II GSK 1170/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek Protokolant Anna Fyda - Kawula po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Spółki z o.o. w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1751/14 w sprawie ze skargi A Spółki z o.o. w N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem objętym skargą kasacyjną, oddalił skargę A Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Urząd Patentowy odmówił skarżącej udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony w dniu 19 grudnia 2011 r. słowno-graficzny znak towarowy KOMFORT o numerze Z-394260, przeznaczony do oznaczania towarów w klasie 19: cement, zaprawy budowlane, z uwagi na podobieństwo zgłoszonego oznaczenia do zarejestrowanego z pierwszeństwem od dnia 1 kwietnia 1996 r. znaku towarowego słowno-graficznego KOMFORT o numerze R-118977; zarejestrowanego z pierwszeństwem od dnia 13 lipca 1999 r. znaku towarowego słowno-graficznego KOMFORT o numerze R-169893; zarejestrowanego z pierwszeństwem od dnia 21 stycznia 2004 r. znaku towarowego słowno-graficznego KOMFORT o numerze R-178583. W podstawie materialnoprawnej decyzji organ powołał art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2013 r. poz.1410; dalej Prawo własności przemysłowej). Decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyrokiem objętym skargą kasacyjną stwierdził, że w sprawie występuje podobieństwo, niemal identyczność porównywalnych oznaczeń w płaszczyźnie fonetycznej, graficznej i znaczeniowej. Zgłoszone do ochrony przez skarżącą oznaczenie posiada postać słowno-graficzną, jednak czcionka użyta do oznaczania tego znaku nie jest na tyle odmienna aby odróżnić analizowane znaki. Grafika tego oznaczenia nie jest ani specyficzna, ani unikalna. Stanowi ją słowo KOMFORT zapisane drukowaną czcionką w kolorze czerwonym na białym tle. Znaki przeciwstawione także stanowi słowo KOMFORT, zapisane drukowanymi literami w kolorze czerwonym na białym tle ( R-169893) lub drukowanymi literami w kolorze białym na czerwonym tle (R-18977 oraz R-178583). Wszystkie analizowane znaki stanowi zatem to samo słowo - KOMFORT. W warstwie słownej grafika we wszystkich znakach ogranicza się do zapisania identycznego słowa kapitalikami. Podobna jest również kolorystyka wszystkich znaków, a mianowicie czerwono - biała. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał również, że w sprawie występuje jednorodzajowość towarów, do oznaczania których przeznaczone są analizowane znaki. W ocenie Sądu wyżej wskazane okoliczności mają wpływ na niebezpieczeństwo konfuzji omówionych znaków. Zdaniem Sądu organ zasadnie zatem uznał, że zgłoszone do ochrony oznaczenie jest podobne do przeciwstawionych słowno-graficznych znaków towarowych KOMFORT w takim stopniu, że jego używanie może spowodować wśród odbiorców błąd polegający w szczególności na skojarzeniu między znakami. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa). II Skargę kasacyjną wniosła A Sp. z o.o. z siedzibą w N. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: kpa) poprzez przyjęcie, że Sąd wydał rozstrzygnięcie po rozpoznaniu całego materiału w sprawie, podczas gdy nie wziął pod uwagę dowodów złożonych przez skarżącą w postaci wyjaśnień i dokumentów; - art. 141 § 4 ppsa polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym tj. pominął argumenty i dokumenty zgłoszone przez skarżącą. W oparciu o wadliwie ustalony stan sprawy błędnie przyjął, że znak towarowy KOMFORT zgłoszony przez skarżącą jest podobny w płaszczyźnie fonetyczne, graficznej i znaczeniowej do znaków zastrzeżonych KOMFORT, podczas gdy znak towarowy zgłoszony przez skarżącą nie jest podobny do znaku zastrzeżonego na płaszczyźnie graficznej i znaczeniowej poprzez inną grafikę i inne znaczenie znaku słowno-graficznego KOMFORT. Podnosząc te zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie . Przed odniesieniem się do jej zarzutów przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, którego elementy konstrukcyjne i treściowe wyznaczają granice jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w tej sprawie nie występuje. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczane przez jej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazane przez stronę skarżącą naruszenie konkretnego przepisu prawa określa zakres kontroli Sądu II instancji. Inaczej rzecz ujmując zasada związania granicami skargi kasacyjnej determinuje zakres kontroli instancyjnej. To z kolei oznacza, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli orzeczenia Sądu I instancji w zakresie wskazanym w zarzutach sformułowanych w ramach powołanych podstaw kasacyjnych. Przenosząc te uwagi na zarzuty rozpoznawanej skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że zostały one postawione w ramach podstawy kasacyjnej, o której stanowi art. 174 pkt 2 ppsa. W pierwszym zarzucie środka odwoławczego skarżącą zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów ustawy ustrojowej (art. 1 § 1 i 2 ) i art. 80 kpa. Powołane przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowią normy o charakterze ustrojowym i normują zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej. Do ich naruszenia mogłoby potencjalnie zatem dojść wówczas, gdyby sąd dokonał kontroli w oparciu o inne kryteria niż kryterium legalności lub, gdyby orzekał w sprawie nienależącej do jego kognicji. Taka sytuacja w tej sprawie nie nastąpiła. Ze sposobu sformułowania ocenianego zarzutu zdaje się wynikać, że doszło do naruszenia norm ustrojowych poprzez naruszenie art. 80 kpa przez Sąd I instancji. Podkreślenia wymaga, że zarówno konstrukcja zarzutu, jak i jego uzasadnienia wskazują, że do ewentualnej wadliwości w ocenie dowodów doszło nie przed organem administracji publicznej, którego działanie kontrolował Sąd I instancji, ale przed tym Sądem, bo "nie przeprowadził własnych ustaleń". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarówno z powołanych w tym zarzucie przepisów ustrojowych, jak i art. 3 § 1 ppsa wynika wprost, ze rolą sądu administracyjnego jest kontrola działalności organów administracji publicznej. Sądy administracyjne, co wynika z ich roli, nie dokonują własnych ustaleń, nie prowadzą , co do zasady, postępowania dowodowego, lecz oceniają w oparciu o kryterium zgodności z prawem prawidłowość ustaleń dokonanych przez organ, w tym w aspekcie zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 kpa w sprawach, które toczą się na podstawie przepisów tego kodeksu. Z tego względu zarzucanie Sądowi I instancji, że kontrolując zgodność decyzji administracyjnej z prawem nie dokonał własnych ustaleń jest nieusprawiedliwione. Chybionym zabiegiem jest oparcie twierdzeń co do błędnej oceny materiału dowodowego i nieprawidłowej końcowej ocenie zdolności odróżniającej znaku towarowego na zarzucie naruszenia art. 141 § 4 ppsa, bowiem przepis ten określa wymogi jakim powinno odpowiadać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Objaśniając sens i znaczenie wskazanej normy można powiedzieć, że uzasadnienie służy wyjaśnieniu powodów wydania określonej treści rozstrzygnięcia i powinno być tak sporządzone, aby umożliwiać stronom postępowania oraz sądowi kasacyjnemu, na wypadek wniesienia skargi kasacyjnej, prześledzenie rozumowania sądu, które do tego doprowadziło. Podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie tego przepisu przez sąd tylko wówczas może zostać uwzględnione przez NSA, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (podobnie wyroki NSA: z dnia 13 stycznia 2012 r. o sygn. akt I FSK 1696/11, z dnia 16 sierpnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 285/12, z dnia 19 grudnia 2013 r. o sygn. akt II GSK 2321/13; orzeczenia dostępne w CBOSA). Przepis art. 141 § 4 ppsa może także stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 ppsa), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. o sygn. akt II FPS 8/09, publik. ONSAiWSA z 2010 nr 3, poz. 39). Należy stwierdzić, że skarżony kasacyjnie wyrok nie jest obciążony żadną wadą konstrukcyjną uzasadnienia, a opisane w petitum skargi kasacyjnej zarzuty mające uzasadniać naruszenie art. 141 § 4 ppsa z przepisem tym związku nie mają. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 184 ppsa orzeczono jak w sentencji.