaczeniu jako pełnomocnika skarżącej adwokata A. K. z informacją o powiadomieniu go o tym fakcie tym samym pismem. W dniu 5 listopada 2007 roku wskazany pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy i złożył datowane na 2 listopada pełnomocnictwo udzielone mu przez skarżącą. W dniu 29 listopada 2007 roku ustanowiony pełnomocnik złożył w Sądzie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz ze skargą kasacyjną. We wniosku podniósł, iż przyczyną przekroczenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej było ubieganie się przez skarżącą o przyznanie prawa pomocy w celu sporządzenie skargi kasacyjnej przez fachowego pełnomocnika. Wskazywał, że przywrócenie terminu jest uzasadnione ze względu na nieznaczne jego przekroczenie oraz ujemne skutki dla strony w zakresie postępowania dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej okazał się uzasadniony. W myśli przepisu art. 177 § 1 ppsa skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Skarga spóźniona podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 roku, Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej jako ppsa ) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej. Wniesiona w terminie, ale sporządzona przez nią osobiście, skarga kasacyjna podlegała odrzucenie ze względu na jej niedopuszczalność wywołaną faktem niedochowania przymusu radcowsko-adwokackiego przy jej sporządzaniu. 2 kolei sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej z dochowaniem wymogu radcowsko - adwokackiego ( jako konieczny warunek wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej ) możliwe było dopiero po ustanowieniu pełnomocnika . W ocenie Sądu wniosek o przywrócenie terminu został złożony z dochowaniem wymogów z art. 87 § 1, 2 i 4 ppsa. Należy bowiem zaaprobować pogląd, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia kasacji przez pełnomocnika ustanowionego przez sąd ustaje w dniu, w którym miał on rzeczywistą możliwość wniesienia kasacji, a nie w dniu dowiedzenia się przez niego o wyznaczeniu go pełnomocnikiem ( post. SN z dnia 27 czerwca 2000 r., l CZP 62/00, OSNC 2001, nr 1, póz. 7). Przyjęcie poglądu odmiennego (jak np. w post. SN z dnia 17 listopada 1998 r., II UZ 122/98, OSNP 1999, nr 22, póz. 736), że przyczyna uchybienia terminu do złożenia kasacji ustaje w dniu, w którym pełnomocnik z urzędu dowiedział się o jego ustanowieniu, praktycznie uniemożliwia mu dochowanie terminu wskazanego w art. 87 § 1. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.