II SA/Gl 409/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski Sędzia WSA Artur Żurawik po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania obowiązku przedłożenia dokumentów uprawniających do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane w kwestii wniosku skarżącego R. D. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 409/14. p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wykładnię wyroku. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 409/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R. D. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wykonania obowiązku przedłożenia dokumentów uprawniających do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. W piśmie z dnia 10 listopada 2015 r. skarżący R. D. wystąpił z wnioskiem o wykładnię powyższego wyroku. W jego uzasadnieniu wskazano, że uzasadnienie wyroku nasuwa wątpliwości dotyczące prawa dysponowania gruntem i wykonywania wyroku zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Dalej podniesiono, że w dacie wydawania decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., "Kopalnia Gazu" nie była inwestycją celu publicznego. Prywatna spółka górnicza nie była stroną ww. decyzji. Sposób wykonywania wymienionych tytułów prawnych różni się między sobą i budzi uzasadnione obawy co do sposobu ich wykonywania. Wniosek ten poparł uczestnik postępowania Z. P. w piśmie z dnia 14 grudnia 2015 r. Uczestnik ten oświadczył, że prywatna firma górnicza posiada prawo do działki nr [...], obr. [...] dla wznowienia prowadzenia robót budowlanych w postępowaniu naprawczym samowoli budowlanej. Z własnej woli przedsiębiorca górniczy od 2006 r. do chwili obecnej nie prowadził robót budowlanych na ww. działce i z urzędu pozwolenie na budowę uległo uchyleniu. Nadto wskazał, że przedsiębiorca górniczy nie występował z wnioskiem do organu budowlanego o wydanie decyzji w przedmiocie wykonania obowiązków przedłożenia dokumentów. Przedłożone dokumenty dotyczą przedsiębiorcy przesyłowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie. Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania, jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. Stosownie do art. 141 § 4 zd. 2 P.p.s.a. uzasadnienie powinno zawierać wskazania co dalszego prowadzenia sprawy. W żadnym wypadku wskazania te nie mogą zatem sprowadzać się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez Sąd kontrolowanej sprawy administracyjnej. Istotne jest także, że przy użyciu instytucji wykładni niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 23/08, Lex nr 544893). Zdaniem Sądu w objętym wnioskiem zakresie treść wyroku nie budzi żadnych wątpliwości i tym samym nie wymaga wykładni. Uznać należy, że sformułowania zawarte zarówno w wyroku, jak i jego uzasadnieniu, są jednoznaczne i nie wywołują wątpliwości co do ich wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego. Nie powodują także wątpliwości w zakresie wykonania wyroku. Wszystkie zaś przywołane przez stronę okoliczności stanowią w istocie polemikę z poglądami Sądu i zmierzają do zakwestionowania trafności rozstrzygnięcia, tego rodzaju okoliczności mogą być natomiast podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wyroku, nie zaś wniosku o jego wykładnię. Wskazać należy wreszcie, że wykładnia wyroku nie może prowadzić do reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne, bowiem wykracza to poza dyspozycję art. 158 P.p.s.a. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 158 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.