II FSK 2052/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M.C. i P.C. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2052/15 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1865/14 w sprawie ze skargi M.C. i P.C. na interpretacje indywidualne Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 4 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: sprostować wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2052/15, w ten sposób, że w miejsce "w sprawie ze skargi M.C." wpisać "w sprawie ze skargi M.C. i P.C.", natomiast w punkcie drugim sentencji w miejsce "na rzecz M.C." wpisać "na rzecz M.C. i P.C.". UZASADNIENIE Wyrokiem z 31 sierpnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny (II FSK 2052/15) oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 lutego 2015 r. (I SA/Kr 1865/14). Pełnomocnik Skarżących, tj. M.C. i P.C., wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego polegającej na pominięciu P.C., jako strony postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Wskazane w art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.") nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu. Wniosek pełnomocnika o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy takiej omyłki. Z akt sprawy wynika bowiem, że postanowieniem z 24 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg wniesionych przez M.C. i P.C. na odrębne interpretacje indywidualne Ministra Finansów. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w skardze kasacyjnej, odpowiedzi na tę skargę, jak również w motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego należało jako skarżących oznaczyć nie tylko M.C., ale również P.C.. Z tych samych względów w punkcie drugim sentencji wyroku należało wskazać także P.C.. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny postanowił sprostować oczywistą omyłkę, stosownie do art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy.