II OSK 3107/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku E. C. o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej E. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 147/17 w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 147/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę E. C. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca. W treści tego środka odwoławczego zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Stosownie zaś do treści art. 61 § 6 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 15 sierpnia 2015 r., wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 18 maja 2017 r. Sąd pierwszej instancji wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Przy czym przypomnieć trzeba, że w sprawie niniejszej w dniu 26 lipca 2017 r. Sąd pierwszej instancji wydał wyrok oddalający skargę, które to orzeczenie zostało następnie zakwestionowane przez stronę wywiedzioną skargą kasacyjną, co spowodowało, że na tym etapie ww. wyrok nie zyskał cechy prawomocności, co wynika bezpośrednio z art. 168 § 1 p.p.s.a. Mając zatem na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że w obrocie prawnym – zgodnie z dyspozycją art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a. – pozostaje postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 18 maja 2017 r. wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji. Skutki udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej przez Sąd pierwszej instancji rozciągają się zatem również na postępowanie kasacyjne. W tym stanie rzeczy postępowanie wywołane wnioskiem skarżącej zawartym w skardze kasacyjnej należy uznać za bezprzedmiotowe. Dlatego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.