II SO/Go 14/12

SENTENCJA Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu dnia 5 grudnia 2012 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.W. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. UZASADNIENIE 9 listopada 2012 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek T.W. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na podstawie zarządzenia z dnia 16 listopada 2012 r. w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) skarżący został wezwany do złożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń obrazujących jego sytuację finansową. W odpowiedzi na wezwanie T.W. złożył oświadczenie o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy i uiścił wpis od skargi w wysokości 100 zł. Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Należy stwierdzić, że wobec cofnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy nie istnieją podstawy do badania materialnoprawnej przesłanki przyznania prawa pomocy o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W konsekwencji zachodzi brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy powoduje bowiem, że postępowanie zainicjowane tymże wnioskiem stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. W myśl art. 258 § 3 tej ustawy do postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące postanowień sądu. Należy dodać, że w orzecznictwie wskazano, iż referendarz sądowy jest uprawniony na podstawie art. 258 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. do wydania postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 i 2 powołanego art. 161 § 1 tej ustawy (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 października 2008 r., IV SA/Wr 438/08, LEX nr 504609, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2007 r., I OZ 943/07, LEX nr 1016681). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia