III SA/Po 853/17

SENTENCJA Dnia 19 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Szymona Łodygi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określenia jej wysokości za okres od stycznia do grudnia 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją uchylono w części decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] kwietnia 2016 r. o stwierdzeniu powstania obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określenia jej wysokości za okres od stycznia do grudnia 2011 r. oraz w tym zakresie określono jej wysokość, a w pozostałej części utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosku nie uzasadniono. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący jest zobowiązany uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu powinien powołać konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji oraz przedstawić dokumenty uprawdopodabniające te okoliczności. Skarżący tego nie uczynił. Sąd nie jest zaś obowiązany do wezwania go do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku nie stanowi bowiem wymogu formalnego wniosku, lecz jego materialnoprawną argumentację, zatem treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Skoro skarżący nie uprawdopodobnił w wyżej wskazany sposób, że wykonanie decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.