II FSK 3120/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. K. i A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 107/18 w sprawie ze skargi M. K. i A. K. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 17 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2009 i 2010 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2. uchyla w całości decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 17 stycznia 2018 r. nr [...] oraz nr [...], 3. uchyla w całości poprzedzające je decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 15 marca 2016 r. nr [...] oraz nr [...], 4. umarza postępowania podatkowe w stosunku do M. K. i A. K. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2009 i 2010, 5. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach na rzecz M. K. i A. K. kwotę 10 827 zł (słownie: dziesięć tysięcy osiemset dwadzieścia siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE 1.Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2018 r. o sygn. akt I SA/Ke 107/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargi M. K. i A. K. (dalej: skarżący) na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 17 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. oraz z dnia 17 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010r. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej "CBOSA". 2. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach decyzjami z 17 stycznia 2018 r. nr [...] i nr [...] utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z 15 marca 2016 r. odpowiednio nr [...] i nr [...] określające skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 i 2010 r. Organ ustalił, że w 2009 i 2010 r. A. K. sprzedawał książki na portalu aukcyjnym Allegro oraz poprzez antykwariaty i dom aukcyjny. Ogółem ze sprzedaży książek w 2009 r. uzyskał kwotę 273.451,40 zł, a w 2010 r. kwotę 343.788,07 zł. Powołując przepis art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.), organ podniósł, że prowadzona przez A. K. w 2009 i 2010 r. działalność polegająca na sprzedaży książek za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro, antykwariatów i domu aukcyjnego posiadała wszystkie konstytutywne cechy działalności gospodarczej prowadzonej we własnym imieniu. Organ podatkowy uznał, że ilość i częstotliwość dokonanych transakcji dowodzą, że czynności te były wykonywane w sposób ciągły. Działalność podatnika nie wyczerpywała się bowiem w jednorazowej sprzedaży książek, lecz w cykliczności sprzedaży dokonywanej w sposób powtarzalny. Potwierdza to jednoznacznie liczba dokonanych w 2009 r. transakcji na rachunku bankowym (163), sprzedaży w antykwariatach i domach aukcyjnych (63), a także ilość kupionych pozycji książkowych (51) oraz liczba dokonanych operacji bankowych dotyczących zakupu książek, w których wskazano tytuły pozycji książkowych (365). W 2010 r. były to liczby odpowiednio: 291, 34, 35, 335. Dodatkowo w 2010 r. A. K. sprzedał bezpośrednio osobie fizycznej 53 książki. Odnosząc się do twierdzenia podatnika, że jest kolekcjonerem książek, organ podniósł, że jakkolwiek gromadzenie i posiadanie kolekcji może być uznane za działanie w celach osobistych, to jednak sukcesywne, stałe, regularne i ciągłe ich zbywanie w okresie kilku lat na rzecz znacznej ilości nabywców nosi cechy uczestnictwa w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Nie można uznać, że podatnik dążył tylko do "odświeżenia lub uzupełnienia kolekcji". Okoliczności sprawy dowodzą, iż prowadzona sprzedaż książek nie miała charakteru okazjonalnego, jak również nie stanowiła wyprzedaży kolekcji. Pierwotny zamiar A. K. co do sposobu wykorzystania nabywanych książek dla celów osobistych nie ma charakteru przesądzającego dla oceny następczych działań podatnika dotyczących jego książek. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał skargi za niezasadne. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia wskazał, że podziela pogląd orzecznictwa sądowego, zgodnie z którym warunkiem zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe i nie jest konieczne wszczęcie postępowania karnego skarbowego przeciwko osobie. W sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania. W konsekwencji niezasadne są zarzuty naruszenia art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej (t.j Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. dalej "O.p."). Naruszenie zaś zarzucanych przepisów K.k.s. i K.p.k. pozostaje poza zakresem przedmiotowej sprawy. 3.1. W ocenie Sądu, w ustalonym stanie faktycznym organ podatkowy zasadnie przyjął, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży książek. Przedmiot oraz zakres i częstotliwość dokonanych transakcji jednoznacznie wskazują, że przekraczały one, wbrew ocenie skarżącego, skalę czynności dotyczących majątku prywatnego. W tym względzie Sąd w całości potwierdza ocenę działań skarżącego i ich kwalifikację dokonaną przez organy podatkowe. W Jego ocenie na pełną akceptację zasługuje potwierdzona przez organy teza, że dokonywana sukcesywnie sprzedaż kolekcjonowanych książek nie stanowiła przejawów zarządu majątkiem prywatnym. A. K. w 2009 i 2010 r. dokonał sprzedaży książek, w wyniku czego w każdym z tych lat osiągnął przychód w kwotach przewyższających przychody osiągnięte ze stosunku pracy i z najmu. Liczba i częstotliwość dokonanych transakcji sprzedaży książek wskazywała, że działalność strony miała charakter ciągły. W 2009 r. odnotowano 163 transakcje na rachunku bankowym i 63 sprzedaże w antykwariatach i domach aukcyjnych. W 2010 r. było to odpowiednio liczby: 291 i 34, oraz dodatkowo 53 sprzedaże bezpośrednio osobie fizycznej. Nie bez znaczenia są przy tym ustalenia organu za lata 2006, 2007 i 2008, z których wynika, że za pośrednictwem portalu Allegro sprzedano blisko 700 pozycji. Sprzedaż książek była dokonywana przez podatnika w sposób stały i częstotliwy. Rezultatem zaś prowadzonej sprzedaży był osiągnięty dochód ze sprzedaży książek. Ocena całokształtu działań skarżącego przeczy tezie, że sprzedaż książek mu była jedynie przejawem wyprzedaży majątku prywatnego i czynności w tym zakresie były podejmowane tylko w ramach porządkowania kolekcji. Podkreślił, że ta działalność podatnika cechowała się wysokim stopniem zorganizowania. Sprzedaży dokonywał za pośrednictwem kilku kont na portalu internetowym oraz antykwariatów i domu aukcyjnego. WSA w Kielcach podkreślił, że wbrew stanowisku skarżącego, sposób wejścia w posiadanie, a dokładnie pierwotny zamiar co do sposobu wykorzystania tego mieniem, nie ma charakteru przesądzającego dla oceny następczych działań skarżącego dotyczących tego mienia, które tak jak w niniejszej sprawie przybrały postać wykorzystania go do działalności gospodarczej. W świetle przepisów art. 5a pkt 6 i art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. motywy, którym kieruje się podatnik wykonujący działalność, nie ma znaczenia przy kwalifikowaniu przychodów z tej działalności do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. 4. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 4.1. W skardze kasacyjnej skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Jako podstawy kasacyjne powołał naruszenie przepisów: I. postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c), poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżone decyzje naruszały przepisy prawa procesowego, a dokładnie: a) art. 120, art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i 191 O.p., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, niepodjęcie starań w celu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, b) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 123 § 1 i 124 O.p., poprzez: - brak odniesienia się w skarżonej decyzji przez organ II instancji do wszystkich zarzutów Strony zawartych w odwołaniu od decyzji oraz zawartych w zastrzeżeniach do protokołu kontroli, a także wskazanych tam dowodów, - niedokonanie przez organy podatkowe szczegółowej wykładni definicji działalności gospodarczej na gruncie u.p.d.o.f., jak również brak odniesienia się w skarżonej decyzji do wykładni działalności gospodarczej zaprezentowanej przez Stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji, - brak wskazania jakichkolwiek faktów i dowodów pozwalających na wyciągnięcie przez organ wniosków, iż sprzedaż książek realizowana przez Stronę za pośrednictwem aukcji stacjonarnych organizowanych przez antykwariaty lub domy aukcyjne, prowadzona była w ramach działalności gospodarczej, - brak w skarżonej decyzji odniesienia się do dowodów i wyjaśnień złożonych przez Stronę w trakcie prowadzonego postępowania, wskazujących na prywatny charakter dokonywanych przez niego transakcji sprzedaży książek, - błędne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji w aspekcie zakwalifikowania przez organ II instancji prowadzonej przez Stronę sprzedaży prywatnych książek, będących w posiadaniu Strony powyżej 6 miesięcy, za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro oraz na aukcjach stacjonarnych organizowanych przez antykwariaty i domy aukcyjne, jako działalności gospodarczej, 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przedstawieniu przez sąd I instancji okoliczności faktycznych sprawy w sposób niezgodny z rzeczywistością, brak przywołania przez sąd podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j. : a)art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70 § 7 pkt 1 O.p., poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w szczególności poprzez uznanie, iż upływ terminu przedawnienia karalności przestępstwa lub wykroczenia skarbowego nie ma wpływu na zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, b) art. 5a pkt 6 i art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz art. 11 ust.1 i art. 14 u.p.d.o.f., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, c) art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) u.p.d.o..f., poprzez jego bezzasadnie niezastosowanie do przychodów osiągniętych przez Stronę ze sprzedaży części majątku prywatnego (książki bibliofilskie) dokonanego po upływie 6 miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło ich nabycie; d) art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym ustaleniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w szczególności poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż część ze sprzedanych przez stronę książek została objęta procedurą marży, o której mowa w art. 120 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług e) art. 2a O.p. poprzez jego błędną wykładnię oraz bezzasadne zastosowanie w niniejszej, podczas gdy zakres przedmiotowy regulacji zawartych w art. 5a pkt 6 i art. 10 ust. 1 pkt 3 i 8 u.p.d.o.f. został uregulowany w sposób skrajnie niejednoznaczny, co Strona wykazała zarówno w odwołaniu od decyzji organu 1 instancji, jak i w uzasadnieniu skargi, a więc pomimo istnienia istotnych wątpliwości, co do treści przepisów prawa, rozstrzygnięcie sprawy wbrew zasadzie in dubio pro tributario. W piśmie z dnia 10 maja 2019 r. pełnomocnik skarżących złożył dodatkowe uzasadnienie do zarzutu kasacyjnego w postaci naruszenia art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70 § 7 pkt 1 O.p. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 25 października 2019 r. poinformował, że wyrokiem z dnia 23 października 2019 r. sygn. akt I FSK 1972/18 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną A. K. w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 i 2010 r. uznając za zasadny zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych za ww. okresy. 4.2. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 5.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Problem rozstrzygany w sprawie stanowił również przedmiot rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 23 października 2016 r. o sygn. I FSK 1972/18, dotyczącym tego samego skarżącego w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 oraz 2010 r. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podziela i akceptuje zajęte stanowisko w ww. sprawie dlatego w niniejszej sprawie została wykorzystana argumentacja tam użyta. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały enumeratywnie w § 2 tego artykułu. Zdanie drugie art. 183 § 1 p.p.s.a. stanowi o tym, że strona może przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Zaskarżony wyrok nie został wydany w warunkach nieważności, stąd do rozstrzygnięcia pozostają zarzuty skargi kasacyjnej, które oparte zostały na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. 5.2. Skarżący skorzystali z uprawnienia do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w pierwotnej wersji skargi kasacyjnej, które zaprezentowano w piśmie procesowym z dnia 10 maja 2019 r. Mimo obowiązującej zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, działanie, w ramach którego przy zachowaniu zakresu zarzutów kierowanych przeciwko wyrokowi wojewódzkiego sądu administracyjnego skarżący, na poparcie tak zgłoszonych zarzutów, przedstawia inne niż dotychczas argumenty uznać należy w sprawie za dopuszczalne, ponieważ są to nowe argumenty na rzecz przedstawionych w pierwotnej wersji skargi kasacyjnej zarzutów (por. orzeczenia NSA z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 2368/16; z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. akt II FSK 774/05, opubl. CBOSA). 5.3. Pierwotnie formułując zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie tych przepisów skarżący podnosili, że Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów o nie uwzględnieniu upływu terminu przedawnienia mimo, że upłynął termin karalności przestępstwa lub wykroczenia skarbowego; niesporna pozostawała w sprawie okoliczność, że organy wszczęły postępowanie karno-skarbowe w dniu 29 października 2014 r., które zostało ostatecznie umorzone w 2018 r. bez postawienia skarżącemu zarzutów. Natomiast w powołanym piśmie procesowym z dnia 10 maja 2019 r. skarżący wskazali, że w ramach powołanej podstawy kasacyjnej uzupełniają uzasadnienie zarzutów powołując się na brak doręczenia pełnomocnikowi skarżącego zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia przed upływem terminu przedawnienia. 5.4. Istotą sporu w sprawie pozostawały ustalenia faktyczne, które legły u podstaw stanowiska organów, zaaprobowanego w zaskarżonym wyroku, że aktywność skarżącego wypełniała znamiona działalności gospodarczej. W ramach tych zarzutów skarżący podniósł szereg zarzutów procesowych, których zasadność winna być jednak oceniana dopiero po przesądzeniu o trafności najdalej idącego zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Po tym terminie zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami wygasa. Natomiast art. 70 § 6 pkt 1 O.p. stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Niesporna w sprawie pozostawała okoliczność, że skarżący w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. reprezentowany był przez pełnomocnika, doradcę podatkowego J. B.; pełnomocnictwo udzielone zostało przez skarżącego 10 września 2013 r. i złożone do akt wraz z odwołaniami od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. Postanowieniem z dnia 29 października 2014 r. wszczęte zostało dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 2 i art. 56 § 2 w związku z art. 6 § 2 Kodeksu karnego skarbowego. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego w K przesłał skarżącemu pismo, sformułowane zgodnie z wymogiem art. 70c O.p., z dnia 6 listopada 2014 r. informujące o zawieszeniu z dniem 29 października 2014 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od marca 2009 do grudnia 2010 roku oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2009 i 2010. Pismo skierowane zostało bezpośrednio do skarżącego i doręczone mu w trybie zastępczym (po dwukrotnym awizowaniu pozostawione zostało ze skutkiem doręczenia). 5.5. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia o zarzutach skargi kasacyjnej w tym zakresie ma treść uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjętej 18 marca 2019 r. sygn. akt I FPS 3/18, w której przyjęto, że dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c O.p. zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony – uchybienie obowiązkowi w tym zakresie winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W uzasadnieniu uchwały Sąd ten podkreślił, funkcję gwarancyjną przepisów o doręczeniach dla strony, która ustanawia pełnomocnika po to, by prowadził on sprawę w jej imieniu. Takie działanie strony jest wyrazem staranności w zakresie prowadzenia przez nią swoich spraw. Strona może nie mieć świadomości czy wiedzy w zakresie skutków prawnych otrzymanej informacji, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy. Jakkolwiek doręczenie jest czynnością materialno-techniczną, regulowaną przez przepisy procesowe, to wywołuje daleko idące skutki materialnoprawne. W przypadku bowiem doręczenia zawiadomienia o prawidłowej treści, które spełnia przesłanki formalne oraz przesłanki materialnoprawne, co do rzeczywistego przebiegu zdarzeń, przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, dochodzi do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Sąd stwierdził, że uchybienia w zakresie naruszenia art. 145 § 2 O.p. w tym przypadku nie można oceniać jedynie w charakterze ich wpływu na wynik sprawy, gdyż niweczyłoby to funkcje gwarancyjne. 5.6. Mając na uwadze treść art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi - stanowisko wyrażone w przywołanej uchwale jest dla składu orzekającego w tej sprawie wiążące. Z przepisu tego wynika moc ogólnie wiążąca uchwał (abstrakcyjnych, jak i konkretnych), która oznacza, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych, dopóki nie nastąpi zmiana tego stanowiska w wyniku np. kolejnej uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie podziela stanowisko zaprezentowane w uchwale I FPS 3/18. Uznanie za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 70 § 1 w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. przez brak uwzględnienia w sprawie przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zaskarżonymi decyzjami, czyni ocenę pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej - bezprzedmiotową. Zaskarżone decyzje organu odwoławczego wydane zostały w warunkach przedawnienia, stąd nie było podstaw do merytorycznego rozstrzygania w nich o zobowiązaniu skarżących, a jedynie o umorzeniu postępowań podatkowych na podstawie art. 208 § 1 O.p. 6. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekając na podstawie art. 188 p.p.s.a. - uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznając skargę – w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a - uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji, a w oparciu o art. 145 § 3 p.p.s.a., stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania podatkowego w tej sprawie - umorzył te postępowania. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200, art. 209, art. 203 pkt 1 w związku z art. 205 § 2, 3 i 4 p.p.s.a.