II SA/Kr 892/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Zarządu Dróg Powiatowych w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na usunięcie drzew I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 listopada 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Zarządu Dróg Powiatowych w M. kwotę 697 zł ( słownie: sześć dziewięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z 28 listopada 2018r., znak [...], po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011 r., znak: [...] w sprawie: [...] Zarządowi Dróg Powiatowych w M na wycięcie z pasa drogowego dróg powiatowych następujących drzew: Droga nr [...] - [...] w M.: topola - szt. 19, jesion - szt. 3, wierzba - szt. 1, lipa - szt. 1, klon - szt. 3, klon jawor - szt. 3; Droga nr [...] - [...] w M.: lipa - szt. 7, 2.Za usunięcie w/w drzew nie nalicza się opłaty na podstawie cyt. wyżej ustawy, 3.Niniejsze zezwolenie wydaje się pod warunkiem zastąpienia ich innymi drzewami w miejscu i ilości wg poniższego zestawienia: Miejsce nasadzeń - dz. [...],[...] obr. [...] w M., pas drogowy ul. [...], gatunek drzew: klon zwyczajny - ilość 20, klon jawor - ilość 20. 4.Termin realizacji warunku dot. nasadzeń upływa z dniem 30.11.2012 r. - działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096): odmówiło stwierdzenia z urzędu nieważności wyżej wymienionej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011r., znak: [...] W uzasadnieniu wskazano, że - w związku z wnioskiem R. M. o stwierdzenie nieważności w/w rozstrzygnięcia - Zarząd Dróg Powiatowych w M zwrócił się do Kolegium pismem z dnia 2 listopada 2018 r. (wpływ: 5.11.2018 r.), w którym Zarząd Dróg Powiatowych w M podał, że drzewa wycięto w lipcu 2011 r.; cztery wycięte topole znajdowały się w sąsiedztwie działki nr [...], a jedna wycięta topola znajdowała się w sąsiedztwie działki nr [...]. Wycięte drzewa zagrażały bezpieczeństwu ruchu drogowego. Łamiące się gałęzie stwarzały zagrożenie komunikacyjne. Wycięte topole nie posiadały żadnej wartości. Ze względu na ciągłe interwencje użytkowników drogi, ZDP w M. podjął decyzję o wycince posadzonych w pasie drogowym drzew. Drzewa posadzone były przez zarządcę drogi w latach 70-tych poprzedniego wieku. Wycięte drzewa znajdowały się w pasie drogowym drogi nr [...] - ul. [...] i w pasie drogowym drogi nr [...] - ul. [...] w M.. Na wycięcie drzew w pasie drogowym Burmistrz MiG w M. wydał zgodę w decyzji z dnia 3 czerwca 2011 r., znak: [...] i z pasa drogowego zostały drzewa wycięte. Zdaniem ZDP w M. wycięte drzewa nie były własnością skarżącej, rosły w pasie drogowym wymienionych dróg powiatowych, a przeprowadzone postępowanie w sprawie zgody na ich wycięcie nie wymagało udziału właścicieli sąsiednich działek. Sprawa była także przedmiotem rozpoznania przez Prokuratora Rejonowego w M.. Kolegium pismem z dnia 19 października 2018 r. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji, wyznaczając jednocześnie 7 dniowy termin do wniesienia ewentualnych wyjaśnień związanych z w/w sprawą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z całokształtem materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy zważyło, co następuje: Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności i trwałości decyzji ostatecznych i może nastąpić tylko wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania zachodzą, w ocenie Kolegium, przesłanki do odmowy stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011 r., znak: [...] w sprawie zezwolenia Zarządowi Dróg Powiatowych w M na wycięcie drzew z pasa drogowego drogi nr [...] - ul. [...] w M. i drogi nr [...] - ul. [...] w M.. Decyzja została wydana w oparciu o obowiązujące przepisy art. 83 ust. 1, 2a, 2b oraz art. 86 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. nr 151. poz. 1220 z późn. zm.). Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Pismem z dnia 2 listopada 2018r. (wpływ: 5.11.2018 r.) Zarząd Dróg Powiatowych w M przesłał do Kolegium akta wraz z wnioskiem R. M. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011 r., znak: [...] Kolegium pismem z dnia 19 października 2018r. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji, wyznaczając jednocześnie 7 dniowy termin do wniesienia ewentualnych wyjaśnień związanych z w/w sprawą. Zarząd Dróg Powiatowych w M pismem z dnia 7 lutego 2011 r., w oparciu o spisany protokół w dniu 7.02.2011 r., zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy M. z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na usunięcie drzew z pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] - ul. [...] oraz nr [...] - ul. [...] w M. (k: 1-7 akt sprawy). W aktach sprawy znajduje się kserokopia Postanowienia KPP M. z dnia 3.11.2011 r. odmawiającego wszczęcia dochodzenia w sprawie wyrębu i kradzieży w okresie od bliżej nieustalonego dnia maja 2011 r. do nieustalonego dnia września 2011 r. w M. woj. [...], siedmiu drzew różnych gatunków wartości ok. 10.000 zł na szkodę R. M., tj. o przestępstwo z art. 290 § 1 kk i art. 278 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk wobec stwierdzenia, iż czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. Prokuratura Rejonowa w M. przy piśmie z dnia 3 marca 2016 r. przesłała do ZDP w M. pismo R. M. z dnia 17.02.2016 r. celem jego rozpoznania oraz wyjaśnienia podnoszonych przez nią zarzutów niezgodności w mapach geodezyjnych. Zarząd Dróg Powiatowych w M w piśmie z dnia 15 marca 2016 r. udzielił do Prokuratury Rejonowej w M. obszernych wyjaśnień, podając iż dokonał wycinki drzew w pasie ul. [...] w związku z częstymi interwencjami użytkowników ulicy. Rosnące po obu stronach ulicy drzewa z rozrośniętymi koronami powodowały ograniczenie widoczności i skrajni drogowej. W okresie jesiennym duże ilości liści zanieczyszczały nawierzchnię drogi osadzając się przy krawężniku. Mokre liście stanowiły zagrożenie wpadania w poślizg, przedłużały odmarzanie nawierzchni w zimie a latem przedłużały jej obsychanie. W latach 60-tych i 70-tych sadzono przy drogach topole, które cechował szybki wzrost, jednak były to drzewa kruche i łamliwe. Drzewa, o które toczy się spór rosły częściowo w rowie, częściowo na przeciwskarpie rowu z nachyleniem w stronę drogi, możliwe że część tego przyrostu znajdowała się na działce sąsiadującej z pasem drogowym. Zarządca wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na wycinkę drzew. Wycięte drzewa to 4 sztuki topoli w sąsiedztwie działki nr [...] oraz 1sztuka w sąsiedztwie działki nr [...] obr. [...] w M.. R. M. zgłosiła swoje uwagi i roszczenia w kilka miesięcy po dokonanej wycince. W 2011 r. sprawa wycinki trafiła do Policji, a następnie do Prokuratury Rejonowej w M., którą zakończono postanowieniem o odmowie wszczęcia dochodzenia. W sądownictwie administracyjnym (tak wyrok NSA z 4 kwietnia 2013r., II OSK 2337/11) ugruntowany jest jednak pogląd, iż tylko podmioty, które są właścicielami lub posiadaczami nieruchomości jak i użytkownikami wieczystymi są stronami postępowania w sprawie wydania zezwolenia na wycięcie drzew. Podkreśla się, że przepis art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody określa zarówno krąg podmiotów uprawnionych do złożenia tego rodzaju wniosku i zainicjowania postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów, jak również krąg stron tego postępowania. Zatem podmiotami uprawnionymi do złożenia wniosku w tej kategorii spraw są wyłącznie posiadacz nieruchomości oraz właściciel urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, ale jedynie w sytuacji, gdy drzewa lub krzewy zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. Podmioty te są jednocześnie stronami tego postępowania, a w sytuacji, gdy posiadacz nieruchomości nie jest jednocześnie jej właścicielem oraz w wypadku wniosku złożonego przez właściciela wskazanych wyżej urządzeń oraz użytkownika wieczystego - stroną jest także jej właściciel, gdyż przysługuje im interes prawny w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego w toczącym się postępowaniu. Nie jest zatem stroną tego rodzaju postępowania ani też podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku właściciel nieruchomości sąsiedniej (por. wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 762/09, Lex Nr 578770; WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1531/08, Lex Nr 521849 oraz z dnia 28 kwietnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2318/07, Lex Nr 516094; WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 781/05, Lex Nr 507251; NSA z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Rz 2248/99, Lex nr 46135, OSP 2001/4/60). Zdaniem Kolegium przedmiot postępowania, o którym mowa, ogranicza się bowiem do uzyskania zezwolenia przez uprawnioną osobę, a więc w tym sensie art. 83 ustawy o ochronie przyrody w całości określa krąg stron postępowania. Co więcej, nawet w sprawie ewentualnego samowolnego wycięcia drzewa, za stronę postępowania nie może zostać uznany inny podmiot, w tym również ten, kto zawiadomił o usunięciu drzew i domaga się zastosowania kary wobec innego podmiotu (por. wyrok NSA z 8 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 428/06, wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 czerwca 2011 r., II SA/Kr 316/11, wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 maja 2011 r. II SA/Ke 234/11, wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. II OSK 1834/07, wyrok NSA z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. II OSK 299/10 - wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzecznictwa NSA https://cbois.nsa.gov.pl). W aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające, iż zezwolenie na usunięcie drzew dotyczyło nieruchomości, której właścicielem jest Skarb Państwa, a zarządcą ZDP w M. (k: 1-4 akt sprawy). R. M., jak podaje we wniosku, jest właścicielką nieruchomości sąsiednich oznaczonych nr ewid.[...] oraz nr ewid.[...] obr. [...] M.. W ocenie Kolegium decyzja jest prawidłowa, została skierowana do prawidłowych stron postępowania, wydana była zgodnie z prawem, w oparciu o obowiązujące przepisy art. 83 ust. 1, 2a, 2b oraz art. 86 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. nr.151. poz. 1220 z późn. zm.). Zgodnie z art. 157 § 1 K.p.a. właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 K.p.a. jest organ wyższego stopnia. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważność przedmiotowej decyzji. Następnie zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 14 maja 2019 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu wniosku R. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011, znak [...] zezwalającej Zarządowi Dróg Powiatowych w M na wycięcie z pasa drogowego dróg powiatowych następujących drzew: z drogi nr [...] -ul. [...] w M. 19 sztuk topoli, 3 sztuk jesionów, 1 sztuki wierzby, 1 sztuki lipy, 3 sztuk klonu i 3 sztuk klonu jawora oraz z drogi nr [...] - ul. [...] w M. -7 sztuk lip, w terminie do 31 grudnia 2011 r., pod warunkiem wykonania zastępczych nasadzeń 20 sztuk drzew gatunku klon zwyczajny oraz 20 drzew gatunku klon jawor na działkach nr [...] obr. [...] w M., w pasie drogowym ul. [...], - stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza [...] i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011 r. znak [...] Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 83 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. dalej jako "K.p.a."). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 19.10.2018 r. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011 r. znak [...], w związku ze złożonym w tej sprawie wnioskiem R. K.. Postanowieniami z dnia: 29.11.2018 r. i 28.12.2018 r. SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] i Gminy M. z 2011 r. Po rozpatrzeniu wniosku R. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia 29.11.2018 r. (znak: [...]) Kolegium postanowieniem z dnia 18.02.2019 r. uchyliło w/w postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego R. K. posiada legitymację do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wskazanej na wstępie decyzji. Pismem z dnia 14.03.2019 r. strony postępowania zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011 r. znak [...] R. K. pismem z dnia 21.03.2019 r. nie wyraziła zgody na ponowne rozpatrywanie sprawy. Niemniej po dodatkowych ustaleniach pisemnych pomiędzy Kolegium i R. K. pismem z dnia 24.04.2019 r. podtrzymała swój wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego zważyło, co następuje: Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 K.p.a. Procedura stwierdzenia nieważności jest odrębnym i samodzielnym postępowaniem, a zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Zatem postępowanie takie ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego (v. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996r., sygn. akt III ARN 70/95, publ. OSNP 1996/18/258). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności oznacza, iż sprawa nie toczy się już w trybie zwykłym i stwierdzenie nieważności kontrolowanej w tym postępowaniu decyzji dopuszczalne jest jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2008r. sygn. IV SA/Wa 2616/07). W trybie nadzoru konieczność uznania decyzji za nieważną zachodzi jedynie w enumeratywnie wyliczonych ustawowo przypadkach (art. 156 § 1 K.p.a.), gdyż sprzeciwia się ono fundamentalnej zasadzie trwałości decyzji ostatecznych (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 1998r. II SA 456/98). Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc), a rozstrzygnięcie sądu nie wymaga wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2007r. sygn. akt VI SA/Wa 1487/06 - Lex nr 344217). Kluczową przesłanką z punktu widzenia regulacji art. 156 § 1 K.p.a. jest rażące naruszenie prawa. Dla dokonania oceny, czy na tle konkretnej sprawy mamy do czynienia z "rażącym naruszeniem prawa" należy brać pod uwagę gradację wad decyzji administracyjnej. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi bowiem o tego rodzaju wady, które powodują konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji. Naruszenia prawa mają charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sadu Administracyjnego, w świetle rozwiązań przyjętych w K.p.a., pod pojęciem rażącego naruszenia prawa trzeba rozumieć rozstrzygnięcie sprawy ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia przepisem prawa. W prowadzonym postępowaniu weryfikacji poddano legitymację R. K. do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wymienionej na wstępie decyzji ostatecznej. Kolegium uznało, zgodnie z wywodami zawartymi w postanowieniu SKO z dnia 18.02.2019 r., że interes prawny w niniejszym postępowaniu winien przysługiwać R. K.. Zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wspomniany w tym przepisie interes prawny musi dotyczyć bezpośrednio podmiotu, któremu przysługuje, w ten sposób, że rozstrzygnięcie musi bezpośrednio wpływać na sferę praw lub obowiązków danej osoby wynikających z prawa materialnego. Dla wykazania interesu prawnego konieczne jest więc ustalenie takiej relacji między normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, w której zastosowanie tej normy (tu decyzja administracyjna) wpłynie na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes ten powinien przy tym znajdować potwierdzenie w stanie faktycznym, który uzasadnia zastosowanie danej normy prawa materialnego. Omawiane pojęcie zasadniczo różni się od pojęcia interesu faktycznego, który, w odróżnieniu od interesu prawnego, nie podlega prawnej ochronie. Sytuacja, w której dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany w rozstrzygnięciu danej sprawy, nie spowoduje ono jednak zmiany w sferze jego praw i obowiązków, jest w doktrynie określana właśnie jako interes faktyczny. Nawet zrozumiały i uzasadniony okolicznościami interes faktyczny nie może zatem sam w sobie spowodować przyznania danej osobie statusu strony, dopóki nie ma bezpośredniego wpływu na sferę jej praw i obowiązków. Zgodnie z przepisem art. 83 ustawy o ochronie przyrody z wnioskiem o wydanie zezwolenia może wystąpić posiadacz nieruchomości, a jeżeli nie jest on jej właścicielem, powinien doręczyć jego zgodę. W związku z powyższym w przypadku gdy posiadacz nieruchomości nie jest jej właścicielem, za stronę postępowania będzie należało uznać zarówno jej posiadacza, jak i właściciela. Pozwoliło to Kolegium w postanowieniu z dnia 18.02.2019 r. dojść do niebudzącej wątpliwości konkluzji, iż wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji został złożony przez osobę, której przymiot strony przysługuje. Pozytywna weryfikacja legitymacji procesowej podmiotu składającego wniosek pozwoliła z kolei na przejście do drugiego etapu postępowania i jego merytorycznej oceny (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2018r., sygn. akt II OSK 2955/16). Wniosek o wycięcie przedmiotowych drzew złożył w przedmiotowej sprawie jedynie Zarząd Dróg Powiatowych w M wskazując, że drzewa te znajdują się w pasie drogowym ulic [...] w M. i zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego. Z wyjaśnień Zarządu Dróg Powiatowych w M kierowanych na wezwanie Komendy Powiatowej Policji w M. (karta 8) wynika, że drzewa te rosły na przeciwskarpie rowu biegnącego wzdłuż drogi publicznej, na wysokości działek nr [...], stanowiących własność R. K.. Z wyjaśnień tej samej jednostki kierowanych do Prokuratury Rejonowej w M. (karta 84) wynika z kolei, że "Drzewa, o które toczy się spór (...) rosły częściowo w rowie, częściowo na przeciwskarpie rowu, z nachyleniem w stronę drogi. Z uwagi na szybki przyrost być może, że część tego przyrostu znajdowała się na działce sąsiadującej z pasem drogowym". W piśmie tym Zarząd wskazuje także na okoliczność, że po zgłoszeniu przez R. K. zastrzeżeń po dokonanej wycince, polegających na żądaniu rekompensaty za wycięte drzewa, zaproponowano jej polubowne załatwienie sprawy i dostarczenie drewna podobnego rodzaju i wartości, co świadczy o tym, że Zarząd był świadom, że wycięte drzewa mogły być własnością R. K.. Fakt, że drzewa rosły na skraju rowu lub na przeciwskarpie rowu potwierdza również dokumentacja fotograficzna przedłożona przez R. K. (karty 51-57). Z powyższego wynika, że Zarząd Dróg Powiatowych w M nie miał pewności co do faktu, że wycięte drzewa rosły w pasie drogowym drogi publicznej, przy czym okoliczność ta nie była weryfikowana przez organ orzekający w sprawie. Ponadto z akt sprawy wynika, że usytuowanie przedmiotowych drzew uwidocznione jest również na mapach (kopia mapy zasadniczej - karta 2-3, kopia mapy sytuacyjno - wysokościowej - karty 25-27). Na podstawie powyżej wskazanych map można przyjąć, że o ile drzewa rosnące na granicy pasa drogowego ul. [...] z działką nr [...] stanowiącą własność R. K. istotnie rosły w granicy działki, stąd też weryfikacja na czyim terenie rosły drzewa jest utrudniona, o tyle drzewa rosnące na wysokości działki nr [...], również stanowiącej własność R. K., ewidentnie rosną na terenie tej działki, a nie w granicach pasa drogowego. Obecnie nie jest możliwe odtworzenie dokładnej lokalizacji wyciętych drzew ale - jak starano się wyżej wykazać - jest bardzo wysokie prawdopodobieństwo granicząca z pewnością, że część wyciętych drzew rosła na działkach R. K.. W świetle powyższego, zgodnie z art. 83 ustawy o ochronie przyrody, R. K. winna wystąpić z wnioskiem o wycięcie drzew rosnących na jej nieruchomościach. Takiego wniosku nie ma w aktach sprawy, a zatem nastąpiło rażące naruszenie prawa wypełniające przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 zd. 2 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopatrzyło się ponadto, aby skarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.). Decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.); nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.): w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą (art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a.): nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. (art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a.). Mając powyższe na uwadze SKO stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011r. ZNAK [...] Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 maja 2019 r. znak [...], skargę do WSA w Krakowie wniósł Zarząd Dróg Powiatowych w M, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 zdanie drugie K.p.a. przez: stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie udzielenia pozwolenia na wycięcie 37 drzew rosnących w pasie drogowym, pomimo stwierdzenia, że tylko kilka, a nie 37, na zalegających w aktach postępowania mapach sytuacyjno -wysokościowej i zasadniczej (nie w rzeczywistości) zaznaczonych zostało na działkach [...]; dokonanie ustaleń odnośnie położenia wyciętych drzew na podstawie mapy sytuacyjno-wysokościowej i zasadniczej, której dokładność co do elementów zagospodarowania terenu takich jak drzewa nie stanowi dokładnego odwzorowania terenu; 2) naruszenie art. 83 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r. poz. 1614 z późn.zm.) przez ustalenie, że Zarząd Dróg Powiatowych w M nie był właściwy do wycięcia wszystkich drzew pomimo, że posadził je zarządca dróg publicznych obecnie powiatowych i wyłącznie wykonywał w stosunku do nich czynności pielęgnacyjne. naruszenie art. 7 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej przez podejmowanie decyzji co do granicy pomiędzy działkami R. K. a działkami drogowymi zarządzanymi przez Zarząd Dróg Powiatowych w M na podstawie mapy sytuacyjno-wysokościowej i mapy zasadniczej pomimo, że nie jest to metoda miarodajna dla określenia dokładnego przebiegu granicy. Art. 77 § 1 K.p.a. przez podjęcie ustaleń (sformułowanie domniemania) na podstawie deklaracji przekazania przez Zarząd Dróg Powiatowych w M drzewa z wycinki drzew R. K. jako dowodu na posiadanie przez Zarząd świadomości, że wycięte drzewa mogły być własnością R. K. oraz map zasadniczej i sytuacyjno-wysokościowej, które nie mogą być dowodem w sporze o ustalenie przebiegu granic. W uzasadnieniu skargi wskazano że decyzją, której nieważność stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Burmistrz Miasta i Gminy w M. zezwolił na wycinkę 37 drzew w większości topoli rosnących w pasie drogowym dróg publicznych powiatowych Nr [...] - ul. [...] w M. (30 drzew) i Nr [...] - ulica [...] w M. (7 drzew). Stwierdzenia nieważności Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało na wniosek R. K., właścicielki przylegających do pasa drogowego działek o numerze ewidencyjnym [...] i [...], która podnosiła, że drzewa rosły na jej działkach, a nie w pasie drogowym. Wycięte drzewa posadzone były przez zarządcę tych dróg publicznych w łatach 60-tych i 70-tych i przez cały ten okres do dnia wycięcia poddawane były zabiegom pielęgnacyjnym przez obecnie od 1998 r. Zarząd Dróg Powiatowych, czego nigdy właściciele działek [...] nie kwestionowali. Propozycja przekazania drzewa z wyciętych drzew nie oznaczała potwierdzenia stanowiska właścicielki działek [...] tylko wyłącznie to, co obejmowała, a więc przekazanie drzewa z wyciętych drzew. Zastosowanie przez SKO wobec tego stwierdzenia reguł odnoszących się do instytucji domniemania faktycznego nie miało żadnych podstaw i nie zwalniało organu z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7, 77 § 1 K.p.a.), umożliwiającego stwierdzenie, że decyzja w stosunku do 37 drzew wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Tym bardziej, że z domniemaniem faktycznym mamy do czynienia wówczas, gdy faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy nie można udowodnić wprost za pomocą środków dowodowych albo przeprowadzenie takiego dowodu byłoby szczególnie utrudnione, a w ramach całokształtu okoliczności sprawy i na postawie innego ustalonego w postępowaniu aktu można wyprowadzić logiczny wniosek co do prawdziwości tego faktu (v. T. Misiuk-Jodłowska, Postępowanie cywilne, 1996 r., s. 326). Domniemanie faktyczne nie jest środkiem dowodowym w ścisłym tego słowa znaczeniu, lecz metodą ustalenia istotnych dla sprawy faktów na podstawie innych ustalonych faktów, przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego i zasad logiki. Zastosowanie instytucji domniemania faktycznego powinno być zatem poprzedzone postępowaniem dowodowym organu administracji publicznej ukierunkowanym na istnienie wprost istotnego dla sprawy faktu prawotwórczego w oparciu o konkretne środki dowodowe. Organ posłużył się tutaj mapami, których wartość dowodową można zakwestionować w przypadku sporu co do przebiegu granic, a z takim, wobec stwierdzenia R. K. co do lokalizacji drzew na jej działkach, mamy w tej konkretnej sytuacji do czynienia. Tylko rozgraniczenie jest urzędowym ustaleniem przebiegu granicy pomiędzy sąsiadującymi nieruchomościami, a jego istotą jest ustalenie, do jakich granic sięga prawo właściciela. Nie może go zastąpić ani mapa zasadnicza ani mapa sytuacyjno-wysokościowa, na które powołało się Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Co do lokalizacji wyciętych drzew w pasie drogowym również z tego powodu, że żadne nie zostało posadzone przez właścicieli działek, Zarząd Dróg Powiatowych był pewien. Zalegające w aktach sprawy mapy zasadnicza i sytuacyjno-wysokościowa nie mogą stanowić dowodu na faktyczny przebieg granicy w sytuacji, w której istnieje spór co do faktycznego przebiegu tych granic. A taki spór istniał, skoro zdaniem Zarządu Dróg Powiatowych w M drzewa rosły w pasie drogowym, a zdaniem R. K. na jej działkach. Tym bardziej, że elementy zagospodarowania terenu takie jak pojedyncze drzewa, na podstawie Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. z 2011 r. Nr 263, póz. 1572), należą do II grupy i w związku z tym oznaczane są na mapach z dokładnością nie mniejszą niż 0,30 metra. Zatem bezprawne wydaje się stwierdzenie nieważności co do całej decyzji, również w sytuacji gdyby przyjąć, że ustalenia SKO co do przebiegu granicy pomiędzy pasem drogowym, a działkami R. K. nr [...] i usytuowaniem niektórych drzew na tych działkach, okazałaby się prawdziwe. Mając powyższe na uwadze zdaniem strony skarżącej, decyzja SKO zasługuje na uchylenie w całości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu powtórzono argumentację z zaskarżonej decyzji oraz - odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu, iż Kolegium posłużyło się mapami, których wartość dowodową można zakwestionować w przypadku sporu, co do przebiegu granic oraz, iż "Tylko rozgraniczenie jest urzędowym ustaleniem przebiegu granicy" - wskazano, że organ administracji orzekając w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny z dnia wydania decyzji, a więc w przypadku przedmiotowej sprawy z dnia 3 czerwca 2011 r. Tak więc okoliczność ewentualnego rozgraniczenia, które jeśliby nastąpiło, nastąpiłoby wiele lat później, nie może mieć znaczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Oznacza to, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Na wstępie należy zauważyć, że pismem z 21 marca 2019 r. (k. 139 akt administracyjnych) R. M. zawiadomiła organ o zmianie nazwiska na K. . Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 14 maja 2019r., znak [...], wydana po rozpoznaniu wniosku R. K., stwierdzająca nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na wycięcie drzew. SKO w decyzji z 14 maja 2019 r. oceniło, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011 r., znak: [...] w sprawie zezwolenia Zarządowi Dróg Powiatowych w M na wycięcie drzew z pasa drogowego dróg powiatowych, została wydana z rażącym naruszeniem art. 83 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja SKO nie jest zgodna z prawem. Przepis art. 16 § 1-3 K.p.a. ustanawia ogólną zasadę trwałości decyzji ostatecznych co oznacza, że mogą być one wzruszone tylko na zasadach i w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego (w skrócie "K.p.a."). Jednym z przypadków kiedy decyzja ostateczna może być wzruszona jest stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 § 1 K.p.a., który zawiera zamknięty katalog przyczyn nieważności. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, unormowana w art. 156 K.p.a. oraz przepisach następnych, stanowi zatem wyjątek od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Z tego względu przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji muszą być interpretowane w sposób ścisły. W orzecznictwie stwierdza się przy tym, że ich zaistnienie powinno być bezsporne i mieć oczywisty charakter, co także podkreśla wyjątkowość tej instytucji. Stwierdzenie nieważności danej decyzji wymaga zatem ustalenia, że kwestionowana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w tym przepisie. Organ administracyjny - działając w trybie nadzoru na podstawie art. 156 K.p.a. i nast. K.p.a. - wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której orzeka jako organ kasacyjny co oznacza, że w swojej decyzji orzeka tylko w kwestii nieważności decyzji lub jej niezgodności z prawem, nie orzeka natomiast co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2018 r., II SA/Gd 717/17, lex nr 2470558). Oznacza to, że prowadzone przez organ wyższego stopnia, czy też inaczej mówiąc organ nadzoru, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji sprowadza się jedynie do badania, czy akt administracyjny będący przedmiotem tego postępowania dotknięty jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w wymienionym art. 156 § 1 K.p.a. oraz czy ewentualnie nie zachodzą w sprawie negatywne przesłanki uniemożliwiające stwierdzenie nieważności zawarte w art. 156 § 2 K.p.a. W postępowaniu tym obowiązkiem organu administracji jest zatem rozpatrzenie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 K.p.a., dlatego w granicach tego postępowania organ nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak może czynić to w postępowaniu odwoławczym. Sądowa kontrola działania organu podejmowanego w tym szczególnym trybie jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji, jest również ograniczona do kwestii związanych z prawidłowością zastosowania nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznych. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja SKO została wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Nie budzi wątpliwości fakt, że nie każde naruszenie prawa jest rażące. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, czego nie kwestionowały również strony sporu, o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 15 marca 2018 r., I OSK 2217/17, lex nr 2473445). Pojęcie rażącego naruszenia prawa oznacza każde obiektywnie oczywiste naruszenie jednoznacznego (więc niewymagającego wykładni) przepisu, które równocześnie godzi w zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2018 r., VII SA/Wa 1549/17, lex nr 2485951). Zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W niniejszej sprawie – jak wynika z akt administracyjnych, których kolejno ponumerowane karty nie odzwierciedlają chronologicznie podejmowanych przez SKO czynności - postępowanie administracyjne w kwestiach znaczących dla kontrolowanej decyzji miało następujący przebieg: - Dnia 30 sierpnia 2018 r. wpłynął do organu wniosek R. M. (Księżny) o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011 r., znak: [...] w sprawie zezwolenia Zarządowi Dróg Powiatowych w M na wycięcie drzew z pasa drogowego dróg powiatowych. - Dnia 19 października 2018 r. SKO w K. zawiadomiło o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. - Decyzją z 28 listopada 2018r., po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, SKO - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 K.p.a. - odmówiło stwierdzenia z urzędu nieważności wyżej wymienionej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011r., znak: [...] - Postanowieniem z 29 listopada 2018 r. SKO, po rozpoznaniu wniosku R. M., odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. - Postanowieniem z 18 lutego 2019 r. SKO, po rozpoznaniu wniosku R. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchyliło ww. postanowienie SKO z 29 listopada 2018 r. - Decyzją z 14 maja 2019 r., po rozpoznaniu wniosku R. K. o stwierdzenie nieważności decyzji, SKO - na podstawie art. 83 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 K.p.a. - stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011 r. znak [...] Takie procedowanie przez organ było nieprawidłowe i skutkowało w niniejszej sprawie wydaniem dwóch wzajemnie sprzecznych decyzji, z których jedna odmawia stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011 r., natomiast druga stwierdza nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011 r. Trzeba tu wskazać, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały określone w art. 156 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zgodnie z § 2 ww. przepisu nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Należy podkreślić, że dany akt albo jest albo nie jest dotknięty wadą nieważności i nie ma tu znaczenia, czy postepowanie administracyjne jest prowadzone przez organ na żądanie strony czy z urzędu. Z powyższego wynika, że konieczne było wyeliminowanie przez Sąd obu sprzecznych aktów, tj. zarówno zaskarżonej decyzji SKO z 14 maja 2019 r., o której uchyleniu Sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., jak i decyzji SKO z 28 listopada 2018 r., o której uchyleniu Sąd orzekł na podstawie art. 135 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym organ nadzoru SKO, mając na uwadze powyższe rozważania prawne i po rozważeniu okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, zdecyduje czy prowadzi postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 czerwca 2011 r. - z urzędu, czy na żądanie R. K. - a następnie po dokonaniu sprawdzenia, czy decyzja z 3 czerwca 2011 r. będąca przedmiotem tego postępowania, jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych określonych w cytowanym wyżej art. 156 § 1 K.p.a. oraz czy ewentualnie nie zachodzą w sprawie negatywne przesłanki uniemożliwiające stwierdzenie nieważności zawarte w art. 156 § 2 K.p.a. wyda jedną z możliwych na podstawie art. 158 § 1 i § 2 K.p.a. decyzji, bądź też odmówi stwierdzenia nieważności, stwierdziwszy brak ku temu przesłanek. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organ nadzoru naruszył art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 157 § 2 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest przy tym rolą Sądu zastępowanie organów administracyjnych w akcie stosowania prawa, lecz kontrola tego aktu. Organ nadzoru, naruszając w zaskarżonej decyzji przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, uniemożliwił Sądowi merytoryczną kontrolę zaskarżonej decyzji. Warto też zaznaczyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wojewódzki sąd administracyjny nie ma obowiązku odnosić się w uzasadnieniu swego wyroku do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Sąd ma obowiązek odnieść się w motywach wyroku jedynie do tych aspektów sprawy, które są istotne dla przeprowadzenia oceny, czy zaskarżony akt był zgodny z obowiązującymi przepisami prawnymi (por. wyrok NSA z 25 maja 2009 r., sygn. I OSK 23/09). Dlatego też Sąd nie odnosi się do zarzutów związanych z zakresem przeprowadzonego przez organ postepowania dowodowego, ani co do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Trzeba tu też zaznaczyć, że niniejszy wyrok nie rozstrzyga, jaka będzie decyzja organu nadzoru po rzetelnej analizie sprawy i prawidłowym zastosowaniu przepisów art. 156 § 1 i § 2 oraz art. 157 § 2 K.p.a. Ze względu na powyższe Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylając zaskarżoną decyzję SKO oraz jak w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 135 P.p.s.a. uchylając decyzję SKO z 28 listopada 2018 r. O kosztach orzeczono w pkt III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzoną na rzecz skarżącej kwotę 697 zł składa się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru w stawce minimalnej w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17zł.