VI SA/Wa 1833/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Małgorzata Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z "(...)" lipca 2019 r. nr "(...)", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 14 ust. 1 i ust. 2, art. 18 ust. 4a, ust. 4b, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 58, dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.5 i 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)" marca 2019 r., nr "(...)", o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8800 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że 7 grudnia 2018 r. w "(...)"przy ulicy "(...)"miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki S. nr rej. "(...)" przeprowadzona przez funkcjonariuszy policji. Pojazdem kierował A. W.. Kontrola została udokumentowana protokołem nr "(...)". Protokół kontroli wraz z aktami sprawy zostały przekazane "(...)"Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego pismem z 20 grudnia 2018 r. Pismem z 9 stycznia 2019 r. "(...)"Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W toku postępowania strona złożyła wyjaśnienia w sprawie pismem z 22 lutego 2019 r. GITD rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji wskazał, że jak wynika z treści protokołu kontroli kierowca okazał do kontroli m.in. licencję nr "(...)"na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną Stronie. Oznacza to, zdaniem organu, że wykonawcą kontrolowanego przewozu była Spółka czego Strona nie zakwestionowała w toku postępowania administracyjnego. Kierowca A. W. odmówił podpisania protokołu kontroli i przyjęcia dokumentacji nie podając przyczyny). GITD wskazał, dalej, że jak wynika z treści protokołu kontroli i notatki urzędowej sporządzonej przez kontrolującego kierowca w chwili zatrzymania do kontroli przewoził pasażera M. M.. Przewóz odbywał się z ulicy na ulicę "(...)"w "(...)". Pasażer oświadczył do protokołu, że przewóz został przez niego zamówiony za pośrednictwem aplikacji "(...)". Za wykonany kurs pasażer zapłacił kierowcy gotówką 30 zł. Pojazd nie był oznakowany jak taksówka. GITD wskazał, że w toku postępowania organ I instancji ustalił, na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy (pismo z 18 stycznia 2019 r.), że Strona posiadała uprawnienie w zakresie transportu drogowego osób wynikające z licencji nr "(...)"na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, do której Strona nie zgłosiła pojazdu marki S. o nr rej. "(...)". Organ wyjaśnił, że nie ustalił, od kiedy Strona wykonywała transport drogowy z użyciem kontrolowanego pojazdu, jednak od 7 grudnia 2018 r. do dnia wydania decyzji w I instancji ("(...)" marca 2019 r.) upłynęło 98 dni i do dnia wydania niniejszej decyzji Strona nie przedłożyła dowodu na zgłoszenie pojazdu do licencji w terminie. Wobec powyższego GITD stwierdził, że decyzja o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 800 zł, z tego tytułu była prawidłowa. GITD uznał za bezsporne, że Strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. W ocenie organu pojęcia "transport drogowy osób" i "przewóz okazjonalny" nie są pojęciami tożsamymi. Ustawodawca dokonał rozróżnienia uprawnień do wykonywania krajowego transportu drogowego osób na trzy rodzaje licencji - na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą i taksówką. Wymogów w zakresie uzyskania licencji i wykonywania transportu drogowego taksówką dotyczy przede wszystkim art. 6 u.t.d. Natomiast do pozostałych rodzajów przewozów osób w krajowym transporcie drogowym odnoszą się przepisy art. 18 ust. 4a, 4b i 5 u.t.d. Wbrew przekonaniu Strony argument o konieczności uzyskania zezwolenia (a nie licencji) w przypadku wykonywania przewozu okazjonalnego, mający świadczyć o odrębnym charakterze instytucji przewozu okazjonalnego, nie jest trafny, bowiem wymóg ten dotyczy wyłącznie przewozów okazjonalnych w transporcie międzynarodowym. W krajowym transporcie drogowym do wykonywania przewozu okazjonalnego konieczne jest uzyskanie odpowiedniej licencji, w zależności od rodzaju wykonywanego przewozu - w zakresie przewozu osób samochodem osobowym lub pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. GITD stwierdził, że kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Nadto nie zostały zrealizowane łącznie warunki wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, stosownie do art. 18 ust. 4b u.t.d. Przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji Uber, co wyklucza zawarcie z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. GITD wyjaśnił, że złożenie oświadczenia woli w formie elektronicznej, za pośrednictwem aplikacji zainstalowanej w smartfonie, odbywa się poza lokalem przedsiębiorstwa. Nadto opłata za usługę nie została określona przed rozpoczęciem przewozu, gdyż wskazana kwota stanowi jedynie kwotę orientacyjną, która po zakończeniu przewozu może ulec zmianie. Organ wskazał również, że zgodnie z oświadczeniem pasażera uiścił on opłatę w wysokości 30 zł gotówką kierowcy, co również stoi w sprzeczności z wymogami z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. c) u.t.d. Dlatego też organ uznał, że nałożenie na Stronę kary pieniężnej za popełnienie naruszenia z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., było prawidłowe. Pismem z 31 lipca 2019 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z "(...)" lipca 2019 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił: 1) rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 K.p.a., polegające na nieuchyleniu decyzji I instancji i wydanie zaskarżanej decyzji pomimo tego, iż organ I instancji (a następnie organ odwoławczy) błędnie ustalił, iż pojęcie: "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" - zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" - zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b) pkt 2 u.t.d., co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez obydwa organy, iż Skarżący wykonywał przewóz okazjonalny podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadała stosowną licencję wydaną na podstawie art. 5 b ust. 1 pkt 1 u.t.d. 2) naruszenie art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak, osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d.), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d. w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania, 3) naruszenie art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni ww. przepisów u.t.d., doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, 4) ewentualnie naruszenie art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji-poprzez ich niezastosowanie oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, w sytuacji, w której organy obu instancji powinny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami, 5) ewentualnie naruszenie art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji, poprzez ich niezastosowanie oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w z w. z art. 4 pkt 11 u.t.d., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a u.t.d. wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją, 6) błędne przyjęcie, iż art. 5b ust. 1, art. 18 ust 4a) i 4b) w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d., może być zastosowany wobec Skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek. W sytuacji gdyby Sąd nie podzielał powyższego stanowiska, Skarżący wniósł o: 1) zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z prośbą o zbadanie czy art. 18 ust 4a i 4b) oraz art. 5 b ust. 1 u.t.d., stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz, czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej, 2) na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 u.t.d. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, albowiem w ocenie Skarżącej regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że w przedmiotowej sprawie w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy bardzo istotne było przeprowadzenie rozprawy oraz przesłuchanie Skarżącego i świadka. Organ II instancji badając przedmiotową sprawę powinien wziąć pod uwagę, iż A. Z., członek zarządu upoważniony do reprezentowania Skarżącego nie był obecny podczas kontroli, nie miał wpływu na jej przebieg, a co za tym idzie nie mógł zgłosić zastrzeżeń do protokołu kontroli, któremu organy administracji publicznej bezzasadnie przyznały przymiot dokumentu urzędowego naruszając tym samym art. 76 § 1 K.p.a. Odmawiając Skarżącemu prawa do złożenia wyjaśnień, nie zawiadamiając go o zakończeniu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej nie tylko dopuściły się naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., ale również naruszania zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej wyrażonej w art. 8 K.p.a. Zdaniem Skarżącego ponadto, organy błędnie utożsamiają pojęcie "krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" z pojęciem "przewozu okazjonalnego samochodem osobowym". Przemawiają za tym następujące argumenty: a) krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym może być wykonywany wyłącznie autem zarejestrowanym w Polsce, co wynika wprost z ustawowej definicji tego pojęcia (art. 4 pkt 1 u.t.d.), podczas gdy brak jest takiego wymogu w odniesieniu do przewozu okazjonalnego. Oznacza to, że przewóz okazjonalny może być wykonywany również samochodem osobowym zarejestrowanym w innym kraju niż Polska, b) zgodnie z ustawową definicją, krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym może być wykonywany jedynie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei przewóz okazjonalny samochodem osobowym może być wykonywany również poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej, c) podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi wymaga, stosownie do art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., uzyskania odpowiedniej licencji. Tymczasem, w przypadku przewozu okazjonalnego wymagane jest uzyskanie zezwolenia na jego wykonywanie, a jeżeli spełnione są warunki określone w ust. 3 oraz ust. 4b pkt 2 art 18, to zezwolenie w ogóle nie jest wymagane, d) podejmowanie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób to działalność gospodarcza, natomiast przewóz okazjonalny nie musi posiadać tej cechy. Zdaniem Skarżącego, organy obu instancji bezpodstawnie przyjęły, że przedsiębiorcy posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, w tym Skarżąca, muszą spełniać dodatkowe wymogi wynikające z przepisów dotyczących przewozu okazjonalnego. Ponieważ tacy przedsiębiorcy nigdy nie będą w stanie spełnić kryterium konstrukcyjnego pojazdu uregulowanego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Skutkiem wykładni dokonanej przez organy obu instancji jest więc zarówno wprowadzenie nowego, dodatkowego i niekonstytucyjnego ograniczenia wolności działalności gospodarczej przedsiębiorców, którzy posiadają licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, jak również ich dyskryminacja względem innych grup w porównywalnej sytuacji prawnej i faktycznej. Wykładnia dokonana przez organy narusza Konstytucję i, jako taka, jest wadliwa, skoro takie ograniczenie nie wynika wprost z u.t.d. Niezależnie od tego, wykładnia dokonana przez organy jest błędna również dlatego, że brak jest "ważnego interesu publicznego", który miałby przemawiać za ograniczeniem wolności działalności gospodarczej przedsiębiorców posiadających licencje na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Zdaniem Skarżącego, wykładnia art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a, 4b i 5 u.t.d., dokonana przez organy narusza ten przepisy Konstytucji oraz wypacza zasadę równości i zakaz dyskryminacji. Przejawem tego są rażące różnice w wymogach dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej pomiędzy przedsiębiorcami posiadającymi licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (który konstrukcyjnie przeznaczony jest dla maksymalnie 7 osób łącznie z kierowcą), a przedsiębiorcami posiadającymi podobną licencję tyle, że w zakresie przewozu osób taksówką lub też pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Aby wykonywać działalność objętą licencją tacy przedsiębiorcy muszą spełniać jednocześnie warunki uzyskania licencji określone w art. 5c u.t.d. oraz wymogi dodatkowe określone w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Sytuacja takich przedsiębiorców byłaby zatem znacznie gorsza niż sytuacja przedsiębiorców posiadających pozostałe licencje wymienione w art. 5b ust. 1 u.t.d. W przypadku przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, przedsiębiorcy ci w ogóle nie podlegają przepisom dotyczącym przewozu okazjonalnego. Jedyną wyraźną różnicą jest ewentualna konieczność zdania egzaminu potwierdzającego znajomość topografii miejscowości oraz przepisów prawa miejscowego w przypadku osób ubiegających się o licencje na przewóz osób taksówką, aczkolwiek wymóg ten zależy od uchwały rady gminy i dotyczy tylko gmin (a w praktyce miast) liczących powyżej 100.000 mieszkańców. Nie do pogodzenia z konstytucyjnym wymogiem równości i zakazem dyskryminacji jest sytuacja, jak wskazał Skarżący, w której przedsiębiorcy posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym muszą spełniać dodatkowe wymogi wynikające z przepisów o przewozie okazjonalnym, które to wymogi w istotny sposób wpływają na sposób wykonywania działalności gospodarczej przez tych przedsiębiorców, zaś dwie pozostałe grupy, tj. przedsiębiorcy posiadający licencje na przewóz osób taksówką i pojazdem samochodowym konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób, są zwolnione od konieczności spełnienia tych dodatkowych wymogów. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie została na Skarżącego nałożona kara pieniężna za dokonanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu, jak również przesłanek z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. oraz za niezgłoszenie pojazdu, którym dokonany był sporny przewóz do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, posiadanej przez Skarżącego. Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Sporny w sprawie przewóz nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami (przewóz regularny – art. 4 pkt 7 u.t.d.), niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (przewóz regularny specjalny – art. 4 pkt 9 u.t.d.), ani wielokrotnego przewozu zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym (przewóz wahadłowy – art. 4 pkt 10 u.t.d.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak wynika natomiast z art. 5b ust. 1 u.t.d., uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką. W kwestii licencji, ustawodawca dokonał zatem w art. 5b ust. 1 u.t.d., rozróżnienia uprawnień do wykonywania krajowego transportu drogowego osób na trzy rodzaje licencji - na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (1), pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (2), taksówką (3). Na podstawie art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przewozu okazjonalnego dokonywanego tego rodzaju pojazdem samochodowym w ramach krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób dotyczy licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 2 u.t.d. Natomiast w świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Przewozu okazjonalnego dokonywanego na tej podstawie w ramach krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym dotyczy licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny, co oznacza, że w sprawie zastosowanie mają powyżej przytoczone przepisy. Z okoliczności stany faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika, że przewóz został wykonany w celach zarobkowych, na zamówienie klienta poprzez aplikację Uber, co wyjaśnił pasażer przewożony w trakcie kontroli, który dokonał zapłaty gotówka 30 zł. kierowcy. Nie budzą również wątpliwości ustalenia faktyczne wskazujące, że Skarżący posiadał licencję nr "(...)"na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, nie spełnił jednak wymogów wynikających z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 u.t.d. Samochód osobowy, którym dokonano przewozu pasażera nie spełniał kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., nie był bowiem przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, lecz do przewozu 5 osób wraz z kierowcą, co wynika z zapisów w protokole kontroli oraz w załączniku do protokołu kontroli. Nie zostały również spełnione przesłanki, które umożliwiałyby niespełnienie przez Skarżącego wymogów konstrukcyjnych pojazdu z art. 18 ust. 4a u.t.d. Skarżący bowiem nie zawarł z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, a także zapłata za przewóz nie została uregulowana na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej, jak również gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Jak natomiast wynika z treści art. 18 ust. 4a pkt 2 u.t.d., przesłanki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie aby możliwe było zastosowanie uregulowanego w tym przepisie wyjątku od wymogów konstrukcyjnych samochodu, którym dokonywany jest przewóz okazjonalny. Ponadto, nie budzą wątpliwości ustalenia organów obu instancji, ze Skarżący do dnia wydania decyzji II instancji nie dokonał zgłoszenia spornego samochodu osobowego do licencji "(...)", czym nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d., zgodnie z którym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Organy obu instancji słusznie zatem wskazały, iż Skarżący popełnił dwa naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 1.5 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonych naruszeń, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do u.t.d. Jak wynika z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę, jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 800 zł. Natomiast zgodnie z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 8000 zł. W świetle powyższego bezpodstawne jest stanowisko Skarżącego, że organy obu instancji błędnie ustaliły, iż pojęcie: "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" - zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" - zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Dla porządku należy wyjaśnić, że w art. 4 pkt 1 u.t.d., nie zostało zdefiniowane pojęcie "krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym", lecz pojęcie "krajowego transportu drogowego". Również art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie definiuje pojęcia "krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym", lecz określa jakimi pojazdami samochodowymi, wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, wymaga uzyskania licencji. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie nie miały zastosowania ust. 2 i ust. 3 art. 18 u.t.d., które dotyczą przewozów okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym. Pojęcie "międzynarodowego transportu drogowego" zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 2 u.t.d., i jak wynika z art. 18 ust. 2 i ust. 3 u.t.d., w jego zakresie mieszczą się również przewozy okazjonalne, w sytuacji gdy są wykonywane w taki sposób, że jazda pojazdu w ramach przewozu okazjonalnego, między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Podobnie przewozy okazjonalne wykonywane w taki sposób, że jazda pojazdu zarejestrowanego w kraju w ramach przewozu okazjonalnego, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mieszczą się w ramach krajowego transportu drogowego. Potwierdza to, treść art. 18 ust. 5 u.t.d., który expressis verbis dotyczy przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym. Pojęcie zatem "przewozu okazjonalnego" oraz "krajowego transportu drogowego", są pojęciami, których zakres znaczeniowy krzyżuje się. Może zatem przewóz okazjonalny mieścić się w zakresie krajowego transportu drogowego i nie oznacza to utożsamiania obu pojęć. Taka sytuacja wynika z relacji art. 4 pkt 1, pkt 11, art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d., zarzut skargi zatem dotyczący naruszenia przepisów w związku z utożsamieniem przez organy pojęć "krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" oraz "przewozu okazjonalnego samochodem osobowym", jest niezasadny. Z tych samych powodów niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 u.t.d. Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie, stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenie, dotyczyło przewozu okazjonalnego samochodem osobowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. W takiej sytuacji przewóz okazjonalny mieszczący się w krajowym transporcie drogowym w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, możliwy jest na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym po spełnieniu wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Skarżący jednak nie spełnił tych wymogów, co zostało już wcześniej omówione. Należy podkreślić, że przyjęcie stanowiska Skarżącego, z którego wynika, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać warunków z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., całkowicie podważałoby sens wyodrębniania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oraz licencji na taki przewóz. Licencja taka pozwalałaby bowiem na prowadzenie zarobkowej działalności w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, odpowiadającej przewozom osób taksówką, bez konieczności spełnienia wymogów przewidzianych dla uzyskania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Powyższe prowadzi również do wniosku, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji, ewentualnie art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucj, poprzez ich niezastosowanie oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami, ewentualnie art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji, poprzez ich niezastosowanie oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w z w. z art. 4 pkt 11 u.t.d., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. wymóg, stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją. Odnosząc się do powyższych zarzutów, należy podkreślić, że w świetle przytaczanych i omawianych powyżej przepisów u.t.d., oraz przedstawionych już wyjaśnień Sądu, ustawodawca unormował w art. 5b ust. 1 u.t.d., możliwość uzyskania trzech rodzajów licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) licencji na wykonywanie tego przewozu samochodem osobowym, na podstawie której możliwe jest dokonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., przy spełnieniu wymogów wynikających z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., 2) licencji na wykonywanie tego przewozu pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, na podstawie której możliwe jest dokonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym spełniającym kryterium konstrukcyjne określone w art. 18 ust. 4a u.t.d. oraz 3) licencji na wykonywanie tego przewozu taksówką. Są to trzy rodzaje licencji na dokonywanie różnego rodzaju krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, różnymi pojazdami samochodowymi. Skarżący nie wyjaśnił, dlaczego Jego zdaniem, wymogi z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., przewidziane dla wykonywania przewozów okazjonalnych w ramach krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób na podstawie licencji z art. 5b ust 1 pkt 1 u.t.d., są niezgodne z powołanymi przez Skarżącego normami konstytucyjnym, podnosząc jako swój argument, że takich wymogów nie muszą spełniać podmioty wykonujące krajowy transport drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oraz pojazdem samochodowym spełniającym wymogi konstrukcyjne z art. 18 ust. 4a u.t.d., na podstawie licencji z art. 5b ust 1 pkt 2 i pkt 3 u.t.d. Skarżący określa wymogi z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., jako niekonstytucyjne, dodatkowe i arbitralne, których nie muszą spełniać podmioty wykonujące krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób na podstawie licencji z art. 5b ust 1 pkt 2 i pkt 3 u.t.d. Tymczasem, są to wymogi, czego nie dostrzega Skarżący, różnicujące ten rodzaj przewozów okazjonalnych od przewozów okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą i od przewozów osób taksówką. Sąd wyjaśniał już, że brak tych wymogów dla krajowego transport drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na podstawie licencji z art. 5b ust 1 pkt 1 u.t.d., pozbawiałby sensu wyodrębnienie krajowego transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką. Z tych względów Sąd stwierdza, że wymogi określone w art. 18 ust. 4b u.t.d., nie są sprzeczne z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. Oznacza to również, że brak jest podstaw prawnych do zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 u.t.d. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący błędnego przyjęcia przez organy, iż art. 5b ust. 1, art. 18 ust 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d., może być zastosowany wobec Skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.1998.204.37), a więc zdaniem TSUE na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek. Należy podkreślić, że usługi przewozu osób, w tym usługi przewozów okazjonalnych nie są usługami w rozumieniu powyższej dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. Jak wynika z art. 1 pkt 2 tej dyrektywy, "usługa" to każda usługa społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każda usługa normalnie świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług. Jak dalej stanowi przepis dyrektywy "na odległość" oznacza usługę świadczoną bez równoczesnej obecności stron, "drogą elektroniczną" oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych, "na indywidualne żądanie odbiorcy usług" oznacza, że usługa świadczona jest poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie. Taką samą definicje usługi zawiera obecnie obowiązująca dyrektywy (UE) nr 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (ujednolicenie) (Dz.U.UE.L.2015.241.1), w art. 1 ust. 1 lit b. Z powyższego wynika, że do usług przewozu osób, w tym usług przewozów okazjonalnych, nie znajdowała zastosowania dyrektywa nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., co oznacza również, że art. 5b ust. 1, art. 18 ust 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d., nie są przepisami technicznymi w rozumieniu tej dyrektywy i nie podlegały notyfikacji Komisji Europejskiej. W tej sytuacji brak jest również podstaw prawnych do zwrócenia się przez Sąd do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o zbadanie czy art. 18 ust 4a i 4b oraz art. 5 b ust. 1 u.t.d., stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym normom wynikającym z art. 7, art. 76 § 1 art. 77 § 1 art. 80, art. 86 oraz art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. W sprawie zostały ustalone przez organy istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Ustalenia te pozwalały na przyjęcie przez organy, że wykonywany przez Skarżącego przewóz był przewozem okazjonalnym samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu, jak również przesłanek z art. 18 ust. 4b u.t.d. oraz bez zgłoszenia tego samochodu do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, posiadanej przez Skarżącego. W oparciu o te ustalenia organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy dwóch, opisanych powyżej naruszeń prawa po stronie Skarżącego, za które została na Skarżącego nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości. W konsekwencji należy stwierdzić, że GITD, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Niezasadność zarzutów skargi i zgodność z prawem decyzji obu instancji, prowadzi także do wniosku, że organy w niniejszej sprawie nie naruszyły art. 8 K.p.a., gdyż nie prowadziły postępowania w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez GITD przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w sentencji wyroku.