I OSK 1034/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marek Stojanowski, Sędzia NSA Jolanta Rudnicka, Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej O. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 781/16 w sprawie ze skargi O. R. na decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego w X z dnia [...] 2016 r., nr [...] w przedmiocie stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych 1) uchyla zaskarżony wyrok; 2) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję Wydziałowej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego w X z dnia [...] 2016 r. nr [...]; 3) zasądza od Rektora Uniwersytetu Medycznego w X na rzecz skarżącej O. R. kwotę 877 (osiemset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi kasacyjnej, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez O. R. (dalej: skarżąca), jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 781/16, którym oddalono jej skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego w L. z dnia [...]r., nr [...], wydaną w przedmiocie stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych. Wyrok wydany został w następujących, ustalonych przez Sąd I instancji, okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Opisaną wyżej decyzją z dnia [...]r. Wydziałowa Komisja Stypendialna dla studentów Uniwersytetu Medycznego w L., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymała w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Stypendialnej Wydziału Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu Medycznego w L. z dnia [...]r., nr [...], wydaną na podstawie art. 177 ust. 1 i 4, art. 173 ust. 1 pkt 2 i art. 180 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm. [obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 1842 ze zm.]), zwanej dalej "p.s.w.", oraz § 10 ust. 7 i § 26 Regulaminu przyznawania pomocy materialnej dla studentów i doktorantów Uniwersytetu Medycznego w L., stanowiącego załącznik do Zarządzenia Nr 83/2015 Rektora z dnia 16 lipca 2015 r., zmienionego Zarządzeniem Rektora Nr 115/2015 z dnia 30 września 2015 r. oraz Zarządzeniem Rektora Nr 129/2015 z dnia 23 października 2015 r. w sprawie ustalenia wysokości świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu Medycznego w L., zwanego dalej "regulaminem" - o przyznaniu skarżącej stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych w wysokości 300 zł miesięcznie w okresie od [...]r. do [...]r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...]r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych w roku akademickim [...], dołączając do niego orzeczenie o niepełnosprawności z [...] r., zaliczające ją do lekkiego stopnia niepełnosprawności, orzeczenie o niepełnosprawności z [...]r. utrzymujące w mocy orzeczenie z [...] r. oraz wyrok Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie z dnia [...] r., sygn. akt VII U 514/15, zmieniający zaskarżone orzeczenie i ustalający umiarkowany stopień niepełnosprawności. Organ stwierdził, że wniosek o przyznanie stypendium został złożony już w trakcie okresu stypendialnego roku akademickiego [...], a zatem w świetle § 7 ust. 5, § 26 ust. 4 oraz § 5 ust. 1 regulaminu, stypendium nie mogło być przyznane za okres wsteczny. Powołał się na § 7 ust. 1 regulaminu, zgodnie z którym wnioski o stypendia socjalne należy składać do 15 września, a o pozostałe stypendia do 30 września. Przepis ten w ust. 5 przewidywał także, że w dodatkowym terminie prac komisji stypendialnych rozpatrywane będą wnioski o stypendium socjalne oraz stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych złożone po terminie, o którym mowa w ust. 1 o ile dokumenty te wpłynęły w okresie od 1 do 7 dnia roboczego każdego miesiąca, za wyjątkiem października i z zastrzeżeniem § 26 ust. 4 regulaminu. Komisja stwierdziła, że wniosek z dnia [...]r. jest pierwszym wnioskiem złożonym w roku akademickim [...], a zatem w świetle § 7 ust. 4 Regulaminu, możliwe było przyznanie stypendium od miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku. Wprawdzie skarżąca podnosiła, że dopiero w dniu [...] r. zapadł wyrok Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie w sprawie ustalenia jej stopnia niepełnosprawności, a więc przysługuje jej wyrównanie stypendium za cały rok akademicki, to jednak – zdaniem organu – w świetle § 26 ust. 4 regulaminu nie może być on rozpatrywany za okres wsteczny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca domagała się uchylenia decyzji organu, zarzucając naruszenie art. 186 ust. 1 p.s.w. w zw. z § 7 ust. 4 i § 26 ust. 1 i 4 Regulaminu przyznawania pomocy materialnej dla studentów i doktorantów Uniwersytetu Medycznego w L. oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: art. 6, 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niewłaściwą i pobieżną analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podniosła, że regulamin nie jest precyzyjny, a organy dokonały jego wadliwej interpretacji. Jej zdaniem, przepis § 26 ust. 4, który uprawnia do złożenia wniosku o wyrównanie stypendium, nie określa szczegółowo w jakim roku akademickim to wyrównanie przysługuje i w jakim terminie student ma dostarczyć wniosek wraz z nowym orzeczeniem. Z uwagi na to, że określenie jej stopnia niepełnosprawności nastąpiło w dniu [...] r., to dopiero wówczas mogła złożyć wniosek o wyrównanie stypendium i w tym zakresie powinna obowiązywać zasada kontynuacji świadczenia, tak jak w przypadku świadczeń rodzinnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę przychylił się do argumentacji organu, podnosząc m.in., że z § 2 ust. 2 regulaminu wynika, że świadczenia przyznawane są na wniosek. Przepis § 5 ust. 1 wprowadza przy tym zasadę, że stypendia socjalne dla osób niepełnosprawnych przyznawane są na okres nieprzekraczający semestru, przy czym semestr zimowy obejmuje okres od października do lutego, zaś semestr letni od marca do czerwca. Również z § 6 ust. 1 i 3 dotyczącego wypłat przyznanych świadczeń wynika, że stypendia wypłacane są co miesiąc "w danym semestrze", co również oznacza, że świadczenia przyznawane są zasadniczo na przyszłość i tylko w trakcie bieżącego, aktualnego semestru. Także z § 7 ust. 4 wynika, że przyznawanie świadczeń w terminach dodatkowych dokonywane jest dopiero od miesiąca złożenia wniosku, a więc na przyszłość. W ocenie Sądu zasady tej nie zmienia przepis § 26 regulaminu. Wprawdzie przepis ten jest przepisem szczególnym, regulującym wyłącznie tryb przyznawania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych, to jednak nie może on być interpretowany w oderwaniu od powołanych przepisów i z odstępstwem od reguł w nich ustanowionych. Określa on jedynie odmiennie te kwestie, które związane są z koniecznością udokumentowania niepełnosprawności, a ewentualne wyrównanie świadczenia dotyczy wyłącznie takiej sytuacji, gdy student miał już przyznane stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych na dany semestr, ale z uwagi na utratę ważności orzeczenia o niepełnosprawności, odpadła przesłanka przyznania tego świadczenia. W takiej sytuacji student ma prawo złożyć ponowny (nowy) wniosek i wówczas zachodzą podstawy do wyrównania świadczenia. Wyrównanie to należy jednak odnosić do danego semestru, gdyż przepis § 26 nie wprowadza odmiennych reguł niż te ustanowione w § 5 ust. 1 i 2. Prawidłowo w tej sytuacji organ potraktował żądanie skarżącej jako nowy wniosek i zgodnie z zasadą określoną w § 5 regulaminu przyznał jej świadczenie na dwa miesiące trwającego semestru letniego. W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuciła na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", naruszenie: - § 5 ust. 1,2 i 3, § 6 ust. 1 i 3, § 7 ust. 1 i 4 oraz § 26 ust. 1, 2, 3, 4 regulaminu na skutek błędnej wykładni tych przepisów, nie uwzględniającej modyfikacji § 7 ust. 5 normą zawartą w § 26 ust. 4; - § 26 regulaminu przez błędną wykładnię tego przepisu, zakładającą, że dotyczy on jedynie kwestii związanych z dokumentowaniem niepełnosprawności; - § 26 ust. 1, 2, 3, 4 regulaminu na skutek błędnej wykładni, zakładającej, że nie pozwala on na przyznanie wyrównania stypendium za okres poprzedzający złożenie nowego wniosku wraz z nowym zaświadczeniem o stopniu niepełnosprawności; - § 26 ust. 4 regulaminu na skutek jego niezastosowania. Na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1a i c oraz art. 135 P.p.s.a. na skutek nieuchylenia zaskarżonej decyzji mimo uchybień popełnionych przez organ, polegających na: - nieustaleniu daty utraty ważności poprzedniego orzeczenia o jej niepełnosprawności oraz okresu jakiego dotyczy nowe orzeczenie; - błędnej wykładni wskazanych przepisów regulaminu, nieuwzględniającej wynikającej z art. 7 K.p.a. zasady słusznego interesu strony; - błędnej wykładni wskazanych przepisów regulaminu, nieuwzględniającej wynikającej z art. 6 K.p.a. zasady działania na podstawie przepisów prawa; - niezastosowaniu § 26 ust. 4 regulaminu; Wskazując na powyższe wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W skardze kasacyjnej zawarto też oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono stan sprawy, zauważono brak oceny przedłożonych przez skarżącą orzeczeń o niepełnosprawności pod kątem okresów ich obowiązywania, a w szczególności wynikającego z nich nieprzerwanego trwania niepełnosprawności, o którym mowa w § 26 ust. 4 regulaminu. Przepis ten w sposób istotny zmodyfikował zasadę wynikającą z § 7 regulaminu otwierając możliwość składania wniosków stypendialnych również za semestry poprzedzające. Wprawdzie zasadą jest przyznawanie stypendium od miesiąca, w którym złożono wniosek, to jednak użycie w § 7 ust. 5 regulaminu zwrotu "z zastrzeżeniem § 26 ust. 4 Regulaminu" oznacza, że ta ostatnia regulacja zmodyfikowała normy ogólne w stosunku do osób niepełnosprawnych. Modyfikacja ta nie ogranicza się - jak przyjął to Sąd I instancji – wyłącznie do kwestii związanych z dokumentowaniem wniosku, ale wprowadza również prawo uzyskania wyrównania studentowi stypendium za okres, jaki upłynął od daty utraty ważności poprzedniego orzeczenia. W stanie faktycznym sprawy poprzednie orzeczenie o niepełnosprawności skarżącej utraciło ważność w trakcie roku akademickiego, a z nowego, przedłożonego w dniu [...]r. wynika, że jej niepełnosprawność trwała nieprzerwanie. Spełnione zatem zostały - w jej ocenie – wszystkie przesłanki objęte hipotezą § 26 ust. 4 regulaminu, a ponadto przepis ten nie ogranicza w żaden sposób okresu, za jaki przysługuje studentowi wyrównanie. Ograniczenie czasowe wprowadzono dopiero w regulaminie na rok akademicki [...], który w sprawie nie ma zastosowania. Przedstawioną przez skarżącą wykładnię regulaminu uzasadnia także odwołanie się do względów aksjologicznych, związanych ze szczególnym charakterem spornego stypendium oraz obowiązującego od 2011 r. nakazu stwarzania przez wyższe uczelnie studentom niepełnosprawnym warunków do pełnego udziału w procesie kształcenia i w badaniach naukowych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wnosił o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, a także wniósł o rozpoznanie tej skargi na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu poparł stanowisko Sądu I instancji, podkreślając, że wyrównanie świadczenia, o którym mowa w § 26 ust. 4 regulaminu należy odnosić tylko do danego semestru. Wniosek został złożony już w trakcie roku akademickiego i w takim wypadku, o ile dotyczył okresu poprzedzającego nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, gdyż winien być on złożony przed rozpoczęciem każdego z semestrów. Skarżąca miała możliwość złożenia tego wniosku nawet bez odpowiedniej dokumentacji i, ze względu na toczące się postępowanie orzecznicze, możliwe było zawieszenie postępowania w sprawie tego wniosku. Wobec tego, że pełnomocnik skarżącej – na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania przed Sądem I instancji, a zatem należało dokonać kontroli zaskarżonego wyroku jedynie pod kątem zgłoszonych w skardze kasacyjnej naruszeń prawa. Na wstępie należało zauważyć, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania sprowadza się do niezastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1a i c oraz art. 135 P.p.s.a. i nieuzasadnionego nieuchylenia decyzji organów obu instancji, pomimo występujących w sprawie naruszeń prawa materialnego. Powyższe unormowania nie mają jednak samodzielnego charakteru. Można mówić o ich naruszeniu tylko wtedy, gdy zasadne są zarzuty naruszenia norm materialnych lub innych norm proceduralnych stanowiących podstawę orzeczenia i mających wpływ na rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 471/07, zam. na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej: CBOSA). Oznacza to, że uwzględnienie podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu procesowego zależy od oceny zasadności zarzutów materialnoprawnych, o czym poniżej. Istota zarzutu kasacyjnego naruszenia prawa materialnego sprowadza się natomiast do wykładni przepisów regulaminu, regulujących zasady przyznawania pomocy materialnej dla studentów i doktorantów Uniwersytetu Medycznego w L.. W ocenie autora skargi kasacyjnej zasady przyznawania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych, o które ubiegała się skarżąca, uregulowane zostały w sposób kompleksowy w § 26 regulaminu, a to na skutek odesłania z § 7 ust. 5. W szczególności literalne brzmienie § 26 pozwala – jego zdaniem – na przyznanie tego świadczenia za okres wsteczny, za cały czas trwania niepełnosprawności, licząc od dnia utraty ważności poprzedniego orzeczenia o niepełnosprawności do dnia przedłożenia nowego, bez względu na datę przedłożenia nowego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny poglądu tego nie podziela. Trafnie bowiem zwrócił uwagę Sąd I instancji, że regulamin jest aktem prawa wewnętrznego, wydanym na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 186 ust. 1 p.s.w. Przepis ten jest wyrazem autonomii wyższej uczelni i stanowi upoważnienie ustawowe dla rektora do ustalenia regulaminu, określającego m.in. szczegółowe kryteria i tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów. Normatywny akt wewnętrzny, jakim jest regulamin przyznawania świadczeń pomocy materialnej dla studentów i doktorantów, nie jest oświadczeniem woli osoby prawnej, jaką jest uczelnia, lecz regulacją prawną wiążącą destynatariuszy tej uczelni (zob. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 82/13, zam. w CBOSA). Prawo kształtowania aktami wewnętrznymi, przez organy władzy uczelni wyższej, sytuacji prawnej w tym praw i obowiązków studentów, pomimo jego autonomicznego charakteru, wymaga zachowania wszystkich standardów wpływających na jego wewnętrzną spójność, od której zależy następnie prawidłowe, tj. pozbawione trudności interpretacyjnych, funkcjonowanie. Zakładana wewnętrzna zgodność przyjętych w regulaminie unormowań powoduje, że również w zakresie jego interpretacji obowiązuje konieczność uwzględnienia wykładni systemowej, zgodnie z którą, ustalając znaczenie przepisu prawnego należy brać pod uwagę systematykę wewnętrzną aktu prawnego, w którym przepis ten się mieści oraz powinno się przyjmować, że regulamin jest całością jednolitą i harmonijną. Tym samym żadnego przepisu tego rodzaju aktu nie można interpretować w oderwaniu od zasadniczych reguł wynikających z jego zapisów. W tym kontekście należało zauważyć, że przepis § 5 ust. 1 stanowi ogólną normę, zgodnie z którą stypendia, o których mowa w § 2 ust. 1 (w tym także stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych) przyznawane są na okres nieprzekraczający semestru, z zastrzeżeniem ust. 2, który określa wymiar czasowy poszczególnych semestrów. Przepis ten stanowi zatem normę ogólną, która nie zawiera odesłania do § 26, a zatem nie dopuszcza możliwości innego niż semestralny czasokresu przyznawania stypendium dla osób niepełnosprawnych. Z kolei § 7 regulaminu, który w ust. 5 zawiera normę odsyłającą do § 26, w sposób kompletny reguluje zasady i terminy składania wniosków, a zatem odesłanie dotyczyć może tych tyko kwestii. Twierdzenie, że przepis § 26 wprowadza nowe, korzystniejsze dla skarżącej rozwiązania w zakresie nieograniczonego w czasie możliwości wyrównywania przedmiotowego stypendium, opiera się w całości na literalnym brzmieniu ust. 4 tego przepisu, przy czym – czego zdaje się nie zauważać autor skargi kasacyjnej – unormowanie to dotyczy również konkretnego roku akademickiego, a nie całego okresu studiów. Przyjęcie sposobu interpretacji tego przepisu zawartego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej spowodowałoby dojście do kolizji z treścią unormowania wynikającego z § 5 regulaminu, a to dodatkowo uzasadnia konieczność zastosowania wykładni systemowej, potwierdzającej jednak tylko częściowo trafność stanowiska organu. Należy bowiem zauważyć, że wspomniany ust. 4 § 26 regulaminu wprowadza zasadę przysługiwania wyrównania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych na podstawie nowego orzeczenia o niepełnosprawności za okres, jaki upłynął od daty utraty ważności poprzedniego orzeczenia w sytuacji, gdy orzeczenie to utraciło ważność w trakcie trwania roku akademickiego a jednocześnie wynika z niego nieprzerwane trwanie niepełnosprawności. Regulamin w przywoływanym przepisie odnosi się zatem wyraźnie do okresu roku akademickiego, w którym student złożył nowe orzeczenie, co stanowi wyjątek od zasady wynikającej z ust. 3 § 26 regulaminu, ustanawiającej możliwość przyznania stypendium na przyszłość na czas ważności orzeczenia, nie dłużej niż za okres jednego semestru. Regulacja ta odnosi się zatem wyłącznie do wskazania okresu, w którym doszło do utraty ważności poprzedniego orzeczenia, ale nie kształtuje uprawnienia do stypendium za okres wsteczny za okres całego roku akademickiego. Prawidłowa wykładnia tego przepisu w powyższym zakresie prowadzi do wniosku, że chociaż niewątpliwie poprzednie orzeczenie o niepełnosprawności przedłożone przez skarżącą, formalnie (co do daty) utraciło ważność przed rozpoczęciem roku akademickiego [...], to jednak stan braku ważności tego orzeczenia istniał także w tym roku. Nie można zatem przyjmować, tak jak chce tego organ i co zaakceptował Sąd I instancji, że wniosek skarżącej z dnia [...]r. należy traktować jako złożony po raz pierwszy. Z niewadliwych ustaleń organów wynika, że skarżąca korzystała już z tego rodzaju stypendium do czasu utraty ważności poprzedniego orzeczenia o niepełnosprawności, a zatem okoliczność tę należało uwzględnić, nawet jeżeli dotyczyła ona poprzedniego roku akademickiego. Nie było zatem żadnych przeszkód do merytorycznego rozpoznania wniosku strony również za okres odpowiedniej części roku akademickiego [...], a nie tylko na przyszłość, tj za okres od miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku, tak jak uczyniły to organy administracyjne. Należy pamiętać przy tym o przywołanej wyżej zasadzie wynikającej z przepisu § 5 ust. 1 regulaminu, ograniczającej w sposób kategoryczny możliwość przyznawania każdego rodzaju stypendium do okresu jednego semestru, a nie za cały okres roku akademickiego. Konieczność respektowania powyższej reguły wynika także z zasady należytej dbałości strony o własne interesy, przejawiającej się m.in. przestrzeganiem regulaminowych zasad terminów składania wniosków. Tym bardziej należy odnosić powyższe do sytuacji skarżącej, która już w dniu [...] r. uzyskała orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L.), a dalsze postępowanie weryfikacyjne odnośnie tego orzeczenia dotyczyło tylko ustalenia stopnia niepełnosprawności, która to okoliczność z punktu widzenia zapisów regulaminu nie miała żadnego znaczenia. Wobec częściowej zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego, usprawiedliwiony okazał się też omówiony na wstępie zarzut procesowy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny przyjmując, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona uwzględnił skargę kasacyjną i na podstawie art. 188 P.p.s.a. rozpoznał skargę oraz uchylając zaskarżone orzeczenie uznał za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i 135 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego i postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym uzasadniają przepisy art. 203 pkt 1 oraz 200 P.p.s.a.