II OZ 1133/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 165/18 o odrzuceniu skargi K.W. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy budynku gospodarczego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 165/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę K.W. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy budynku gospodarczego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Przyczyną odrzucenia skargi było nieprzedłożenie, mimo wezwania wystosowanego do pełnomocnika skarżącego, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., w ustawowym terminie siedmiu dni, odpisu skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, podnosząc że odesłał "kopię skargi decyzji, a nie kopię skargi od decyzji", gdyż tak zrozumiał wezwanie do usunięcia braków formalnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (§ 2). Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, iż w wypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 p.p.s.a. jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który – w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi w ustawowym terminie – nakazuje sądowi odrzucenie takiej skargi. Brak odpisu skargi stanowi istotny brak formalny, którego nieusunięcie powoduje, że nie można nadać tej skardze biegu. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że niezłożenie przez stronę, mimo wezwania, wymaganego odpisu skargi przeznaczonego dla uczestnika postępowania uzasadnia jej odrzucenie. Problem braku formalnego w postaci nieprzedłożenia odpisów skargi był przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13. W tezie tej uchwały stwierdzono, że "niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd". W niniejszej sprawie strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, gdyż nie przedłożyła wymaganego odpisu skargi, mimo doręczonego wezwania w tym zakresie. Jak wynika z akt, w odpowiedzi na wezwanie, skarżący zamiast odpisu skargi złożył kopię decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. Przedłożenie zamiast żądanego dokumentu – tutaj: odpis skargi, innego – tutaj: kopia decyzji, nie stanowi usunięcia braku formalnego skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wezwanie do przedłożenia odpisu skargi zostało sformułowane w sposób zrozumiały i obiektywnie nie dawało podstawy do odczytania jego treści tak jak odczytał to skarżący. Tym samym zaszła podstawa do odrzucenia skargi, co prawidłowo uczynił Sąd pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.