I OZ 1734/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 42/17 odmawiające sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 42/17 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia sprawy zażalenia postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, w przedmiocie niezałatwienia sprawy zażalenia. Pismem z dnia 18 czerwca 2017 r. skarżący wniósł o sprostowanie uzasadnienia w/w postanowienia poprzez uzupełnienie przy jego nazwisku stopnia służbowego posiadanego dożywotnio z dopiskiem w stanie spoczynku. Ponadto skarżący domagał się, aby na pierwszej stronie uzasadnienia w/w postanowienia sprostować niedokładność stwierdzenia, że sprawę wniósł jako emerytowany funkcjonariusz Policji, podczas gdy posiada status prawny funkcjonariusza Policji w stanie spoczynku, wyłącznie zwolnionego z obowiązku świadczenia służby czynnej. Zdaniem skarżącego nie da się wywieść, że status emeryta jest równoznaczny ze statusem funkcjonariusza w stanie spoczynku, który posiada. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 42/17, odmówił K. J. sprostowania w/w postanowienia tegoż Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że sprostowaniu podlegają jedynie wyroki (na podstawie art. 156 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej "p.p.s.a."), postanowienia i zarządzenia (na podstawie art. 166 i 167 p.p.s.a.). Sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku W ocenie Sądu – respektując w pełni funkcję i stan skarżącego – braku przy nazwisku skarżącego stopnia służbowego posiadanego dożywotnio z dopiskiem "w stanie spoczynku" nie można zakwalifikować jako niedokładność w uzasadnieniu postanowienia Sądu. Sąd podkreślił, że właściwe oznaczenie strony sprowadza się do podania jej imienia i nazwiska zbędne jest przy tym wskazywanie funkcji i stopni służbowych. Na powyższe postanowienie K. J. złożył zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zaznaczyć jednak należy, że nieprawidłowości, o których mowa w powołanym przepisie muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny i pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie obejmować wiec będzie także właściwe oznaczenie stron, czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania. W kontekście niniejszej sprawy wypada sobie odpowiedzieć na pytanie, co należy rozumieć przez oznaczenie stron postępowania. Otóż z art. 25 § 1 i 26 § 1 p.p.s.a. wynika m. in., że w charakterze strony postępowania mogą występować osoby fizyczne, które mają zdolność sądową i procesową. Każde pismo strony powinno zawierać imię i nazwisko stron (art. 46 p.p.s.a.). Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że dla określenia strony postępowania konieczne jest zatem podanie imienia i nazwiska, nie ma natomiast znaczenia stopień służbowy, czy też zajmowane stanowisko. Rację ma zatem Sąd I instancji uznając, że brak przy nazwisku skarżącego stopnia służbowego posiadanego dożywotnio z dopiskiem "w stanie spoczynku" nie stanowi nieścisłości w rozumieniu art. 156 §1 p.p.s.a., która podlegałaby sprostowaniu. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.