I OZ 799/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 596/12 o przywróceniu J. P. terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 596/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przywrócił J. P. termin do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że skarżący uprawdopodobnił, że zaszły okoliczności które, uniemożliwiły mu dochowanie terminu do złożenia skargi. Skarżący jest w podeszłym wielu i cierpi na dolegliwości neurologiczne. W ocenie WSA w Gdańsku, w świetle złożonej przez niego dokumentacji medycznej, należy uznać, że wskazane dolegliwości mogły powodować u niego niezdolność do poruszania się, a nawet podpisania skargi. Z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego z dnia 1 października 2010 r. wynika m. in. że pacjent jest niesprawny i wymaga opieki drugiej osoby. Przede wszystkim jednak zaświadczenie lekarskie z Poradni Neurologicznej Szpitala [...] w G. z dnia 27 kwietnia 2012 r. wskazuje w rozpoznaniu na uszkodzenie neurogeniczne mięśni. Ponadto zawiera informację o innych dolegliwościach skarżącego i określa, że od około 6 lat występują u niego ruchy mimowolne w zakresie głowy, kończyn górnych i dolnych. Sąd I instancji uwzględnił również fakt, że wobec skarżącego orzeczono, iż jest on sobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, przy czym niepełnosprawność w tym stopniu istnieje od dnia 18 stycznia 2010 r. Na istnienie u skarżącego trudności w pisaniu, jak i podpisaniu się, wskazuje charakter pisma na wniosku o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, domagając się jego uchylenia, zarzucając naruszenie art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". W ocenie wnoszącego zażalenie z przedstawionych okoliczności faktycznych nie wynika, żeby skarżący spełnił przesłankę braku winy w uchybieniu terminu a także warunek skutecznego wniosku o jego przywrócenie w postaci wniesienia go w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku skarżący przedstawił co prawda dokumentację medyczną, z której wynika, że cierpi on na schorzenia o podłożu neurologicznym a ponadto został uznany za osobę niesprawną i wymagającą opieki drugiej osoby jednakże powyższe ustalenia nie świadczą, że zostały spełnione wszystkie niezbędne warunki do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 P.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a.), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2 P.p.s.a.), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1 P.p.s.a.) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że Sąd I instancji istotnie nie uczynił przedmiotem swoich rozważań czy skarżący dochował terminu o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. a w szczególności kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu. To jednak uchybienie nie stanowiło podstawy do uwzględnienia wniesionego zażalenia. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie, fakt spóźnienia wniosku musi być jednoznaczny, Sąd nie może domniemywać, że strona uchybiła terminowi, o którym mowa w art. 87 § 1 powołanej ustawy. Jeżeli nie jest zatem możliwe jednoznaczne ustalenie, czy termin ten został zachowany, Sąd ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 r., str. 222; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 728/09, LEX nr 552400). Skoro zatem, jak wynika z wniosku o przywrócenie terminu skarżący przyczyny uchybienia terminowi upatruje w stanie swojego zdrowia to nie można było jednoznacznie ustalić momentu, w którym ustały przyczyny uchybienia terminowi do złożenia skargi. Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów zażalenia, zauważyć przede wszystkim należy, iż istotnym dla oceny zachowania terminu wyżej wskazanego, jak i oceny uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu były okoliczności odnoszące się do zdrowia skarżącego. W warunkach przedmiotowej sprawy ta kompleksowa ocena była konieczna z uwagi na warunki osobiste skarżącego, uznanego orzeczeniem z dnia 24 listopada 2010 r. za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym. Skarżący jest osobą mającą poważne problemy zdrowotne, a przy tym należy też mieć na uwadze jego wiek. Przewlekłość i złożoność chorób stwierdzonych u skarżącego potwierdzone przedłożoną dokumentacją przemawiają za uznaniem, że wniesienie skargi po przepisanym terminie było niezawinione. Ocena stanu zdrowa wyłączająca normalne funkcjonowanie oraz niemożność skutecznego posłużenia się inną osobą, słusznie doprowadziły Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku do konkluzji o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Te wszystkie okoliczności pozwalają na stwierdzenie, że ocena wniosku będącego przedmiotem skarżonego postanowienia, dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.