II OZ 1219/18

SENTENCJA Dnia 28 listopada 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 976/16 odrzucające zażalenie R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2018 r. utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 22 listopada 2017 r. odmawiające przyznania prawa pomocy na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem 13 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 976/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił zażalenie R. P. na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2018 r. utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 22 listopada 2017 r. odmawiające przyznania prawa pomocy. Na podstawie zarządzenia sędziego sprawozdawcy WSA w Warszawie z 5 marca 2018 r., odpis ww. orzeczenia wraz z informacją o niezaskarżalności postanowienia doręczono skarżącemu 3 kwietnia 2018 r. Skarżący pismem 10 kwietnia 2018 r. wystąpił z zażaleniem na ww. postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że od ww. postanowienia WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2018 r. nie przysługuje środek zaskarżenia w postaci zażalenia, dlatego wniesione przez skarżącego zażalenie należało uznać za niedopuszczalne. Zażalenie na powołane na wstępie postanowienie złożył R. P., wnosząc o: 1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym oraz budzącego niezadowolenie u strony skarżącej, 2. zwolnienie go z opłat i kosztów sądowych w całości z powodu pogorszenia się sytuacji skarżącego – wzrost zadłużenia, bezdomność, ciężka choroba – pobyt w szpitalu i brak środków na zakup lekarstw, 3. ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu – celem należytej reprezentacji praw skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W związku z nowelizacją ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprowadzoną z dniem 15 sierpnia 2015 r. ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 658) czynności w zakresie przyznania prawa pomocy (w tym wydawanie postanowień o umorzeniu postępowania w sprawie prawa pomocy) wykonuje referendarz sądowy (art. 258 § 1 oraz 258 § 2 pkt 7 in fine ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - Ppsa). Na mocy przepisu art. 260 § 1 Ppsa sprzeciw od postanowień rozpoznaje sąd wydając postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka w tym przypadku jako sąd drugiej instancji, stosując przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 Ppsa). Zakres orzeczeń wojewódzkiego sądu administracyjnego, od których można wnieść zażalenie, określa przepis art. 194 § 1 Ppsa. W związku z powyższym wskazać należy, że na postanowienie WSA w Warszawie utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy zażalenie nie przysługuje. Słusznie zatem WSA w Warszawie ocenił wniesione przez skarżącego zażalenie jako niedopuszczalne, a przez to podlegające odrzuceniu. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o przepisy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, oddalił zażalenie.