II SA/Kr 1440/17

SENTENCJA Kraków, dnia 29 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie braku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE A. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lipca 2017 r. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem SKO uznało, że organ nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie niezałatwienia w terminie prawem przepisanym wniosku z dnia 7 marca 2017 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy działek nr [...] i [...] w obr. [...] miasta Z. na cele zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku na budynek mieszkalny wielorodzinny. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie A. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 18 lipca 2017 r. znak [...], wskazując, że uchybienia organu opisane w skardze nie pozwalają na utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, uzasadniając tym samym konieczność wniesienia skargi w celu wyeliminowania wadliwych aktów z obrotu prawnego. Należało zatem ocenić, czy dopuszczalna jest skarga na postanowienie podjęte na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 K.p.a. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do art. 37 § 6 K.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Należy w tym miejscu wskazać, że powyższe postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to postanowienie mające na celu likwidację bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej, stanowi też warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego dotyczącą bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Postanowienie to nie może być ponadto zaskarżone zażaleniem (art. 141 § 1 K.p.a.). W świetle powyższego należy wskazać, że postanowienie wydane w oparciu o art. 123 w związku z art. 37 § 6 K.p.a. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Postanowienie takie nie mieści się w zakresie opisanym w art. 3 § 2 P.p.s.a., bowiem nie przysługuje na nie zażalenie, ani nie kończy postępowania, a także nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Jak wskazano wyżej ponaglenie, takie jak wniesione przez skarżącego, uznane jest za środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a., warunkujące skuteczne wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłe działanie organu. Z uwagi na przedstawione okoliczności, skarga nie może być merytorycznie rozpoznana i na podstawie powołanych przepisów podlega odrzuceniu. Zatem tylko na marginesie Sąd wskazuje, że SKO błędnie opatrzyło zaskarżone do Sądu postanowienie pouczeniem o prawie, sposobie i terminie wniesienia środka odwoławczego określonego jako "skarga". Błędne pouczenie nie kreuje jednak prawa, które nie zostało przewidziane w przepisach, w szczególności nie kreuje prawa do wniesienia środka zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze wniesiona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 18 lipca 2017 r. jako niedopuszczalna - podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.