III OSK 2730/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Stowarzyszenia B. z siedzibą w B. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 10 marca 2022 r. nr KOA/2635/Oś/21 w sprawie ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia B. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 909/22 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia B. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 10 marca 2022 r. nr KOA/2635/Oś/21 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 909/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia B. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 10 marca 2022 r. nr KOA/2635/Oś/21 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek "o wstrzymanie wykonania Decyzji, podtrzymując całość argumentacji wskazanej w skardze". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy zatem wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji lub postanowienia. Samo powołanie się na przepis art. 61 § 3 nie uzasadnia uwzględnienia żądania wniosku. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Uprawnienie do zastosowania ochrony tymczasowej wiąże się bowiem z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji i ciężar ten spoczywa na wnioskodawcy. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonujący wskazywać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń, o jakich mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Każdy bowiem akt prawny wywołuje określone skutki prawne, nie wszystkie jednak podlegają ochronie tymczasowej. Ochrona tymczasowa nie służy zaś zabezpieczeniu strony postępowania przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed takimi, których nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi czy skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie, zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zawiera uzasadnienia. Tym samym skarżący nie wykazał, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Wniosek prócz samego żądania wstrzymania wykonania decyzji, nie zawiera żadnej argumentacji, a brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, w czym wnioskodawca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania kwestionowanego aktu. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 a contrario w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.