II GZ 258/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Q. sp.j. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1487/19 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Q. sp.j. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1487/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Q. sp.j. z siedzibą w W. wstrzymania wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2019 r. w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że Q. sp.j. z siedzibą w W. (dalej: spółka, skarżąca) w skardze na ww. decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2019 r. - zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że wstrzymanie wykonania decyzji pozwoli na zapobiegnięcie sytuacji w której przeciwko skarżącej przeprowadzone zostanie niezasadne postępowanie egzekucyjne. WSA wskazując na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.) wyjaśnił, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Sąd I instancji uznał, że skarżąca pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie WSA - o wykonaniu tego obowiązku nie świadczy samo zgłoszenie wniosku i ogólne stwierdzenie, że wstrzymanie wykonania decyzji pozwoli na zapobiegnięcie sytuacji w której przeciwko skarżącej przeprowadzone zostanie niezasadne postępowanie egzekucyjne. Spółka złożyła zażalenie na postanowienie Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niewstrzymaniu wykonalności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2019 r., podczas, gdy zachodzą ku temu przesłanki. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że decyzja sama w sobie zawiera błędy, które uzasadniają jej uchylenie. Zatem istnieje duże prawdopodobieństwo, że decyzja zostanie uchylona, a toczące się postępowanie egzekucyjne w chwili obecnej narazi skarżącą na negatywne finansowe skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zatem zobligowana do wykazania, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W tym stanie rzeczy Sądowi I instancji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle przedstawionej wyżej wykładni tego przepisu brak wykazania okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - stanowi przeszkodę dla jego uwzględnienia. W tej mierze przypomnieć należy, że zaskarżona decyzja dotyczy nałożenia na spółkę kary pieniężnej w wysokości 21.111 zł, co również akcentuje sam autor zażalenia. Aby zbadać, czy rzeczywiście egzekucja tej kwoty może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej należności do sytuacji finansowej spółki. Bez porównania tych dwu wartości (wysokości nałożonej kary i majątku, jakim dysponuje skarżąca) - nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia spółki o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tym bardziej, że jak wskazywano to już wielokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – skutki wykonania decyzji wymierzającej stronie karę pieniężną są z natury rzeczy odwracalne (por. np. postanowienie NSA z dnia 27 października 2016 r. o sygn. akt II GZ 1099/16 i powołane tam orzecznictwo). Natomiast wbrew twierdzeniom autora zażalenia - sama okoliczność wszczęcia postępowania egzekucyjnego i dochodzenia ww. kwoty - nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wymaga podkreślenia, że na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - Sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II OZ 517/12). Zatem subiektywne przeświadczenie spółki jakoby zaskarżone rozstrzygnięcie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2