I FSK 2123/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Izabela Najda-Ossowska, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. spółka jawna z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/Po 60/10 w sprawie ze skargi S. spółka jawna z siedzibą w K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 10 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. spółka jawna z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 7200 (siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z dnia 21 lipca 2011r., sygn. akt I SA/Po 60/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę S. Spółka jawna (dalej: spółka lub skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 10 listopada 2009 r. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania 2.1. Decyzją z dnia 29 czerwca 2009r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. określił Spółce w podatku od towarów i usług zobowiązania podatkowe za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2006r. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotem działalności gospodarczej Spółki była sprzedaż hurtowa i detaliczna artykułów włókienniczych. Przeprowadzone w stosunku do Spółki ustalenia kontroli podatkowej wykazały, że Spółka niesłusznie obniżała podatek należny o podatek naliczony z faktur VAT dotyczących zakupu materiałów obiciowych wystawionych przez następujące podmioty: 1) R. K. - za marzec 2006r. kwota netto 22.194 zł podatek naliczony 4.882,68 zł; - za czerwiec 2006r. kwota netto 30.043,30 zł, podatek naliczony 6.609,53 zł, - za wrzesień 2006r kwota netto 70.324,02 zł, podatek naliczony 15.471,29 zł; - za listopad 2006r. kwota netto 928.373,74 zł, podatek naliczony 204.242,21 zł; - za grudzień 2006r. kwota netto 381.250,76 zł, podatek naliczony 83.875,16 zł. Na podstawie zebranego materiału dowodowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. stwierdził, że firma R.K. w rzeczywistości nie dokonywała sprzedaży materiałów obiciowych udokumentowanych fakturami VAT za badane miesiące 2006r. Stwierdzono, że spółka "S." poprzez odliczenie podatku naliczonego z przedmiotowych faktur naruszyła przepisy art. 86 ust.1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: ustawa o VAT). 2) "L.", ul. B.: - za czerwiec 2006r. wartość netto faktur 14.144 zł, podatek naliczony 3.111,68 zł, - za lipiec 2006r. wartość netto faktur 20.638 zł, podatek naliczony 4.540,36 zł, - za sierpień 2006r. wartość netto faktur 13.719 zł, podatek naliczony 3.018,18 zł, - za wrzesień 2006r. wartość netto faktur 13.515 zł, podatek naliczony 2.973,30 zł, - za październik 2006r. wartość netto faktur 13.668 zł, podatek naliczony 3.006,96 zł, - za listopad 2006r. wartość netto faktur 20.077 zł, podatek naliczony 4.416,94 zł. Organ pierwszej instancji ustalił, że "L.", który nie został nigdy wygenerowany przez organ rejestrowy jest podmiotem nieistniejącym. Stwierdzono brak jakiegokolwiek dokumentu administracyjnego (typu: NIP, REGON, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej) dotyczącego tej firmy. Ponadto organ pierwszej instancji poza wystawionymi fakturami, stwierdził brak innych dokumentów, potwierdzających fakt przeprowadzenia transakcji handlowych, tj. dokumentów księgowych WZ, umów, przelewów bankowych itp. Na podstawie powyższych ustaleń organ pierwszej instancji stwierdził, iż poprzez odliczenie przez Podatnika podatku naliczonego z faktur wystawionych przez "L." naruszone zostały przepisy art. 86 ust.1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt lit. a ustawy o VAT. Organ pierwszej instancji stwierdził, że ww. firma jest podmiotem nieistniejącym a faktury firmowane przez "L." nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych i stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane przez podmiot wskazany na fakturach jako dostawca materiałów obiciowych. Wobec powyższego opierając się na art. 193 § 2 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.) Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. uznał księgi podatkowe podatnika za nierzetelne, tj. rejestry zakupu VAT za 2006r. w części dotyczącej ujęcia w tych reje-strach - faktur VAT wystawionych przez firmy R.K. oraz "L." i w tej części nie przyjął ich jako dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów w poszczególnych okresach rozliczeniowych: marcu, czerwcu, lipcu, sierpniu, wrześniu, październiku, listopadzie oraz grudniu 2006r. Nierzetelność rejestrów zakupu VAT polega na ujęciu w rejestrach dowodów księgowych, tj. faktur VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (fikcyjny charakter transakcji). Jednakże organ pierwszej instancji w oparciu o przepis art. 23 § 2 O.p. odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, uznając, że zebrany materiał dowodowy pozwala na jej określenie. 2.2. Od powołanej na wstępie decyzji podatnik złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie i usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności naruszenia przepisów związanych z postępowaniem dowodowym. 2.3. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia 10 listopada 2009 r. na podstawie: - art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1, § 3, § 3a, art. 23 § 2, art. 193 § 2 i § 6 O.p.; - art. 86 ust.1 i 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 88 ust.3a, pkt 1 lita, art. 106 ust. 1 ustawy o VAT; - § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U Nr 95, poz. 798 z późn. zm., dalej: rozporządzenie), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 2.4. W skardze na powyższą decyzję podatnik wniósł o: - o uchylenie decyzji ostatecznej z dnia 10 listopada 2009 r. Dyrektora Izby Skarbowej w P. wraz z decyzją wydaną przez naczelnika Urzędu Skarbowego w K. w pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: - art. 122 O.p poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i na skutek tego wyciągnięcie nieprawidłowych wniosków z tak zgromadzonego materiału dowodowego; - art. 188 O.p. poprzez brak przeprowadzenia wszystkich dowodów, a w rezultacie niewyczerpanie materiału dowodowego, tj. naruszenie art. 187 O.p. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. Sąd uznał, że skarga jest bezzasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w szczególności art. 122, art. 187 i 188 O.p. Zdaniem Sądu, organ podatkowy przeprowadził prawidłowo czynności dowodowe, zgromadził bogaty materiał dowodowy a także ustalił wyczerpująco stan faktyczny sprawy. Oceny dowodów dokonał zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego a przeprowadzone czynności i dokonane ustalenia przedstawił w treści uzasadnienia decyzji w sposób, bardzo obszerny, ale logiczny i spójny. Przeprowadził także niewadliwą subsumpcję ustalonego stanu faktycznego pod powołane przez siebie przepisy prawa. Zgodnie z art. 180 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem - a zatem organ był uprawniony do korzystania z materiałów dostarczonych przez organy Policji. Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować dokonane przez organ podatkowy ustalenia, że podatnik otrzymał od R.K. 34 faktury obejmujące sprzedaż materiału obiciowego, które nie odzwierciedlały faktycznie dokonanych czynności - obrotu gospodarczego mającego miejsce pomiędzy podmiotami na nich wskazanymi - były to tzw. "faktury puste". Transakcje sprzedaży materiałów obiciowych nie miały miejsca, ponieważ firma R.K. nie zakupywała żadnych materiałów obiciowych, a zatem nie dysponując towarem, nie mogła dokonywać jego sprzedaży. Bezpodstawne były twierdzenia skargi, że chodziło tu o tzw. "sprzedaż w tranzycie" albowiem nie znajduje ona poparcia w materiale dowodowym, nadto zgodzić się należy z organem, iż w takiej sytuacji obecność dodatkowego pośrednika nie znajdowałaby żadnego uzasadnienia ekonomicznego. Sąd podzielił ustalenia, że R.K., był wprawdzie pośrednikiem pomiędzy firmą Z. a firmą "S.", lecz jego rola sprowadzała się do wystawienia, zgodnie ze zleceniem Z., dokumentów sprzedaży na rzecz firmy "S" – pośredniczył on zatem jedynie w wystawianiu dokumentów, nie w obrocie towarem. Faktury dokumentują transakcje, które nie miały miejsca a R.K. trzymywał ok. 4% od wartości wystawionych faktur netto. Sąd zgodził się także z organem, że okoliczności sprawy - fakt, iż faktury dostarczane były niezależnie od rzekomo dostarczanego towaru, towar miała dostarczać inna osoba niż ta figurująca na fakturach, rozliczenia wykonywane były gotówkowo bez przelewów bankowych i bez potwierdzeń zapłaty a także brak umów świadczą o tym, że rzekome transakcje były wykorzystywane do uzyskania bezprawnej korzyści podatkowej. W ocenie Sądu, organ podatkowy słusznie oparł się także przy ustalaniu stanu faktycznego na zeznaniach P.K. - albowiem prezentują one cały mechanizm w sposób zrozumiały i logiczny, w przeciwieństwie do wersji przedstawionych przez stronę skarżącą - co czyni zarzuty skargi w tej kwestii bezzasadnymi. Podobnie jak powyższe, fikcyjne były także transakcje dokonane przez skarżącą z firmą "L.". Zgodnie z niewadliwymi ustaleniami organu, które Sąd akceptuje, "L." nigdy nie istniało, nie uczestniczyło w obrocie gospodarczym, nie było podmiotem zarejestrowanym w urzędzie skarbowym jako podatnik VAT. Świadczy o tym m.in. brak jakiegokolwiek dokumentu administracyjnego NIP, REGON, zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Brak jest też innych dokumentów, które potwierdzałyby fakt przeprowadzenia transakcji handlowych w tym dokumentów księgowych WZ, umów czy przelewów bankowych. P.S. reprezentując spółkę "S. " mógł i powinien przewidzieć, na podstawie tych okoliczności że dokonuje transakcji, których celem jest bezprawne uzyskanie korzyści podatkowej. Według Sądu, bez znaczenia byłyby w niniejszej sprawie wyniki badań grafologicznych czy daktyloskopijnych, o których przeprowadzenie wnioskowała strona skarżąca, albowiem kluczowe znaczenie w sprawie ma ustalenie, że same transakcje były fikcyjne i w rzeczywistości nie miały miejsca, a nie, kto konkretnie nakreślał podpisy na fakturach. Zadaniem organu podatkowego nie jest ustalanie kto dokonywał ewentualnego fałszerstwa albowiem leży to w gestii właściwych organów ściągania. Organ nie naruszył zatem w tej kwestii art. 187 i 188 O.p. Sąd zaznaczył, że wiadomo z treści uzasadnienia wyroku z dnia 24 lutego 2011r. Sądu Okręgowego w K. sygn. akt IV Ka 385/10, iż w postępowaniu karnym, na które powołuje się podatnik w skardze, przeprowadzono dwie, a nie jedną opinię grafologiczne a ich wyniki nie są jednoznaczne - jedna potwierdza autorstwo podpisów J.Z., druga raczej go wyklucza. Podkreślenia także wymaga, że postępowanie podatkowe jest postępowaniem odrębnym, samodzielnym od postępowania karnego a ustalenia dowodowe tego ostatniego nie są wiążące w innych postępowaniach. W ocenie Sądu, organ podatkowy na podstawie dokonanych ustaleń prawidłowo zastosował w sprawie art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. 1a ustawy o VAT, Wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku gdy wystawiono faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane lub wystawcą faktur jest podmiot nieistniejący, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego. Aby faktura mogła stanowić podstawę odliczenia albo zwrotu podatku powinna odzwierciedlać rzeczywiste nabycie towarów lub usług - winna dokumentować faktyczne wykonanie czynności. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę dokonaną wykładnię powołanych przepisów, jako słuszny Sąd uznał wniosek organu podatkowego, iż w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy faktury odnosiły się do czynności fikcyjnych (w przypadku R.K.) albo pochodziły od podmiotu nieistniejącego ("L."), brak jest po stronie skarżącej możliwości odliczenia podatku naliczonego z nich wynikającego. Wskazany wniosek znajduje poparcie w bogatym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku z dnia 22 kwietnia 2009r. sygn. akt I FSK 282/08 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie naruszała także zasady neutralności podatku VAT. Wszakże wielokrotnie ETS podkreślał, że VI Dyrektywa powinna być interpretowana w ten sposób, iż sprzeciwia się ona prawu podatnika do odliczenia podatku od wartości dodanej, jeżeli transakcje, z których wynika to prawo, stanowią nadużycie – tak jak niewątpliwie miało to miejsce w niniejszej sprawie (por. wyroki: z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt C-255/02, z dnia 12 maja 1998 r., sygn. akt C-367/96, z dnia 11 października 1997 r., sygn. akt 125/76, z dnia 3 marca 1993 r., sygn. akt C-8/92, a także z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt C-439/04). Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie początkowo zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym w K. pod sygn. akt IV Ka 385/10, gdzie toczyła się rozprawa apelacyjna P.S., który jest oskarżony o przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 12 kk. Sądowi wiadomo, że wyrokiem z dnia 24 lutego 2011r. Sąd Okręgowy w K. uchylił zaskarżony wyrok m.in. wobec oskarżonego P.S. i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W ocenie Sadu, niniejsza sprawa mogła zostać rozstrzygnięta wyrokiem bez oczekiwania na prawomocny wyrok karny. Zgodnie bowiem z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.) dopiero ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Oznacza to, że przepis dotyczy wyroków skazujących i sąd rozpoznający sprawę z zakresu postępowania administracyjnego musi przyjąć, iż skazany tym wyrokiem popełnił przestępstwo przypisane mu wyrokiem karnym. Brak takiego wyroku oznacza, że może samodzielnie dokonać oceny wszelkich okoliczności sprawy. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe art. 210 § 4 O.p. Uzasadnienie nie stanowi tylko opisu przebiegu podejmowanych w ramach postępowania podatkowego czynności, a powołuje przede wszystkim okoliczności faktyczne i prawne, wraz z ich oceną, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. 4. Skarga kasacyjna 4.1. W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej, zaskarżono powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: - gdyż Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji ze względu na to, że stan faktyczny nie został ustalony przez organy podatkowe zgodnie ze stanem rzeczywistym, co stanowi naruszenie art. 1 § 1 i § 2, art. 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. poprzez oczywiste wadliwe przyjęcie, że R.K. prowadząc przedsiębiorstwo PUPH nie dysponował towarem – materiałem obiciowym mimo tego, że istniały dowody potwierdzające istnienie towaru, co odnotowano także w uzasadnieniu wyroku; - gdyż Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji ze względu na to, że istotne ustalenia sądu nastąpiły na podstawie zebranego w sprawie niepełnego materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art. 1 § 1 i § 2, art. 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. poprzez zaakceptowanie błędnego poglądu organu podatkowego, że w sprawie nie zaistniała potrzeba powołania biegłych z zakresu grafologii i daktyloskopii celem ustalenia, że faktury były wystawione przez P.M. z firma L. Organy podatkowe nie przeprowadziły także analizy wyników inwentaryzacji skarżącej za rok 2005 po powiększenia jej o zakupy i pomniejszenie o sprzedaż i porównaniu wyniku z inwentaryzacją za rok 2006. 4.2. W oparciu o wskazane podstawy wniesiono o: - uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie go do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu; - zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym z tytułu zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie na podstawie art. 182 § 2 u.p.p.s.a. strona zrzekła się rozprawy. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o: - oddalenie skargi kasacyjnej; - zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a.). W pierwszej kolejności zarzuty skargi kasacyjnej oparto na naruszeniu art. 1 § 1 i § 2, art. 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Wskazane przepisy ustrojowe określają zakres wymiaru sprawiedliwości sądów administracyjnych. Podstawowym zadaniem sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej (rządowej i samorządowej). "Sprawowanie kontroli" oznacza pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, nie zastępuje go w czynnościach. Sąd administracyjny w aktualnym stanie prawnym jest w zasadzie sądem kasacyjnym, orzekającym o zgodności albo niezgodności z prawem aktu lub czynności organu administracyjnego (M. Masternak-Kubiak w: Tadeusz Kuczyński, Małgorzata Masternak-Kubiak, Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2008, teza 5 do art. 1). Z kolei art. 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, na który powołuje się strona stanowi o kompetencji jurysdykcyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego przy badaniu czynności podejmowanych przez wojewódzkie sądy administracyjne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli indywidualnej decyzji administracyjnej w sprawach podatkowych pod kątem legalności jej działania dokonał to prawidłowo. W szczególności dokonano oceny stosowania przepisów postępowania podatkowego a zwłaszcza postępowania dowodowego. Dokonana kontrola pod kątem legalności działania organów podatkowych nie budzi zastrzeżeń. 6.2. Również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. nie zasługują. na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 141 § 4 u.p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W rozpatrywanej sprawie uzasadnienie Sądu pierwszej instancji spełnia wszystkie wymogi wskazane w cytowanym przepisie. Wojewódzki Sąd w Poznaniu odniósł się do zarzutów skargi strony. Jednocześnie Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. i oddalił skargę na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. 6.3. Brak jest podstaw aby uznać, że organy podatkowe naruszyły zasady prawdy materialnej określone w art. 122 i 187 § 1 O.p. W szczególności ustalenie, że faktury nie spełniały warunków formalnych materialnych aby mogły w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Danie wiary zeznaniom świadka P.K., który dokładnie opisał mechanizm wystawiania fikcyjnych faktur nie narusza art. 191 O.p. zwłaszcza, że organy podatkowego w uzasadnieniu decyzji uzasadniły to stanowisko w sposób należyty. 6.4. Także drugi zarzut drugi zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 1 § 1 i § 2, art. 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. nie zasługuje na uwzględnienie. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd wyrażony przez Sąd pierwszej instancji. W szczególności w przypadku ustalenia, że strona do rozliczenia posługiwała się sfałszowaną fakturą VAT, od firmy, która nie istniała oraz która nie dokumentowała dokonanej czynności to brak podstaw aby dodatkowo wyjaśniać kto konkretnie dokonał sfałszowania tej faktury. Już ustalenie ww. okoliczności uprawniało organy podatkowe do zakwestionowania prawa strony do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wskazany w tych fakturach. Okoliczność, kto konkretnie fałszował faktury może mieć znaczenie w procesie karnym. 6.5. Z tych względów skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. oddalił. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia treść art. 204 pkt 1 u.p.p.s.a.