II OSK 2869/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Bogusław Cieśla Protokolant sekretarz sądowy Eliza Wróbel po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Lu 210/19 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 21 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 210/19 oddalił skargę K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. K., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: 1) Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 35 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) poprzez błędną ich wykładnię przejawiającą się wyrażeniem błędnego poglądu prawnego co do tego, że organy administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie niniejszej zwolnione są z obowiązku badania legalności obiektu podlegającego rozbudowie, a zakres ich działania w sprawie ogranicza się jedynie do kwestii oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z przepisami prawa (zdaniem Sądu stricte wynikające z literalnego brzmienia przepisu art. 35 ust. 1), w sytuacji gdy pogląd ten stoi w opozycji do ratio legis przepisu art. 35 ust. 5 ustawy, biorąc bowiem pod uwagę, że niedopuszczalne jest planowanie prac budowlanych w stosunku do obiektów niezgodnych z prawem, istotnym elementem oceny przedłożonego projektu budowlanego jest ustalenie legalności budynku podlegającego rozbudowie. 2) Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przejawiające się nieuchyleniem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], w sytuacji gdy postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, przeprowadzone zostało z naruszeniem wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, prowadząc do wydania wadliwej decyzji administracyjnej, co znalazło przejaw w zaniechaniu poczynienia przez organ ustaleń w zakresie określenia zgodności z prawem obiektu budowlanego podlegającego rozbudowie (data budowy, zgodność z pozwoleniem na budowę), co ma istotne znaczenie dla sprawy, mając wpływ na jej wynik, bowiem niedopuszczalne jest projektowanie robót budowlanych w stosunku do obiektu, którego usytuowanie jest niezgodne z przepisami prawa, organ zaniechał zaś ustaleń co do jego legalności, a także zaniechał rozważenia, jakie względy przemawiały za tym, aby przedłożyć interes inwestora nad interesami właścicieli sąsiedniej działki również w kontekście ograniczeń, wynikających z treści przepisów art. 140 i 144 k.c., mając na uwadze wyjątkowy charakter dyspozycji § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz możliwość usytuowania planowanej "komórki na narzędzia" w zupełnie innym miejscu na działce inwestora, bowiem jej wielkość pozwala na zrealizowania takiej inwestycji bez naruszania praw innych osób. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym należało rozpoznać sprawę w granicach zgłoszonych zarzutów kasacyjnych. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej nie bada legalności obiektu podlegającego rozbudowie, gdyż nie mieści się to w zakresie jego obowiązków określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W ocenie skarżącego kasacyjnie stanowisko to skutkowało zaakceptowaniem przez Sąd I instancji przeprowadzonego przez organ postępowania, w którym zaniechano poczynienia ustaleń w kwestii zgodności z prawem rozbudowywanego obiektu budowlanego. Zarzutów tych nie sposób podzielić. Wskazać należy, że art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określa czynności sprawdzające, jakich powinien dokonać organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę w stosunku do przedłożonego projektu budowlanego. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, przepis ten nie nakłada na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązku sprawdzenia, czy rozbudowywany obiekt budowlany powstał w warunkach samowoli budowlanej. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, takiego obowiązku nie sposób jest wyprowadzić z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, gdyż dotyczy on wyłącznie sytuacji, gdy na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Przepis ten stanowi wyjątek od zawartej w art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego zasady i z tego względu nie może on być interpretowany rozszerzająco. Należy zauważyć, że stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem inwestora. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zatem ocena wniosku inwestora pod kątem spełnienia wymogów wskazanych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Podkreślenia wymaga, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do badania legalności obiektu podlegającego rozbudowie, bo żaden przepis prawa nie przyznaje mu takich kompetencji. Mając powyższe na względzie, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.