II SA/Ke 817/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg [...] Sp. z o.o. w K. i Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz [...] Sp. z o.o. w K. i Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] w K. po 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotów kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z [...] 2020 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania A. Sp. z o.o. w K. od decyzji Prezydenta Miasta z [...] 2020 r. o dopuszczalnym poziomie hałasu określającej dla zakładu samoobsługowej, czterostanowiskowej myjni samochodowej, zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...], przy skrzyżowaniu ul. T. i K. w K., dla którego prowadzącym instalację jest A. Sp. z o.o. w K. : 1. dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska z terenu tego zakładu na tereny chronione akustycznie, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego oraz tereny mieszkaniowo-usługowe, wyrażony wskaźnikami hałasu L Aeq D i LAeq N w wysokości: - LAeq D = 55 dB w porze dnia (rozumianej jako przedział czasu od 6.00 do 22.00), - LAeg N = 45 dB w porze nocy (rozumianej jako przedział czasu od 22.00 do 6.00); 2. następujące wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu: a. obowiązek ograniczenia przez prowadzącego instalację czasu pracy zakładu wyłącznie do pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od 6.00 do 22.00) i zaniechania pracy zakładu (w tym uruchamiania instalacji i urządzeń) w porze nocy (rozumianej jako przedział czasu od 22.00 do 6.00), b. obowiązek wykonania przez prowadzącego instalację, w terminie do 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, działań mających na celu wyciszenie pracy odkurzaczy przemysłowych oraz stanowisk do mycia pojazdów, w szczególności poprzez zamontowanie trwałej przegrody na zewnętrznym szkielecie myjni od strony terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego oraz mieszkaniowo-usługowych, z wykorzystaniem materiałów pochłaniających fale akustyczne, c. obowiązek przedłożenia Prezydentowi Miasta przez prowadzącego instalację informacji o wykonanych działaniach, mających służyć ograniczeniu przez zakład emisji hałasu poza teren tego zakładu, w terminie do czternastu dni od daty ich wykonania, d. obowiązek przeprowadzenia przez prowadzącego instalację okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z terenu zakładu: - według obowiązującej metodyki referencyjnej wynikającej z przepisów szczególnych tj. obowiązujących przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 148 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska i zgodnie z wymogami art. 147a ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska tj. przez akredytowane laboratorium, - w porze dnia (rozumianej jako przedział czasu od 6.00 do 22.00) i porze nocy (rozumianej jako przedział czasu od 22.00 do 6.00), w czasie odniesienia wynikającym z przepisów szczególnych (dla pory dnia równym 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym, a dla pory nocy równym 1 najmniej korzystnej godzinie nocy), w okresie pomiędzy piątkiem od 12.00 a niedzielą do 6.00, - z częstotliwością minimum raz na rok, w okresie wiosenno-letnim, przy czym pierwszy pomiar należy wykonać w terminie do siedmiu miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna, - każdorazowo w minimum dwóch punktach pomiarowych, zlokalizowanych zgodnie z obowiązującą metodyką referencyjną w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą na terenach sąsiadującej z zakładem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i mieszkaniowo-usługowej, w tym od strony budynków mieszkalnych wielorodzinnych w K. przy ul. T. 22 i 20, a także od strony budynku mieszkalno-usługowego przy ul. K., - po uprzednim pisemnym zawiadomieniu tut. organu o terminie przeprowadzenia tych pomiarów (tj. przynajmniej na siedem dni przed terminem danego pomiaru), e. obowiązek przekazywania przez prowadzącego instalację wyników okresowych pomiarów hałasu w środowisku Prezydentowi Miasta oraz Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, w terminie do trzydziestu dni od dnia zakończenia pomiaru (forma i układ wyników winien być zgodny z przepisami szczególnymi, do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 6 ustawy - Prawo ochrony środowiska), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję: - w punkcie 2 lit. b i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji, - w punkcie 2 lit. d tiret 3 i w to miejsce orzekło o obowiązku przeprowadzania przez prowadzącego instalację okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z terenu ww. zakładu z częstotliwością raz na dwa lata, w okresie wiosenno-letnim, licząc od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna, w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1396 ze zm.), dalej p.o.ś. lub Prawo ochrony środowiska, tj. art. 115a w brzmieniu obowiązującym przed zmianą, która weszła w dniu 14 listopada 2019 r., tj. w toku prowadzonego postępowania wszczętego 27 grudnia 2018 r., na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 2087), która przewiduje w art. 10 ust. 1, iż do wszczętych i niezakończonych postępowań w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu stosuje się art. 115a ustawy - Prawo ochrony środowiska w brzmieniu dotychczasowym. Organ odwoławczy podniósł, że nie było kwestionowane, że w niniejszej sprawie podmiotem korzystającym ze środowiska jest A. Sp. z o.o. w K. Także stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości. Wynika z niego, że Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. w dniu 12 września 2018 r. oraz w nocy z 12 na 13 września 2018 r. przeprowadził w punkcie pomiarowym usytuowanym przy terenie posesji przy ul. T. 22, pomiary emisji hałasu przenikającego do środowiska z terenu samoobsługowej myjni samochodowej podmiotu A. Sp. z o.o. Na podstawie tych badań stwierdził, że poziomy dźwięku wyrażone wskaźnikiem LAeqD i LAeqN wyniosły w punkcie P I odpowiednio: dla pory dnia - 51,8 dB (A), dla pory nocy - 52,3 dB w godzinach 22:00 - 24:00. Z kolei Prezydent Miasta ustalił, że wyniki pomiaru dokonanego przez Wojewódzką Inspekcję Ochrony Środowiska przekraczają wartości dopuszczalne określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz. U. 2014, poz. 112), biorąc pod uwagę fakt, że pomiar miał miejsce na terenie zabudowy wielorodzinnej, dla której wartości dopuszczalne poziomów hałasu w środowisku wynoszą 55 dB w porze dnia i 45 dB w porze nocy. Te same wartości dopuszczalne obowiązują również dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Przeprowadzone pomiary wykazały więc, że emisja hałasu przenikającego do środowiska z terenu myjni samochodowej powoduje przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w porze nocy poza tym zakładem. Dalej Kolegium podało, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wiadomo, że najbliższe sąsiedztwo terenu omawianej myjni samochodowej stanowią: od strony północnej i północno-wschodniej ul. Turystyczna (w bezpośrednim sąsiedztwie myjni), a za nią - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna; od strony wschodniej i południowo-wschodniej - niepełne 4 rzędy murowanych garaży jednopoziomowych, które łącznie z drogami dojazdowymi zajmują szerokość od ok. 31 m (od strony ul. T. ) do ok. 50 m (od strony ul. P.), dom zakonny Zgromadzenia [...] przy ul. T. 17; od strony południowej i południowo-zachodniej, w bezpośrednim sąsiedztwie myjni niezabudowana działka i 3-kondygnacyjny budynek usługowo-mieszkaniowy przy ul. K. 40A; od strony zachodniej i północno-zachodniej ul. K. (w bezpośrednim sąsiedztwie myjni), a za nią - zabudowa handlowo-usługowa i dalej - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna; obszar ten objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu "Kielce Północ - Obszar II - Zalew Kielecki - Klonowa - Piaski" (uchwała nr XLIII/778/2013 Rady Miasta Kielce z dnia 11 kwietnia 2013 r., opublikowana w Dzienniku Urz. Woj. Świętokrzyskiego z 21 maja 2013 r., poz. 2225), przy czym w najbliższym sąsiedztwie myjni znajdują się tereny dróg publicznych klasy zbiorczej obejmujące ciąg ul. K. i tereny dróg publicznych klasy dojazdowej z przeznaczeniem podstawowym "usługi podstawowe, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna", z ustalonymi w planie dopuszczalnymi poziomami hałasu zgodnie z przepisami odrębnymi, jak dla terenów mieszkaniowo-usługowych oraz z przeznaczeniem podstawowym "usługi rekreacji, rozrywki, turystyki i wypoczynku", z ustalonymi w planie dopuszczalnymi poziomami hałasu, zgodnie z przepisami odrębnymi, jak dla terenów mieszkaniowo-usługowych. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zawarł szczegółowe i pełne wyjaśnienia do zamieszczonych w sentencji decyzji obowiązków. Prezydent Miasta Kielce podał, że obowiązek ograniczeń w zakresie rozkładu czasu pracy źródeł hałasu na terenie zakładu został oparty na dwukrotnie przeprowadzonych pomiarach hałasu w środowisku w związku z działalnością myjni, które wykazały znaczne przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w porze nocy. Kolegium dodało, że obowiązek zaniechania pracy zakładu w porze nocy jest uzasadniony negatywnym oddziaływaniem hałasu z przedmiotowej myjni na życie i zdrowie, powodujące według oświadczeń stron postępowania m.in. zaburzenia snu, uniemożliwienie wypoczynku nocnego, przemęczenie, złe samopoczucie itp. problemy. Zdaniem organu odwoławczego na uwzględnienie zasługują zarzuty dotyczące nałożenia obowiązku wykonania przez prowadzącego instalację, w terminie do 2 miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna, działań mających na celu wyciszenie pracy odkurzaczy przemysłowych oraz stanowisk do mycia pojazdów, w szczególności poprzez zamontowanie trwałej przegrody na zewnętrznym szkielecie myjni od strony terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego oraz mieszkaniowo-usługowych, z wykorzystaniem materiałów pochłaniających fale akustyczne. Organ bowiem może nałożyć obowiązek podjęcia działań mających na celu wyciszenie pracy zakładu, tylko w przypadku stwierdzonych obiektywnych przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu. Natomiast jak wynika z akt sprawy, wyniki uzyskane w wyniku dwukrotnych pomiarów hałasu w porze dnia są bardzo bliskie wartościom dopuszczalnym tj. 55 dB, ale nie zostały przekroczone, w związku z czym w takiej sytuacji nie może znaleźć zastosowania zasada zapobiegania i przezorności, poprzez nałożenie obowiązku, w sytuacji gdy dopuszczalne normy hałasu w dzień nie zostały przekroczone. Organ II instancji zaznaczył, że ograniczenie godzin pracy zakładu ma służyć realizacji celu, o którym mowa w art. 112 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. utrzymaniu poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie albo zmniejszeniu poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Natomiast taka sytuacja nie ma miejsca w porze dnia. Z tego względu Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję w punkcie 2 lit. b zaskarżonej decyzji i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Kolegium uznało, ze na częściowe uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów emisji oraz pomiarów ilości pobranej wody w zw. z art. 148 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez nałożenie na prowadzącego instalację okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z terenu myjni z częstotliwością minimum raz na rok w okresie wiosenno - letnim z obowiązkiem wykonania pierwszego pomiaru w terminie siedmiu miesięcy od dnia, w którym zaskarżona decyzja stanie się ostateczna pomimo, że zgodnie z tym przepisem okresowe pomiary hałasu w środowisku, w tym hałasu impulsowego, prowadzi się raz na dwa lata, a określenie obowiązku wykonywania pomiarów w ściśle wskazanym okresie dopuszczalne jest tylko w przypadku źródeł hałasu pracujących sezonowo. Kolegium zgodziło się ze Spółką, że powyższy przepis przewiduje okresowe pomiary hałasu raz na dwa lata, w związku z czym brak jest podstaw do nakładania na inwestora wymogu dokonywania pomiarów co najmniej raz na rok i pierwszego po siedmiu miesiącach od dnia wydania niniejszej decyzji. Z tego względu należało uchylić zaskarżoną decyzję w tej części. Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wniosły Wspólnota [...] przy ul. T. 22 w K. oraz A. Sp. z o. o. z siedzibą w K. Skargi te zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. T. 22 w K. zaskarżyła decyzję w części, w jakiej decyzja ta uchyla punkty 2 lit. b oraz 2 lit. d tiret 3 decyzji organu I instancji. W tym zakresie skarżąca wspólnota zarzuciła naruszenie: - art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 140 kpa, gdyż z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w zakresie uchylonego punktu 2 lit. b, ocena całokształtu materiału dowodowego nie została przeprowadzona, a wnioskowanie Kolegium ograniczone zostało do stwierdzenia, że przeprowadzone pomiary hałasu w porze dnia, jakkolwiek bardzo bliskie wartościom dopuszczalnym, nie zostały przekroczone; - art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez błędne uznanie przez organ odwoławczy, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania tego przepisu odnośnie pory dnia, a w konsekwencji brak jest podstaw do nałożenia obowiązku wyciszenia pracy odkurzaczy przemysłowych oraz stanowisk do mycia pojazdów, w szczególności poprzez zamontowanie trwałej przegrody na zewnętrznym szkielecie myjni. W sprzeczności z takim podejściem stoją ustalenia organu pierwszej instancji, które jednoznacznie wskazują na wysokie prawdopodobieństwo szkodliwego oddziaływania hałasu z myjni na zdrowie i życie ludzi również w porze dnia; - art. 6 p.o.ś. poprzez błędną wykładnię, że brak jest podstaw do zastosowania zasady zapobiegania i przezorności w sytuacji, gdy pomiary poziomu hałasu w porze dnia są bardzo bliskie wartościom dopuszczalnym, ale nie zostały przekroczone. Pojęcie negatywnego oddziaływania wskazane w zasadzie zapobiegania i przezorności nie odnosi się, zdaniem skarżącej wspólnoty, bezpośrednio do standardów jakości środowiska. Wystarczy wykazać, że skutkiem działania jest zmiana stanu środowiska na gorsze, niekoniecznie związana z naruszeniem standardów jakości. Analizując negatywne oddziaływanie w kontekście zasady zapobiegania i przezorności należy uwzględnić prawdopodobieństwo wszelkich skutków działalności dla środowiska z uwzględnieniem zdrowia i bezpieczeństwa ludzi; - § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2019 r. poz. 2286) poprzez błędne stwierdzenie przez organ odwoławczy naruszenia tego przepisu, pomimo że decyzja organu pierwszej instancji nie nakłada obowiązku na podstawie tego przepisu. W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy, w zakresie uchylonego punktu 2 lit b decyzji, ograniczyło się jedynie do stwierdzenia, że przeprowadzone pomiary hałasu w porze dnia, jakkolwiek bardzo bliskie wartościom dopuszczalnym, nie zostały przekroczone. Powyższe zdaniem strony skarżącej świadczy o tym, że organ odwoławczy nie rozpatrzył wyczerpująco materiału dowodowego, ponieważ do tych okoliczności w ogóle się nie odniósł. Rezultatem niedostatecznie przeprowadzonej analizy akt sprawy, bez dogłębnego zbadania całości zebranego materiału dowodowego i wzajemnych powiązań między nimi, jest doprowadzenie do innej w treści decyzji, niż ta, która została podjęta przez organ pierwszej instancji w oparciu o ocenę całokształtu zebranych dowodów. Wnoszący skargę zarzucił, że nieprawidłowym było przyjęcie przez organ odwoławczy, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska odnośnie pory dnia. Za koniecznością zastosowania również w porze dnia dodatkowej ochrony przed hałasem dla mieszkańców sąsiadujących z terenem myjni samochodowej przemawia m.in.: - fakt, że stwierdzony pomiarami poziom hałasu w porze dnia jest bardzo bliski poziomowi dopuszczalnemu, tj. 55 dB, co wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo szkodliwego oddziaływania hałasu z myjni na zdrowie i życie ludzi również w porze dnia; - pomiar hałasu przeprowadzony w dniu (29.11.2019r.), w którym wystąpiły opady deszczu i mżawka, przez co obciążenie myjni było mniejsze niż w przeciętny bezdeszczowy weekend; - prognozowane w niedalekiej przyszłości zwiększenie obciążenia myjni i liczby samochodów korzystających z usług myjni (co z kolei powodować będzie wzrost poziom hałasu emitowanego do środowiska), na skutek rosnącej liczby budowanych obecnie bloków mieszkalnych i mieszkalno-usługowych w okolicach ul. K. i związanym z tym zwiększeniem liczby samochodów w tym rejonie. W ocenie strony skarżącej powyższe argumenty, w powiązaniu z zasadą zapobiegania i przezorności wskazują na potrzebę ochrony mieszkańców przed hałasem również w porze dnia, a uchylenie obowiązku wskazanego w punkcie 2 lit. b spowodowało brak realnej ochrony przed hałasem dla mieszkańców w ciągu dnia. Dalej skarżąca Wspólnota zanegowała stwierdzenie A., że realizacja obowiązku określonego w punkcie 2 lit. b decyzji wiąże się z "kosztownymi inwestycjami". Podkreśliła, że stanowiska myjące umiejscowione są w konstrukcji szkieletowej przypominającej otwartą wiatę. Oddzielone są od siebie jedynie częściowo (nie na całej wysokości) tworzywem przypominającym ceratę, która nie stanowi żadnej ochrony akustycznej przed hałasem, a jedynie pozwala odgrodzić od strumienia wody z sąsiedniego stanowiska. Dodatkowo na terenie otwartym, bez jakiejkolwiek ochrony akustycznej, znajdują się dwa odkurzacze przemysłowe o dużej mocy, które emitują kłujący w uszy hałas o wysokim natężeniu dźwięku. Wydatki związane z montażem trwałej przegrody lub mat akustycznych nie stanowią kosztownych inwestycji, a działania związane przykładowo z obniżeniem mocy odkurzaczy przemysłowych lub ciśnienia wody urządzeń myjących (w granicach, które nie obniżą jakości świadczonych usług) są wręcz bezkosztowe. A. Sp. z o. o. z siedzibą w K. wniosła skargę w zakresie, w jakim zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W tym zakresie zarzuciła naruszenie: I. art. 7 i 7b kpa w zw. z art. 80 kpa oraz art. 8 kpa, tj. z całkowitym pominięciem zasady proporcjonalności, co przejawiło się w: 1. nałożeniu na stronę postępowania podwójnego obowiązku: zarówno zaniechania pracy zakładu w porze nocnej jak i nałożenia na prowadzącego instalację okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z terenu myjni w porze nocnej, w czasie odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie nocy, pomimo że w decyzji Prezydenta Miasta został nałożony obowiązek ograniczenia czasu pracy zakładu wyłącznie do pory dnia i zaniechania pracy zakładu w porze nocnej; 2. nałożeniu na prowadzącego instalację okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z terenu myjni po uprzednim pisemnym zawiadomieniu organu o terminie przeprowadzania tych pomiarów, podczas gdy organy są obowiązane stosować środki mające wpływ na prawa lub interesy osób prywatnych tylko w razie potrzeby i w zakresie wymaganym do osiągnięcia zamierzonego celu; II. art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa, poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do zarzutu wskazanego w odwołaniu skarżącego dotyczącego "nałożenia na prowadzącego instalacje okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z terenu myjni w porze nocy. W uzasadnieniu skargi jej autor nie zgodził się z obowiązkiem ograniczenia pracy zakładu do pory dziennej i zaniechania pracy zakładu w porze nocnej. Wskazał, że niezrozumiałym jest przyjęcie przez organ II instancji, że oba te obowiązki uzupełniają się. W rzeczywistości, realizacja jednego z nich, czyni wykonanie drugiego zbędnym, bowiem gdyby zostały one nałożone na stronę alternatywnie, można by uznać, że zabieg taki ma prawny i faktyczny sens. Jednak na gruncie niniejszej sprawy w sytuacji, gdy zostały one nałożone równolegle, obligatoryjnie dla strony - czynią zaskarżoną decyzję sprzeczną z podstawową zasadą postępowania administracyjnego, prowadząc do nadmiernego, nieuzasadnionego obciążenia strony. W sytuacji, w której organ nakazuje zaniechanie pracy zakładu w porze nocnej - w której to następowały przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu - zbędnym jest nakładanie obowiązku okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z terenu myjni w porze nocy rozumianej jako przedział czasu od godz. 22°° do godz. 6°° w czasie odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie nocy. Tak sformułowany obowiązek jawi się wręcz jako kuriozalny wobec faktu, że w pkt 2 lit. a decyzji Prezydenta Miasta został nałożony na prowadzącego instalację obowiązek ograniczenia czasu pracy zakładu wyłącznie do pory dnia i zaniechania pracy zakładu w porze nocnej. Organ odwoławczy zaakceptował w ten sposób oczywiście błędne rozstrzygnięcie organu I instancji prowadzące wręcz do nakazu badania poziomu "ciszy nocnej" panującej na myjni. Dalej skarżąca Spółka podniosła, że nałożenie na prowadzącego instalację okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z terenu myjni po uprzednim pisemnym zawiadomieniu organu o terminie przeprowadzania tych pomiarów, narusza zasadę proporcjonalności. Ponadto obowiązek taki nie wynika z żadnego przepisu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 2 grudnia 2020 r. A. Sp. z o. o. z siedzibą w K. wskazała, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszaniem: art. 8 § 1 kpa oraz art. 10 § 1 kpa polegającym na zawiadomieniu strony pismem z 11 grudnia 2019 r. o zakończeniu postępowania dowodowego, podczas gdy po dacie tej organ I instancji dalej prowadził postępowanie dowodowe; art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa polegającym na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w celu oceny, czy teren nieruchomości przy ul. K. 40A należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niedostatecznej analizie faktycznego zagospodarowania i sposobu wykorzystywania terenu nieruchomości przy ul. K. 40A i błędnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji błędnego zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska; III. art. 115a ust. 3 oraz art. 113 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 115a ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez ustalenie dopuszczalnego poziomy hałasu dla terenu nieruchomości przy ul. K. 40A; IV. art. 114 ust. 2 w zw. z art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez ustalenie mimo braku planu zagospodarowania przestrzennego, że teren nieruchomości przy ul. K. 40A spełnia kryteria określone w art. 113 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Mając na uwadze powyższe autor pisma wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dołączonych do pisma dokumentów w postaci: wydruków z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z 17 i 26 listopada 2020 r. dotyczących wymienionych w tych wydrukach podmiotów prowadzących działalność gospodarczą pod adresem ul. K. 40A, informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców KRS z 17 listopada 2020 r. spółki [...] Sp. z o.o. siedzibą w K., dokumentacji fotograficznej nieruchomości przy ul. K. 40a (wydruki wraz z płytą CD), wydruków ze stron internetowych podmiotów prowadzących działalność przy ul. K. 40A, na okoliczność, że prowadzenie przez wskazane podmioty działalności gospodarczej w budynku przy ul. K. 40A świadczy o faktycznym zagospodarowaniu i wykorzystywaniu nieruchomości przy ul. K. 40A wskazującym na niespełnianie kryteriów określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. W uzasadnieniu wniosku skarżąca Spółka podała, że pismem z 11 grudnia 2019 r. organ I instancji przesłał skarżącej kserokopię sprawozdania z pomiarów hałasu emitowanego do środowiska, zawiadamiając jednocześnie o zakończeniu postępowania dowodowego. Tymczasem jak wynika z akt sprawy pismem z 19 grudnia 2019 r. organ wystąpił o udostępnienie danych dotyczących opodatkowania nieruchomości przy ul. K. 40A, a odpowiedź na to pismo wpłynęła do akt sprawy dopiero 3 stycznia 2020r. Takie prowadzenie postępowania w sposób oczywisty narusza art. 8 § 1 kpa oraz art. 10 § 1 kpa. Dalej w piśmie wskazano, że z decyzji organu I instancji wynika, że kwalifikacja terenu obejmującego nieruchomość przy ul. K. 40A została dokonana na podstawie pisma Wydziału Podatków, Zarządzania Należnościami i Windykacji Urzędu Miasta z 30 grudnia 2019 r. Odnosząc się kolejno do podstaw przyjęcia przez organ I instancji, że teren nieruchomości przy ul. K. 40A stanowi teren mieszkaniowo – usługowy skarżąca wskazała, że: 1. pismo Wydziału Podatków, Zarządzania Należnościami i Windykacji Urzędu Miasta Kielce, nie może stanowić podstawy ustalenia charakteru faktycznego zagospodarowania oraz wykorzystywania nieruchomości. Ponadto dane te nie zostały zweryfikowane przez organ I instancji, a przedłożone wraz z niniejszym pismem dowody wskazują na oczywistą sprzeczność tych danych z rzeczywistym stanem fatycznym; 2. w zakresie wyników oględzin (wizji w terenie), przeprowadzonych 14 stycznia 2019 r., na terenie przedmiotowego zakładu i w jego otoczeniu, potwierdzonych protokołem i dołączoną do niego dokumentacją wskazać należy, że treść protokołu w żadnym miejscu nie wskazuje na dokonanie oględzin nieruchomości przy ul. K. 40A, a zwłaszcza faktycznego wykorzystywania lokali. Protokół odwołuje się jedynie do mapy i oznaczeń na załączniku nr 2 oraz jednej fotografii budynku wykonanej z perspektywy uniemożliwiającej jakąkolwiek ocenę faktycznego wykorzystywania nieruchomości. Z powyższego wynika, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego pod kątem faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenu nieruchomości przy ul. K. 40A. Oparł się w tym zakresie na informacjach pozyskanych z różnych źródeł, nie weryfikując ich prawdziwości. Podstawowym zaś sposobem sprawdzenia faktycznego wykorzystywania terenu jest przeprowadzenie oględzin, ale nie na takiej zasadzie jak to uczynił organ I instancji wykonując zdjęcie budynku przy ul. K. 40A z zewnątrz, lecz poprzez sprawdzenie lokalu po lokalu, jak są one wykorzystywane w rzeczywistości. Dane zawarte w rejestrach mogą służyć jedynie pomocniczo do ustalenia faktycznego wykorzystywania nieruchomości, gdy po przeprowadzonych oględzinach istnieją w tym zakresie wątpliwości. Gdyby podstawą ustalenia wykorzystywania nieruchomości były dane zawarte w rejestrach i ewidencjach, ustawa odsyłałaby do tych rejestrów i ewidencji, a nie nakazywała ustalenia faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenu. Zdaniem skarżącej Spółki, okoliczność ustalenia faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenu nieruchomości przy ul. K. 40A ma podstawowe znaczenie dla oceny, czy kwalifikuje się on jako teren akustycznie chroniony ze wszystkimi tego konsekwencjami. Skarżąca zaznaczyła, że teren nieruchomości przy ul. K. 40A nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zatem organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest do ustalenia faktycznego sposobu zagospodarowania i wykorzystywania terenu. Istotne znaczenie w tym aspekcie ma brzmienie art. 114 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Cytując treść tego przepisu Spółka zauważyła, że organ stwierdził jedynie, że od strony południowej i południowo — zachodniej w bezpośrednim sąsiedztwie myjni znajduje się niezabudowana działka i 3-kondygnacyjny budynek usługowo-mieszkaniowy przy ul. K. 40A. Tymczasem przy ul. K. 40A na 8 lokali, w każdym jest prowadzona działalność gospodarcza. Organ nie zbadał zatem faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenu nieruchomości przy ul. K. 40A. Nie ustalił, w jakim zakresie teren tej nieruchomości wykorzystywany jest na cele mieszkaniowe, a w jakim na cele prowadzenia działalności gospodarczej. Również ilość podmiotów działających na terenie nieruchomości przy ul. K. 40A w sposób oczywisty wskazuje, że terenu tego nie można uznać za teren zabudowy usługowo-mieszkaniowej, a dane dotyczące podstawy opodatkowania nieruchomości są niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. Skarżąca Spółka podkreśliła, że w celu wykazania, że organ I instancji nienależycie ustalił sposób faktycznego wykorzystywania terenu nieruchomości przy ul. K. 40A, we własnym zakresie przeprowadziła "postępowanie dowodowe" w celu ustalenia sposobu wykorzystywania tej nieruchomości, w wyniku czego poczyniła własne ustalenia. Zdaniem Spółki z ustaleń tych wynika, że teren nieruchomości przy ul. K. 40A, jest wykorzystywany wyłącznie w celach związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W budynku tym nie znajduje się żaden lokal faktycznie wykorzystywany w celach mieszkalnych, czego potwierdzeniem może być fakt, że według skarżącej pod tym adresem nie jest, ani nie była nigdy zameldowana żadna osoba. Wskazane naruszenia przez organ I instancji w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego miały wpływ na wynik postępowania. Prawidłowe bowiem przeprowadzenie postępowania dowodowego wyraźnie wykazałoby, że faktyczne wykorzystanie terenu nieruchomości przy ul. K. 40A nie ma charakteru mieszkalno - usługowego, lecz wyłącznie usługowy. W piśmie procesowym z 8 grudnia 2020 r. Wspólnota [...] przy ul. T. 22 w K. wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu – sprawozdania z pomiarów hałasu na terenie myjni samochodowej przy skrzyżowaniu ul. T. i K. w K. , przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. w październiku 2020 r. Skarżąca wskazała, że sprawozdanie z przeprowadzonych pomiarów stanowi bardzo istotny dowód, który uzupełniająco przyczyni się do rozstrzygnięcia legalności zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), o czym strony zostały powiadomione zarządzeniem z 5 listopada 2020 r. (k. 53). Obie skargi zasługują na częściowe uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem obu skarg była decyzja SKO w K. częściowo uchylająca, a częściowo utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kielce określającą dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska z terenu samoobsługowej myjni samochodowej na tereny chronione akustycznie oraz określająca szczegółowe wymagania mające na celu nieprzekraczanie tych poziomów poza zakładem, wydaną na podstawie art. 115a ust. 1, 3 i 4 p.o.ś. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Zgodnie z art. 378 ust. 1 p.o.ś. organem ochrony środowiska właściwym w sprawach, o których mowa w art. 115a ust. 1 p.o.ś. jest starosta. Stosownie do art. 115a ust. 3 p.o.ś. w decyzji, o której mowa w ust. 1 określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D lub LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Według art. 115a ust. 4 p.o.ś. w decyzji, o której mowa w ust. 1, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności: 1) rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z przewidywanymi wariantami; 2) zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148; 3) (uchylony); 4) formę, układ, techniki i termin przedkładania wyników pomiarów, o których mowa w pkt 2, organowi właściwemu do wydania decyzji i Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 6. Decyzja wydana na podstawie przytoczonego przepisu ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wystarczy jednokrotne przekroczenie tych poziomów, aby mogła być wydana, zgodnie z tym przepisem, decyzja w celu zabezpieczenia praw osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu (por. wyroki NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 6/10 oraz z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 754/12). Wśród wymagań, o jakich mowa w art. 115a ust. 4 pkt 2 p.o.ś. dotyczących częstotliwości prowadzenia pomiarów poziomu hałasu, tj. wśród wymagań wynikających wprost z ustawy bądź (co też należy zaliczyć do tej kategorii wymagań) z wydanego na podstawie art. 148 p.o.ś. rozporządzenia wykonawczego, znalazło się wymaganie określone w § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U.2019.2286 t.j.), dalej rozporządzenie ws. pomiarów emisji, polegające na tym, że okresowe pomiary hałasu w środowisku, w tym hałasu impulsowego, prowadzi się raz na dwa lata, z uwzględnieniem specyfiki pracy źródeł hałasu. W przypadku źródeł hałasu pracujących sezonowo pomiary hałasu przeprowadza się w tym okresie. W rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), zwanym dalej rozporządzeniem ws. poziomów hałasu, ustalono dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych w szczególności pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, tereny mieszkaniowo-usługowe, tereny zabudowy zagrodowej. Zgodnie z załącznikiem do tego rozporządzenia – Tabela 1 p.t. "Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu, z wyłączeniem hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych oraz linie elektroenergetyczne, wyrażone wskaźnikami LAeq D i LAeq N, które to wskaźniki mają zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska, w odniesieniu do jednej doby", zostały określone dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, zamieszkania zbiorowego i terenów mieszkaniowo-usługowych na poziomie 55 dB w przedziale czasu odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym oraz na poziomie 45 dB w przedziale czasu odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie nocy. Ze względu na to, że zaskarżona decyzja częściowo uchylała i częściowo utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji, a przedmiotem zaskarżenia przez obie skarżące strony była decyzja organu odwoławczego w różnych częściach, które jednak obejmowały całą tę decyzję, konieczna była w sprawie osobna analiza tych skarg z odniesieniem się do poszczególnych części zaskarżonej decyzji. Ze względu jednak na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zaskarżona decyzja została poddana analizie również pod kątem ewentualnych innych naruszeń prawa, niż wskazane w skargach. W zakresie skargi spółki A. będącej podmiotem prowadzącym przedmiotową myjnię należy zauważyć, że dotyczyła ona tej części decyzji SKO w K., która utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji. Dwa spośród zarzutów tej spółki okazały się trafne. Pierwszy dotyczył nałożenia na tę spółkę dwóch obowiązków, których zestawienie rodzi wątpliwości co do racjonalności takiego rozstrzygnięcia. W punkcie 2 a) decyzji organu I instancji nałożony został obowiązek ograniczenia przez prowadzącego instalację czasu pracy zakładu wyłącznie do pory dnia (godziny 6 do 22) i zaniechania pracy tego zakładu w porze nocy. Tymczasem w punkcie 2 d) tiret drugi, nałożono obowiązek przeprowadzania przez prowadzącego instalację okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z terenu ww. zakładu w porze dnia (godziny 6 do 22) i porze nocy (godziny 22 do 6) w zakresie odniesienia wynikającym z przepisów szczególnych (tj. w okolicznościach sprawy z przytoczonych wyżej przepisów rozporządzeniem ws. poziomów hałasu), w okresie pomiędzy piątkiem od godziny 12 a niedzielą do godziny 6. Jak z tego zestawienia widać, w części dotyczącej pory nocy od piątku do niedzieli, nawet przy uwzględnieniu częstotliwości okresowych pomiarów tego hałasu zreformowanej przez organ II instancji, mimo tego, że w tym samym czasie prowadzącemu automyjnię zakazano uruchamiania jakichkolwiek instalacji i urządzeń tej myjni, nałożono na niego nieracjonalny i nadmiernie obciążający obowiązek przeprowadzania pomiarów hałasu pochodzącego z tej myjni. Mimo tego, że skarżąca spółka już w odwołaniu zarzuciła nałożenie na nią opisanego wyżej, nadmiernego obowiązku, organ II instancji nie odniósł się do tej kwestii w żaden sposób, naruszając przepis art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. Oceniając nałożenie omawianych, zdublowanych obowiązków należy zauważyć, że usunięcie wynikającego z faktu ich nałożenia naruszenia prawa może nastąpić zarówno poprzez wyeliminowanie któregokolwiek z nich, jak i obu. Konieczna w związku z tym jest ocena legalności nałożenia każdego z nich. Trzeba zauważyć, że skarżąca spółka nie kwestionowała w skardze nałożonego na nią obowiązku ograniczenia czasu pracy automyjni wyłącznie do pory dnia i zaniechania pracy tego zakładu w porze nocy. Z omówionego wyżej zarzutu tej spółki dotyczącego bezzasadnego nałożenia obowiązku okresowych pomiarów hałasu w porze nocy wynika wręcz, że skarżąca spółka zakłada utrzymanie zakazu pracy automyjni w nocy. Należy również wyjaśnić, że nałożenie takiego ograniczenia znajduje podstawę w okolicznościach sprawy i w przepisach prawa materialnego. Jak to już bowiem wyżej wyjaśniono, już jednokrotne przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu pozwala na wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 115a ust. 1 p.o.ś., w której zgodnie z art. 115a ust. 4 mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, wśród których to wymagań na pierwszym miejscu wskazano możliwość określenia rozkładu czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby (art. 115a ust. 4 pkt 1 p.o.ś.). W niniejszej sprawie natomiast, przeprowadzone dwukrotnie badania hałasu wykazały znaczne przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy we wszystkich trzech wyznaczonych punktach pomiarowych usytuowanych w sąsiedztwie automyjni przy ulicy T. 22, T. 20 i K. 40A. Również obowiązek prowadzenia okresowych pomiarów hałasu w porze nocy, (oczywiście w przypadku, gdyby praca automyjni w nocy była dopuszczona), może być w świetle treści art. 115a ust. 4 pkt 2 p.o.ś. nałożony na prowadzącego instalację, jeżeli wykracza poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148. Ponieważ wymóg prowadzenia pomiarów hałasu w nocy w sytuacji takiej, jak w niniejszej sprawie nie został wprowadzony w art. 147, 148 i w wydanym na podstawie art. 148 ust. 1 p.o.ś. rozporządzeniu ws. pomiarów emisji, tego typu wymóg jako dotyczący sposobu prowadzenia pomiarów poziomu hałasu wykracza poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148, przez co, co do zasady, może być wprowadzony. Niezasadny jest w związku z tym zarzut skargi spółki A. , dotyczący braku podstawy prawnej do nałożenia obowiązku okresowych pomiarów poziomu hałasu w nocy. Drugi z zasadnych zarzutów skarżącej spółki sformułowany jednak nie w skardze, ale w piśmie z 2 grudnia 2020 r., dotyczy naruszenia przepisów postępowania polegającego na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w celu oceny, czy teren nieruchomości przy ulicy K. 40A, sąsiadującej bezpośrednio z terenem przedmiotowej automyjni należy do rodzaju terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. Konieczność weryfikacji wskazanej okoliczności wynika stąd, że możliwość wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu oraz określenia w niej wymagań mających na celu nieprzekraczanie dopuszczalnego poziomu hałasu poza zakładem, uzależniona jest od tego, aby umożliwiające wydanie takiej decyzji przekroczenie poziomu hałasu poza zakładem generującym hałas, stwierdzone zostało na terenie określonym w Tabeli 1 załącznika do rozporządzenia ws. poziomów hałasu. Wśród tych terenów wyróżnia się między innymi tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego oraz tereny mieszkaniowo-usługowe, jakie zostały przez organy obu instancji stwierdzone w sąsiedztwie przedmiotowej automyjni. Jeśliby się więc okazało, że w sąsiedztwie automyjni nie ma żadnego z terenów wymienionych we wspomnianej Tabeli 1, dla których określone zostały dopuszczalne poziomy hałasu, to odpadłaby podstawa do wydania takiej decyzji, jaka w sprawie zapadła, względnie jej treść byłaby odmienna, tj. konieczne byłoby wyeliminowanie z niej tych zapisów, które dotyczą terenów usługowo-mieszkaniowych gdyby okazało się, że takich terenów w pobliżu myjni nie ma. Istotna wątpliwość co do rodzaju terenu przy ulicy K. 40A wynika z tego, że jego ustalenie zostało oparte na niewystarczających przesłankach. Na wstępie tej części rozważań należy zauważyć, że teren przy ulicy K. 40A zabudowany budynkiem usługowo-mieszkaniowym sąsiadujący bezpośrednio z przedmiotową automyjnią od południowego zachodu, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu Kielce Północ – Obszar II – Zalew Kielecki – Klonowa – Piaski uchwalonym przez Radę Miasta Kielce w dniu 11 kwietnia 2013 r. (Dz.Urz. Woj. Świętokrzyskiego z 21 maja 2013 r., poz. 2225). Plan ten dotyczy bowiem terenu położonego po przeciwnej stronie ulicy K. , niż przedmiotowa automyjnia. Okoliczność ta ma o tyle znaczenie, że zgodnie z art. 115 p.o.ś. w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 (a więc do terenów zagospodarowanych: a)pod zabudowę mieszkaniową, b)pod szpitale i domy pomocy społecznej, c)pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d)na cele uzdrowiskowe, e)na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f)pod zabudowę mieszkaniowo-usługową), właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. A contrario więc, jak również zgodnie z art. 114 ust. 1 p.o.ś., w razie istnienia na danym terenie miejscowego planu, to jego zapisy kwalifikujące dany teren do określonej kategorii przesądzają o tym, jakie normy hałasu na tych terenach obowiązują. We wspomnianym planie natomiast przewidziano, że na terenie oznaczonym symbolem U/MW1 i URT1 z przeznaczeniem podstawowym "usługi podstawowe, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna" oraz "usługi rekreacji, rozrywki, turystyki i wypoczynku" ustalono dopuszczalne poziomy hałasu zgodnie z przepisami odrębnymi, jak dla terenów mieszkaniowo-usługowych. Nie ma więc co do takich terenów znaczenia ich faktyczne zagospodarowanie i wykorzystywanie, jak ma to miejsce odnośnie sąsiadującego bezpośrednio z przedmiotową automyjnią od południowego zachodu terenu przy ulicy K. 40A zabudowanego budynkiem usługowo-mieszkaniowym. Odnośnie tego właśnie terenu organ II instancji przyjął, że jest on faktycznie zagospodarowany i wykorzystywany w ten sposób, że można go zaliczyć do kategorii wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., tj. konkretnie do terenów pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. I to właśnie ustalenie zostało przez skarżącą spółkę skutecznie zakwestionowane w piśmie z 2 grudnia 2020 r. W ocenie tej spółki bowiem, organy nie zbadały faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenu położonego przy ulicy K. 40A przyjmując na podstawie niewystarczających przesłanek, że teren ten ma charakter mieszkaniowo-usługowy. Zdaniem skarżącej spółki bowiem, dane dotyczące podstawy opodatkowania działalności prowadzonej przez podmioty gospodarcze funkcjonujące w budynku przy ulicy K. 40A nie są wiarygodne, gdyż motywem deklarowania przez ich użytkowników mieszkaniowo-usługowego wykorzystywania lokali w tym budynku, może być chęć zmniejszenia obciążeń podatkowych. Wpisy w ewidencji gruntów i budynków nie przesądzają przeznaczenia gruntów, skoro przepis art. 115 p.o.ś. wymaga ustalenia faktycznego, a nie ewidencyjnego zagospodarowania i wykorzystywania terenu. Oględziny tego budynku przeprowadzone jedynie z zewnątrz i jedno wykonane w ich czasie zdjęcie nie wyjaśniają sposobu wykorzystywania lokali istniejących w tym budynku, na który może wskazywać znaczna ilość podmiotów gospodarczych funkcjonujących w tym budynku. Organ nie sprawdził ponadto, czy ktokolwiek jest zameldowany na pobyt czasowy, bądź stały w którymkolwiek z lokali znajdujących się w budynku położonym przy ulicy K. 40A. Podzielając wskazane wątpliwości należy zauważyć, że organ II instancji nie poddał jakiejkolwiek analizie ustaleń organu I instancji co do mieszkalno-usługowego przeznaczenia terenu położonego przy ulicy K. 40A, choć obowiązek taki, nawet przy braku zarzutów w tym zakresie w odwołaniu, wynika z istoty postępowania odwoławczego, które nie ma jedynie charakteru "zaskarżania" czy "zaczepiania" dotychczasowej decyzji, ale jest wnioskiem o działanie merytoryczne – wnioskiem o załatwienie danej sprawy administracyjnej, czyli o ponowne zastosowanie normy materialnego prawa administracyjnego" (J. Zimmermann, Polska jurysdykcja, 1996, s. 185). Natomiast ustalenia organu I instancji zmierzające do dokonania kwalifikacji akustycznej otoczenia przedmiotowej myjni samochodowej, w części dotyczącej budynku przy ulicy K. 40, oparte na wyniku oględzin z 14 stycznia 2019 r., danych zasobu Miejskiego Systemu Informacji Przestrzennej Urzędu Miasta (ortofotomapy, mapy akustyczne, dane z ewidencji gruntów i budynków oraz z ewidencji podatkowych), przy uwzględnieniu przedstawionych wyżej wątpliwości wskazanych przez skarżącą spółkę, wymagały weryfikacji, którą organ II instancji mógł i powinien przeprowadzić w trybie art. 136 § 1 kpa. Organ II instancji powinien był w szczególności objąć oględzinami nie tylko zewnętrzny wygląd budynku znajdującego się na działce przy ulicy K. 40A, ale i jego wnętrze, a w razie potrzeby również znajdujące się w nim lokale w celu stwierdzenia, czy rzeczywiście są one faktycznie (tak jak to przewiduje przepis art. 115 p.o.ś.) wykorzystywane na cele mieszkalno-usługowe, czy też, jak twierdzi skarżąca spółka i na co wskazuje dołączona do pisma z 2 grudnia 2020 r. dokumentacja, wyłącznie w celu prowadzenia w nich działalności gospodarczej. Okoliczność ta może mieć znaczenie dla sprawy, ponieważ w razie jej potwierdzenia, teren sąsiadujący bezpośrednio z przedmiotową automyjnią nie podlegałby takiej ochronie przed hałasem, jak w sprawie przyjęto, co miało przełożenie na nałożone na użytkownika tej myjni wymagania wynikające z treści art. 115a ust. 4 p.o.ś. Wskazane okoliczności będzie musiał ponownie ustalić organ II instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Potrzeby dokonania takich ustaleń nie podważa okoliczność, że pozostałe tereny sąsiadujące z przedmiotową automyjnią bezspornie podlegały ochronie przed hałasem przewidzianej w przepisach działu V Prawa ochrony środowiska i rozporządzenia w sprawie poziomów hałasu, jako tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego. Choć bowiem, jak to już wyżej wyjaśniono, do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, o jakiej mowa w art. 115a ust. 1 p.o.ś., wystarczające jest jednokrotne przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu poza zakładem, w wyniku jego działalności (co w sprawie, odnośnie terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego położonych od strony północnej, północno-wschodniej, wschodniej i południowo-wschodniej w istocie nie było kwestionowane), to jednak określenie stosownie do treści art. 115a ust. 4 szczegółowych wymagań mających na celu nieprzekraczanie poza tą automyjnią dopuszczalnych poziomów hałasu powiązane jest co do niektórych z nich ze stwierdzeniem poza myjnią terenów mieszkaniowo-usługowych. Na tym również terenie umiejscowiony został jeden z punktów, w których dokonywano w sprawie pomiarów natężenia hałasu emitowanego z przedmiotowej myjni. Weryfikacja rodzaju terenu sąsiadującego z myjnią od strony południowej i południowo-zachodniej położonego przy ulicy K. 40A jako innego, niż chroniony akustycznie teren mieszkaniowo-usługowy, spowoduje więc konieczność innego określenia w punkcie 1) zaskarżonej decyzji terenów chronionych akustycznie, a w punkcie 2) d) tiret 4 usytuowania punktów pomiarowych zlokalizowanych w sposób pozwalający na ustalenie miejsc o największym oddziaływaniu źródeł hałasu. Zasadne okazały się zarzuty skargi Wspólnoty [...]. Jak już wyżej wspomniano, skarga ta dotyczyła tej części decyzji SKO w K. , w której organ ten uchylił punkt 2 lit. b) decyzji organu I instancji i umorzył postępowanie pierwszej instancji oraz uchylił punkt 2 lit. d) tiret 3 decyzji pierwszoinstancyjnej, nakładający obowiązek przeprowadzania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z terenu przedmiotowej automyjni z częstotliwością minimum raz na rok, w okresie wiosenno-letnim, przy czym pierwszy pomiar należy wykonać w terminie do 7 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna i w to miejsce orzekł o obowiązku przeprowadzenia przez prowadzącego instalację okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z terenu ww. zakładu z częstotliwością raz na dwa lata, w okresie wiosenno-letnim, licząc od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. To drugie rozstrzygnięcie o charakterze reformatoryjnym uzasadnione zostało przez organ II instancji tym, że § 10 ust. 3 rozporządzenia ws. pomiarów emisji wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 148 ust. 1 p.o.ś., przewiduje okresowe pomiary hałasu raz na dwa lata, w związku z czym brak jest podstaw do nakładania na inwestora wymogu dokonywania pomiarów co najmniej raz na rok i pierwszego po 7 miesiącach od dnia wydania decyzji. Pogląd ten i podjęte w jego następstwie rozstrzygnięcie jest błędne z dwóch powodów. Po pierwsze należy zauważyć, że zgodnie z art. 115a ust. 4 pkt 2 p.o.ś. dopuszczalne jest określenie w decyzji takiej, jak wydana w niniejszej sprawie, określonych wymagań mających na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności dotyczących częstotliwości prowadzenia pomiarów poziomu hałasu i charakteru prawnego decyzji wydanych w wyniku tego postępowania, ale w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148. Wskazane wymagania wynikające wprost z obowiązujących przepisów prawa (w tym w szczególności z powołanego wyżej przepisu § 10 ust. 3 rozporządzenia ws. pomiarów emisji wydanego na postawie delegacji zawartej w art. 148 ust. 1 p.o.ś.), wbrew poglądowi organu II instancji mogą być modyfikowane, a ściślej zaostrzane, na co zezwala przytoczony art. 115a ust. 4 pkt 2 p.o.ś. Jeśli bowiem § 10 ust. 3 rozporządzenia ws. pomiarów emisji przewiduje częstotliwość prowadzenia pomiarów hałasu raz na dwa lata z uwzględnieniem specyfiki pracy źródeł hałasu, to niewątpliwie zakresem wykraczającym poza takie wymaganie jest określenie tej częstotliwości na innym, częstszym poziomie. Nie można więc twierdzić, że częstotliwość tych pomiarów określona w § 10 ust. 3 rozporządzenia ws. pomiarów emisji ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie podlega jakimkolwiek modyfikacjom. Kwestią dalszą jest to, w jakiej sytuacji takie zaostrzenie wymagań jest możliwe. W ocenie Sądu organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji trafnie przedstawił motywy orzeczonego zaostrzenia wymagań dotyczących częstotliwości prowadzenia pomiarów hałasu (k. 382). Na akceptację zasługuje w szczególności argument, że skoro przeprowadzone w sprawie dwukrotne pomiary hałasu w środowisku pochodzącego z terenu przedmiotowej myjni w dwóch punktach wykazały w porze dziennej wartości niewiele lepsze od dopuszczalnych na terenie zabudowy wielorodzinnej (w punkcie P1 przy ulicy T. 22 tylko o 2,5 dB mniej od wartości dopuszczalnej), to potrzeba kolejnej weryfikacji poziomu tego hałasu częściej, niż to wynika z ustawowego wymogu określonego w § 10 ust. 3 rozporządzenia ws. pomiarów emisji wydanego na postawie delegacji zawartej w art. 148 ust. 1 p.o.ś. – wydaje się uzasadniona. Organ II instancji jednak, na skutek wskazanej wyżej błędnej wykładni przepisów Prawa ochrony środowiska i rozporządzenia ws. pomiarów emisji, nie poddał tej kwestii jakiejkolwiek analizie, co będzie musiał zrobić przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Ubocznie w tej sytuacji należy wskazać, że nawet, gdyby merytorycznie uzasadnione okazało się określenie częstotliwości, zakresu i sposobu prowadzenia pomiarów hałasu wynikające z § 10 ust. 3 rozporządzenia ws. pomiarów emisji, to i tak rozstrzygnięcie o tym w decyzji organu II instancji w części powtarzającej regulację ustawową byłoby niedopuszczalne. Wynika to z treści cytowanego i wyjaśnianego wyżej art. 115a ust. 4 pkt 2 p.o.ś., który pozwala na określenie w decyzji wymagań mających na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu dotyczących zakresu, sposobu i częstotliwości prowadzenia pomiarów hałasu tylko w takim zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania ustawowe, o których mowa w art. 147 i 148 p.o.ś. A contrario więc, jeśli organ nie widzi potrzeby zaostrzenia tych ustawowych wymagań co do zakresu, sposobu i częstotliwości prowadzenia pomiarów hałasu, to nie może orzekać o tym w decyzji wydawanej na podstawie art. 115a p.o.ś. Właściwym rozstrzygnięciem organu II instancji byłoby w takiej sytuacji uchylenie decyzji organu I instancji w omawianej części i umorzenie postępowania pierwszej instancji w tym zakresie. Uchylenie przez SKO w K. rozstrzygnięcia organu I instancji z pkt 2) lit. b) decyzji tego organu dotyczącego nałożenia obowiązku wykonania przez prowadzącego instalację działań mających na celu wyciszenie pracy odkurzaczy przemysłowych oraz stanowisk do mycia pojazdów, w szczególności poprzez zamontowanie trwałej przegrody na zewnętrznym szkielecie myjni od strony terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego oraz mieszkaniowo-usługowych, z wykorzystaniem materiałów pochłaniających fale akustyczne i umorzenie postępowania w tym zakresie, uzasadnione było wyłącznie tym, że dwukrotnie przeprowadzone pomiary hałasu w porze dnia wykazały wyniki bardzo bliskie wartościom dopuszczalnym, tj. 55 dB, ale ich nie przekraczały, w związku z czym nie może znaleźć zastosowania zasada zapobiegania i przezorności z art. 6 p.o.ś. poprzez nałożenie na spółkę obowiązku w sytuacji, gdy dopuszczalne normy hałasu w dzień nie zostały przekroczone. W ocenie Sądu jednak, takie automatyczne i mechaniczne podejście organu II instancji do kwestii oddziaływania na środowisko i jego ochrony, co jest przedmiotem regulacji mającego w sprawie zastosowanie Prawa ochrony środowiska, nie zasługuje w okolicznościach sprawy na akceptację. Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony przez Prezydenta Miasta Kielce w decyzji z 10 lutego 2020 r. Za utrzymaniem w mocy obowiązków nałożonych na prowadzącego instalację w omawianym zakresie przemawia w szczególności wzgląd na: określony w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2002/49/We Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku, zakres zastosowania tej dyrektywy, zasadę zapobiegania i przezorności ustanowioną w art. 6 p.o.ś. oraz na sposoby ochrony przed hałasem określone w art. 112 p.o.ś. Z przepisów tych wynika między innymi, że podejmujący działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu, a ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie. Skoro więc przeprowadzone w sprawie pomiary hałasu miały miejsce jesienią, a sam organ II instancji dostrzegł znany fakt nasilenia wykorzystywania takich myjni w okresie wiosenno-letnim, czemu dał wyraz w zreformowanym rozstrzygnięciu dotyczącym punktu 2 lit. d tiret 3 decyzji organu I instancji, a nadto powszechnie obserwowanym zjawiskiem w Polsce jest w ostatnich latach zwiększenie się liczby samochodów, czego następstwem jest też zwiększenie liczby samochodów korzystających z automyjni, to wzgląd na powołane regulacje pozwala na przyjęcie, że zasadne będzie w sprawie nałożenie obowiązku podjęcia działań mających na celu utrzymanie stanu nieprzekraczania poza tą myjnią dopuszczalnych poziomów hałasu w porze dziennej. Należy przy tym zauważyć, że realizacja celów ochrony przed hałasem emitowanym z zakładu, nie jest stosownie do treści art. 115a ust. 4 p.o.ś. ograniczona do działań wskazanych w tym przepisie, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności" w art. 115a ust. 4 p.o.ś. Może się więc okazać, że dla realizacji celów przewidzianych w Prawie ochrony środowiska, w tym również w celu utrzymania poza tą myjnią poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego, konieczne może się okazać zastosowanie różnych, uzupełniających się działań, np. obok zmniejszenia ciśnienia strumienia wody z dyszy myjki, czy przeprogramowania urządzeń emitujących hałas, również zamontowanie ekranów dźwiękochłonnych. Ich zasygnalizowana w sprawie nieskuteczność w ograniczaniu natężenia hałasu emitowanego z przedmiotowej myjni, odczuwanego przez mieszkańców wyższych kondygnacji budynków położonych przy ulicy T. 20, 22, czy K. 40A, nie pozbawia takich ekranów racji bytu, skoro ograniczenie emisji hałasu dotyczyć powinno również mieszkańców niższych kondygnacji. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ II instancji weźmie pod uwagę powyższe okoliczności, a także oceni wniosek dowodowy złożony w toku postępowania sądowo administracyjnego przez skarżącą Wspólnotę [...] przy ulicy T. 22 (pismo k. 112), którego to wniosku Sąd nie mógł uwzględnić z racji tego, że dotyczył dopuszczenia dowodu z dokumentacji WIOŚ w K. z kontrolnych pomiarów hałasu na terenie przedmiotowej myjni przeprowadzonych w miesiącu październiku 2020 r., podczas, gdy Sąd administracyjny kontrolował decyzję administracyjną z 17 czerwca 2020 r. Należy bowiem pamiętać, że co do zasady sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej według stanu faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Niezasadne były pozostałe zarzuty obu skarżących stron. Nie mógł być uwzględniony sformułowany w treści uzasadnienia skargi A. Sp. z o.o. zarzut dotyczący nałożenia w punkcie 2 lit. d) tiret 4 obowiązku zawiadomienia organu o terminie okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z terenu przedmiotowej automyjni. Zdaniem skarżącej spółki nałożenie takiego obowiązku nie znajduje podstawy prawnej, a nadto utrudni przeprowadzanie takich pomiarów, skoro zgodnie z przepisami rozporządzenia ws. pomiarów emisji, nie mogą one być wykonywane przy niekorzystnych, w rozumieniu przepisów tego rozporządzenia, warunkach atmosferycznych, których nie da się przewidzieć. Odnosząc się do takich zarzutów należy zauważyć, że w Prawie ochrony środowiska i w rozporządzeniu ws. pomiarów emisji istotnie nie ma regulacji dotyczącej udziału organu przy dokonywaniu pomiarów hałasu, a zwłaszcza regulacji nakładającej obowiązek zawiadamiania organu o takich pomiarach. Możliwość nałożenia takiego obowiązku mieści się jednak, zdaniem Sądu, w dyspozycji normy zawartej w art. 115a ust. 4 pkt 2 p.o.ś. pozwalającej określić między innymi sposób prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w zakresie, w jakim wykracza to poza wymagania określone w art. 147 i 148 tej ustawy. W pojęciu sposobu prowadzenia pomiarów mieści się, zdaniem Sądu, również to, czy, kiedy i kogo o takich pomiarach powinno się zawiadomić. Skoro więc obowiązujące przepisy nie nakładają wprost obowiązku zawiadamiania organu o dokonanych pomiarach, to organy administracji miały podstawę do nałożenia takiego obowiązku na podstawie art. 115a ust. 4 pkt 2 p.o.ś. Racjonalność dopuszczalności nakładania takiego obowiązku również nie powinna być podważana. Obowiązek powiadomienia organu o terminie kontroli sprzyja bowiem rzetelności, a przez to wiarygodności takich pomiarów i ich wyników. Oceny takiej nie może zmienić wzgląd na ryzyko nieprzeprowadzenia pomiarów w anonsowanym organowi terminie z powodu niekorzystnych warunków meteorologicznych. Przepisy zawarte w załączniku nr 7 E. do rozporządzenia ws. pomiarów emisji przewidują bowiem stosowną procedurę na wypadek zaistnienia niekorzystnych warunków meteorologicznych, polegającą na przerwaniu pomiaru i jego uzupełnieniu metodą próbkowania lub obliczeniową. Ponadto w razie zaistnienia takiej sytuacji, wystarczającym, zdaniem Sadu, dla wywiązania się z obowiązku zawiadomienia organu o terminie pomiarów byłoby zawiadomienie go tylko o rozpoczęciu takiej procedury, skoro przerwa w jej kontynuowaniu byłaby usprawiedliwiona obiektywnymi okolicznościami i przepisami prawa. Zarzut naruszenia zasady ogólnej postępowania administracyjnego określonej w art. 8 kpa. nie został w skardze bliżej uzasadniony. Jeżeli więc chodzi w nim o to, że nałożenie obowiązku powiadamiania organu o terminie pomiarów hałasu stanowi nadmierne i nieuzasadnione utrudnienie przeprowadzania pomiarów hałasu, to należy powtórzyć, że w celu uzyskania rzetelnych i wiarygodnych wyników takich pomiarów, nałożenie takiego obowiązku jest w pełni uzasadnione i nie jest nadmiernie uciążliwe, zwłaszcza przy przewidzianych w przepisach załącznika nr 7 E. do rozporządzenia ws. pomiarów emisji sposobach postępowania w przypadku przerwania pomiarów. Zarzut skarżącej spółki dotyczący naruszenia przepisów postępowania – art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa – poprzez prowadzenie postępowania dowodowego po tym, jak organ pismem z 11 grudnia 2019 r. zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego, dotyczył pozyskania przez organ I instancji danych o opodatkowaniu nieruchomości przy ulicy K. 40A. Należy zauważyć, że zgłaszając taki zarzut skarżący nie wskazał, jakich wniosków dowodowych, twierdzeń, czy zarzutów nie mógł złożyć w toku postępowania administracyjnego z powodu zarzucanego naruszenia. Dlatego zarzut ten nie mógł odnieść skutku. Zważywszy jednak na uwzględnienie zarzutu skarżącej spółki A. dotyczącego naruszenia przepisów postępowania polegającego na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w celu oceny, czy teren nieruchomości przy ulicy K. 40A, sąsiadującej bezpośrednio z terenem przedmiotowej automyjni należy do rodzaju terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. i uchylenie decyzji organu II instancji do ponownego rozpatrzenia, skarżąca spółka będzie miała możliwość odniesienia się i do wspomnianych danych o opodatkowaniu nieruchomości przy ulicy K. 40A. Nie mogło zostać uwzględnione żądanie skarżącej spółki dotyczące uchylenia decyzji organu I instancji. Jak wynika bowiem z powyższych rozważań, stwierdzone przez Sąd naruszenia prawa dotyczą decyzji organu II instancji i przeprowadzonego przez ten organ postępowania, a postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji ewentualnie jedynie w zakresie, który może zostać uzupełniony przez organ odwoławczy w trybie art. 136 § 1 kpa. Należy też pamiętać o tym, że SKO w K. przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie miało również możliwość wydania decyzji z art. 138 § 2 kpa, jeżeli stwierdzi zaistnienie wskazanych w tym przepisie przesłanek. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd uchylił zaskarżoną decyzję SKO w K. z dnia [...] 2020 r. w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ II instancji weźmie pod uwagę wskazane wyżej uwagi i wyda stosowne rozstrzygnięcie eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. W związku z zasygnalizowaną wyżej potrzebą przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego organ będzie pamiętał o możliwościach, jakie stwarza w tym zakresie przepis art. 136 § 1 kpa. O kosztach postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez strony skarżące koszty wpisów od skarg (po 200 zł).