II SA/Ol 731/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z "[...]" Wójt Gminy B. (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1, art. 52, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54, art. 56 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity na dzień wydania decyzji - Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.), ustalił na rzecz "[...]" S.A. Oddział w O. (dalej jako: inwestor lub Spółka) warunki dla lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie elektroenergetycznej kablowej sieci niskiego napięcia nN 0,4kV na działkach o nr nr: "[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]" w obrębie nr "[...]" oraz nr nr: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" w obrębie nr "[...]", gmina B. Organ I instancji określił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także warunki wynikające z przepisów szczególnych, obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz warunki wynikające z ochrony środowiska i dziedzictwa kulturowego. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że z uwagi na fakt, że wnioskowany teren nie posiada uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. należało ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego w drodze decyzji. Wskazano przy tym na dokonane w toku postępowania uzgodnienia projektu decyzji. W wyniku przeprowadzonej analizy materiałów źródłowych organ I instancji stwierdził, że istnieje możliwość budowy elektroenergetycznej kablowej sieci niskiego napięcia na wymienionych działkach. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła M. T. (dalej jako: strona lub skarżąca) podnosząc, że znaczna część planowanej inwestycji usytuowana jest na działkach o nr "[...]", "[...]" i "[...]", będących jej własnością i stanowiących element gospodarstwa rolnego użytkowanego zgodnie z praktyką rolniczą. Podała, że nikt nie poinformował jej o zakresie prac związanych z tą inwestycją, a w związku z tym wyraziła obawę, że na wskazanych działkach mogą być prowadzone prace bądź też posadowione urządzenia, które w znaczący sposób mogą wpłynąć na dalsze użytkowanie tychże działek rolnych. Podniosła ponadto, że przebieg planowanej sieci elektroenergetycznej, w porównaniu do pierwotnych zamierzeń, jest znacząco wydłużony poprzez dwukrotne przejście pod działką nr "[...]", będącą drogą wojewódzką i działką nr "[...]", będącą drogą gminną. Zdaniem strony przeprowadzenie planowanej inwestycji po linii prostej, wzdłuż drogi wojewódzkiej na działce nr "[...]", wydaje się być mniej karkołomne i nie wymagające tak wielu dodatkowych prac inżynierskich. Decyzją z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej jako: Kolegium lub organ odwoławczy) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, wskazując, że planowane przedsięwzięcie spełnia wymogi określone przepisami u.p.z.p. W uzasadnieniu podkreślono, że jak wynika ze złożonego przez inwestora wniosku, planowana sieć elektroenergetyczna będzie wykonana jako kablowa podziemna z wolnostojącymi złączami kablowo-pomiarowymi. Nowa sieć elektroenergetyczna będzie wyprowadzona od istniejącej słupowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV zlokalizowanej na działce nr "[...]", obręb D. Złącza kablowo-pomiarowe będą natomiast zlokalizowane na działce nr "[...]", obręb F., zaś na pozostałych nieruchomościach sieć elektroenergetyczna będzie wykonana jako podziemna linia kablowa bez ograniczania i zmiany sposobu użytkowania tych nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja mieści się w katalogu celów publicznych w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity na dzień wydania decyzji Dz.U. z 2020 r. poz. 65 ze zm., dalej jako: u.g.n.). Inwestycja ma na celu uzbrojenie terenu w sieć elektroenergetyczną umożliwiającą podłączenie planowanej na przedmiotowych działkach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wskazano, że na działkach nr "[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]" w obrębie "[...]" ma powstać sieć, która ma umożliwić korzystanie z energii elektrycznej przez działki znajdujące się w zasięgu inwestycji, dla których wydane zostały decyzje o warunkach zabudowy (działki od "[...]"-"[...]"). Z kolei budowa sieci na działkach nr "[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]" w obrębie "[...]" z ma zasilić w energię elektryczną nieruchomości będące w zasięgu inwestycji (działki od "[...]"-"[...]", "[...]", "[...]", "[...]", obręb D.). W związku z tym planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Rozbudowa sieci elektroenergetycznej w określonym rejonie gminy ma bowiem bezpośrednie znaczenie dla tego jej obszaru, a pośrednio także dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja jej potrzeby jako całości, służąc nie tylko interesom jednej konkretnej grupy. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że złożony przez inwestora wniosek spełnia wymogi określone w art. 52 ust. 1 i 2 u.p.z.p. Spełnione zostały również warunki wskazane w art. 53 ust. 1 i ust. 3 u.p.z.p. Sporządzono analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Projekt decyzji uzyskał również wszystkie niezbędne uzgodnienia, tj. w zakresie ochrony gruntów rolnych, w zakresie ochrony gruntów leśnych, a także w zakresie melioracji wodnych oraz z zarządcą drogi w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego drogi wojewódzkiej. Projektowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących przebiegu planowanej inwestycji Kolegium wskazało, że określenie granic terenu objętego żądaniem, a zatem linii rozgraniczających teren inwestycji, jest uprawnieniem inwestora, zaś organ jest tym żądaniem związany. Z tych też powodów organy administracji wydające decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mają możliwości uwzględnienia żądań zainteresowanych podmiotów (właścicieli gruntów) co do zmiany przebiegu linii, bądź też ingerowania w projektowaną inwestycję w inny sposób niż to przewidują przepisy. Podkreślono, że organ jest związany wnioskiem inwestora i może rozstrzygać tylko w takim zakresie, jaki został przez inwestora we wniosku określony. Ponadto przepisy nie przewidują, aby dla wydania decyzji pozytywnej konieczne było uzyskanie zgody pozostałych stron postępowania, w tym właścicieli nieruchomości, przez które przebiegać będzie inwestycja. W skardze na powyższą decyzję skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ze względu na rażące naruszenie prawa oraz jej interesu prawnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik skarżącej zarzucił, że w decyzji tej nie wykazano, że planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, czym naruszono art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 u.g.n. Podkreślił, że pojęcie "cel publiczny", o którym mowa w art. 6 u.g.n., nie oznacza dowolności i przy jego interpretacji nie można odwoływać się do potocznego znaczenia tego słowa. Jego zdaniem nie wykazano, dlaczego prywatna, komercyjna inwestycja została uznana za inwestycję celu publicznego. Jednocześnie pełnomocnik skrzącej zaznaczył, że organ, wydając decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinien mieć na celu pogodzenie interesów właścicieli nieruchomości przy uwzględnieniu interesu publicznego. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter wyjątkowy, bowiem obejmuje zamknięty katalog inwestycji o znaczeniu publicznym określony w art. 2 pkt. 5 u.p.z.p., przy czym określenie "działania o znaczeniu lokalnym" nie oznacza jednorazowej, prywatnej inwestycji. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że czynnikiem warunkującym zaliczenie budowy elektroenergetycznej kablowej sieci niskiego napięcia do inwestycji celu publicznego jest ściśle określony zakres prac. Tymczasem w przedmiotowej sprawie nie ustalono, czy inwestycja zaspokaja potrzeby jedynie części mieszkańców, przyszłych lokatorów czy też ma związek z zaspokajaniem potrzeb całej społeczności i wspólnoty na poziomie gminnym lub szerszym. W ocenie pełnomocnika skarżącej organ odwoławczy mylnie uznał, że dostawa energii i budowa sieci niskiego napięcia do więcej niż jednego domu może oznaczać realizację inwestycji celu publicznego i zaspokajać potrzeby całości społeczności, podczas gdy w rzeczywistości służy jedynie interesom jednej, konkretnej grupy. Błędne jest zatem stwierdzenie przez organ II instancji, że planowane zamierzenie spełnia wymogi określone przepisami u.p.z.p., co uzasadniało wydanie decyzji uwzględniającej wniosek inwestora. Ponadto zarzucił, że w sprawie pominięto interes prawny skarżącej co do przebiegu inwestycji. Wskazał, że dwukrotne przekraczanie i przekopywanie się pod pasem drogowym drogi wojewódzkiej, jak i przebieg planowanej inwestycji przez działki należące do skarżącej znacznie podraża tę inwestycję w porównaniu z pierwotną propozycją jej przebiegu. Taki bardziej skomplikowany, a tym samym droższy przebieg inwestycji nie jest racjonalny, jak również jest sprzeczny z gospodarczym interesem skarżącej, tym bardziej, że skarżąca była gotowa na inny, tańszy przebieg inwestycji, uzasadniony z punktu widzenia gospodarstwa rolnego, które prowadzi wspólnie ze swoim mężem. Pełnomocnik skarżącej podniósł również, że nie przeprowadzono ze skarżącą żadnych konsultacji w sprawie przebiegu planowanej inwestycji i obciążeń jakie stworzy ona dla gospodarstwa. Nie próbowano także ustalić, jaka kwota i w jakiej wysokości zostanie wypłacona skarżącej z tytułu obciążeń i wpływu na funkcjonowanie prowadzonego przez nią gospodarstwa rolnego. Pełnomocnik skarżącej zarzucił, że uzgodnienia między organami zostały dokonane ze szkodą dla skarżącej, a ponadto z naruszeniem przepisów prawa. Wskazał także na brak przestrzegania jednolitości orzecznictwa przez Kolegium, podnosząc, że w innej sprawie przy tym samym stanie faktycznym i prawnym oraz odwołaniu się do tych samych przepisów, dokonano całkowicie odmiennej ich interpretacji, w szczególności w zakresie art. 2 ust. 5 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm.), wobec uznania rozpoznania sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwiania spraw i w związku z uznaniem, że istnieje duże zagrożenie dla życia i zdrowia stron związane z przeprowadzeniem rozprawy oraz wobec braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi szczególny rodzaj decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 2 pkt 5 u.p.z.p. inwestycjami celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Zgodnie zaś z art. 6 pkt 2 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że budowa czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny (zob. wyroki NSA z 6 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 1648/15 oraz I OSK 1650/15, wyrok NSA z 25 października 2013 r. sygn. akt I OSK 2967/12, dostępne w Internecie). Zatem realizowanie budowy sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego. Przy czym dla oceny spełnienia przesłanki "celu publicznego" nie ma znaczenia, kto ten cel ustawowy realizuje i kto jest jego inwestorem - Skarb Państwa, samorząd terytorialny czy inna osoba prawna. Podobnie nie ma znaczenia, czy na danym obszarze ma ona charakter tranzytowy czy też docelowy (zob. wyroki NSA z 12 października 2016 r. sygn. akt I OSK 697/15 oraz I OSK 796/16, dostępne w Internecie). Zważyć należy, że realizacja inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej ma na celu poprawę bezpieczeństwa energetycznego, a także pozostaje niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu i tym samym, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Niewątpliwie występuje w tym przypadku zarówno interes społeczny, jak i gospodarczy, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1244/15, dostępne w Internecie). Podkreślić ponadto należy, że inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy, społeczności lokalnej (por. wyrok NSA z 5 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 672/11, dostępny w Internecie). Przy czym inwestycja tego rodzaju ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Z tego względu zachowany jest wymóg proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji (zob. wyrok NSA z 12 października 2016 r., sygn. akt I OSK 3417/15, dostępny w Internecie). W niniejszej sprawie kwestionowane przez skarżącą przedsięwzięcie polega na budowie elektroenergetycznej kablowej sieci niskiego napięcia nN 0,4kV na wskazanych we wniosku działkach. W świetle powyższych uwag oraz biorąc pod uwagę wniosek oraz dokumentację przedłożoną przez inwestora nie ma wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja mieści się w katalogu celów publicznych, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Niewątpliwie inwestycja ta służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowców w zakresie bezpieczeństwa energetycznego. Nie ma przy tym znaczenia, że dotyczy ona jedynie określonej grupy mieszkańców gminy, gdyż – jak wskazano wyżej – tego rodzaju inwestycje są niezbędne dla rozwoju ekonomicznego regionu i tym samym, mają charakter ogólnospołeczny. Ponadto wydana decyzja spełnia wymogi określone w przepisach art. 50 – 58 u.p.z.p. Stosownie do art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem oraz charakterystykę inwestycji w zakresie wskazanym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Przy czym w myśl art. 52 ust. 3 u.p.z.p. nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Ponadto zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji należy poprzedzić analizą warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza ta polega na stwierdzeniu zgodności zamierzenia inwestycyjnego z porządkiem prawnym, co skutkuje przywołaniem w treści decyzji stanu prawnego i sposobu zagospodarowania terenu, wskazaniem właścicieli tych działek oraz sposobu zagospodarowania każdej działki z osobna (por. wyrok WSA w Łodzi z 15 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 832/17, dostępny w Internecie). Przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza była wystarczająca do stwierdzenia, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami administracyjnego prawa materialnego, kwalifikowanymi jako przepisy odrębne. Organ I instancji dokonał również wszystkich niezbędnych uzgodnień. W tej sytuacji, wobec treści art. 56 u.p.z.p., organ nie mógł odmówić ustalenia wnioskowanej lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu odnośnie do przebiegu projektowanej sieci elektroenergetycznej należy podkreślić, że organ rozpoznający wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie ocenia celowości i zasadności realizacji zamierzenia inwestycyjnego, jak również nie jest upoważniony do oceny racjonalności lub słuszności przyjętych rozwiązań. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2017 r. (sygn. akt II OSK 1654/15, dostępny w Internecie) organ jest związany wnioskiem inwestora i nie może podejmować rozstrzygnięcia wykraczającego poza granice tego wniosku. Nie może zatem samodzielnie dokonać zmiany lokalizacji inwestycji. Ponadto organ ten nie jest zobligowany do badania przedstawianych przez strony alternatywnych lokalizacji planowanej inwestycji. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 2016 r. (sygn. akt II OSK 2437/14, dostępny w Internecie) stosownie do art. 56 zd. 1 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Powyższe oznacza, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Jednocześnie zgodnie z art. 56 zd. 1 u.p.z.p., przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a to z kolei oznacza, że zasady i wartości określone w tym przepisie same w sobie nie mogą stanowić skutecznej przeszkody dla wydania decyzji pozytywnej. W przypadku inwestycji celu publicznego przewagę uzyskuje publiczny cel jakiemu służyć ma planowana inwestycja. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył także, że w przypadku decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przyjmuje się, że nie rodzi ona praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 u.p.z.p. - zob. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2011, s. 460, s. 533-534). W konsekwencji wydanie tej decyzji nie jest uzależnione od zgody właściciela nieruchomości, objętej planowaną inwestycją, jest też dopuszczalne pomimo jego sprzeciwu. W decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stosownie do art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. określa się jednak warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich wynikające z przepisów odrębnych. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że przebieg planowanej sieci elektroenergetycznej nie narusza przepisów prawa. Takich przepisów nie wskazuje zresztą sama skarżąca, która powołuje się jedynie ogólnie na potencjalny wpływ planowanego przedsięwzięcia na funkcjonowanie jej gospodarstwa, a także na kwestie finansowe związane z nieracjonalnością – zdaniem skarżącej – ustalonego przebiegu linii elektroenergetycznej. Okoliczności te nie mają jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż brak jest stosownych regulacji nakazujących organowi ich uwzględnienie. Ponadto organ określił w zaskarżonej decyzji wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (pkt 5 decyzji organu I instancji). Zatem zabezpieczył interesy m.in. skarżącej jako jednej ze stron postępowania w zakresie określonym przepisami u.p.z.p. Organ nie miał natomiast możliwości, z wyżej podanych względów, uwzględnienia żądań skarżącej co do zmiany przebiegu planowanej linii elektroenergetycznej. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa. W związku z tym na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.