I SA/Lu 823/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące lipiec – październik 2005 r. postanawia - odrzucić skargę. UZASADNIENIE D. G. w dniu 23 sierpnia 2012 r. (data stempla pocztowego) złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]. w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące lipiec – październik 2005 r. Jak wynika z potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji, decyzja Dyrektora Izby Celnej została skarżącej doręczona w dniu 23 lipca 2012 r. wraz ze stosownym pouczeniem o trybie i terminie jej zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Skarżąca wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi nie składała. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270- dalej: "ppsa") - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W sprawie niniejszej zaskarżona decyzja organu podatkowego zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia, została skarżącej doręczona w dniu 23 lipca 2012 r., a zatem przewidziany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 22 sierpnia 2012 r., który nie był sobotą ani innym dniem ustawowo wolnym od pracy (art. 83 § 2 ppsa). Tym samym skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2012 r. jest spóźniona. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji.