I OSK 919/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie NSA Przemysław Szustakiewicz del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1313/17 w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie odwołania ze stanowiska członka Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...] oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 r. (sygn. akt II SA/Wa 1313/17), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – orzekając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ("p.p.s.a") – oddalił skargę L. K. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lipca 2017 r. o odwołaniu skarżącej ze stanowiska członka Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...] (na jej wniosek). W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, L. K. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: I. Prawa materialnego, to jest: 1. niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 10 w zw. z art. 15 ust. 9 pkt. 1 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych w zw. z art. 61 § 1 i 2 k.c., tj. błąd subsumcji, polegający na wadliwym uznaniu, że w dniu wydania przez Prezesa Rady Ministrów RP decyzji odwołującej skarżącą ze stanowiska etatowego członka Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...] istniała podstawa do jej odwołania, wynikająca z w/w przepisów ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych, 2. niewłaściwe zastosowanie art. 61 k.c. w zw. z art. 65 §1 i 2 k.p.a. - poprzez uznanie, iż oświadczenie woli L. K. z dnia 13 lipca 2017 r. przesłane zostało przez skarżącą do niewłaściwego podmiotu a przez to nie wywołało żadnych skutków prawnych bowiem Prezes Rady Ministrów RP nie wyraził zgody na cofnięcie takiego oświadczenia, bez rozważenia, że z winy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Prezes Rady Ministrów RP nie miał możliwości odniesienia się do oświadczenia woli skarżącej z dnia 13 lipca 2017 r. (wyrażenia zgody lub nie na cofnięcie przez skarżącą oświadczenia woli z dnia 29 czerwca 2017 r.), bowiem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, pomimo ciążącego na nim ustawowego obowiązku, wynikającego z art. 65 § 1 i 2 w zw. z art. 12 w zw. z art. 35 § 1 i 2 w zw. z art. 77 § 1 i 2 w zw. z art. 80 k.p.a., nie przekazał niezwłocznie oświadczenia woli skarżącej z dnia 13 lipca 2017 r. Prezesowi Rady Ministrów RP (przed podpisaniem przez Premiera RP decyzji z dnia 21 lipca 2017 r.), 3. poprzez niezastosowanie art. 61 k.c. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., wynikające z błędnego przyjęcia, iż Prezes Rady Ministrów RP nie wyraził zgody na cofnięcie przez L. K. jej oświadczenia woli z dnia 29 czerwca 2017 r., gdyż oświadczenie woli skarżącej z dnia 13 lipca 2017 r. Premier RP otrzymał dopiero po wydaniu decyzji z dnia 21 lipca 2017 r. II. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 4. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez brak kontroli przez sąd administracyjny działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, w tym przypadku Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, 5. art. 3 § 2 pkt 1, 4, 8 i 9 p.p.s.a. w zw. z art. 65 § 1 i 2 k.p.a. - poprzez jego pominięcie przy orzekaniu, 6. - art. 3 § 2 pkt 1, 4, 8 i 9 p.p.s.a. w zw. z art. 61 k.c. i w zw. z art. 105 §1 k.p.a. poprzez ich pominięcie przy ocenie materiału dowodowego, 7. art. 133 § 1 p.p.s.a. - polegające na całkowitym zaniechaniu rozważenia i odniesienia się do podniesionego przez skarżącą zarzutu nie przekazania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Prezesowi Rady Ministrów RP oświadczenia skarżącej z dnia 13 lipca 2017 r. przed wydaniem decyzji o odwołaniu L. K. ze stanowiska etatowego członka Kolegium Regionalnej izby Obrachunkowej w [...], 8. - art. 133 § 1 w zw. z ararszawiet. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. - poprzez orzekanie z pominięciem części materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, w tym naruszenia prawa przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji co doprowadziło do przekazania oświadczenia woli L. K. Prezesowi Rady Ministrów RP dopiero po wydaniu decyzji z dnia 21 lipca 2017 r. o odwołaniu skarżącej ze stanowiska etatowego członka Kolegium RIO w [...], 9. - art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 146 p.p.s.a - poprzez brak zastosowania i pominięcie przy rozpoznaniu sprawy części materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w tym nie przekazania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Prezesowi Rady Ministrów RP oświadczenia skarżącej z dnia 13 lipca 2017 r. przed wydaniem decyzji o odwołaniu L. K. ze stanowiska etatowego członka Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...], 10. art. 135 p.p.s.a. - poprzez jego pominięcie przy wyrokowaniu i nie zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do czynności podjętych i zaniechanych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w trakcie prowadzonego postępowania, a było to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, 11. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i pkt 3 w zw. z art. 135 p.p.s.a. - poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach naruszenia prawa przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym art. 6, 7, 7b, 8, 12, 35 § 1 i 2, 65 § 1 i 2, art. 77§ 1 i art. 80 k.p.a., 12. art. 145a § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach naruszenia prawa przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym art. 6, 7, 7b, 8, 12, 35 § 1 i 2, 65 § 1 i 2, art. 77§ 1 i art. 80 k.p.a., 13. art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. - poprzez ich niezastosowanie w okolicznościach naruszenia prawa przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym art. 6, 7, 7b, 8, 12, 35 § 1 i 2, 65 § 1 i 2, art. 77§ 1 i art. 80 k.p.a., 14. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów prawa materialnego oraz proceduralnych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym prowadzenia postępowania bez spełnienia przesłanek faktycznych i prawnych stanowiących podstawę odwołania skarżącej ze stanowiska etatowego członka Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...], tj. art. 15 ust. 10 w zw. z art. 15 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych od momentu złożenia przez skarżącą oświadczenia woli z dnia 13 lipca 2017 roku oraz naruszenia art. 65 § 1 i 2 w zw. z art. 12 w zw. z art, 35 § 1 i 2 w zw. z art. 77 § 1 i 2 w zw. z art. 80 k.p.a. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi, w obu przypadkach wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało więc wyłącznie na badaniu zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Zarzuty te - opierały się na obu podstawach kasacyjnych, określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jest na obrazie prawa materialnego i istotnym naruszeniu przez Sąd I instancji przepisów proceduralnych. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych wyjaśnić należy, że nie były one uzasadnione. Zarówno bowiem art. 1 § oraz § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, jak i art. 3 § 1 p.p.s.a są przepisami wyłącznie ustrojowymi. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy ustrojowej, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Po myśli zaś art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sama zatem więc okoliczność, że Sąd Wojewódzki wydał zaskarżony wyrok (orzeczenie merytoryczne) dowodziła, że Sąd ten dokonał kontroli zaskarżonej decyzji. Natomiast okoliczność, że wynik tej kontroli nie był dla skarżącej satysfakcjonujący, nie oznaczał jeszcze, że kontrola taka nie została przeprowadzona, albo, że została dokonana przy zastosowaniu innych środków, aniżeli przewiduje to ustawa. Przepisy natomiast art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 145a § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. są przepisami jedynie wynikowymi. Ich zastosowanie zatem jest tylko konsekwencją rezultatu sądowej oceny prawnej zaskarżonego aktu. Z kolei przepisy zawarte w art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. dotyczą wyłącznie postępowania prowadzonego ze skargi na bezczynność organu lub przewlekłość postępowania podczas, gdy przedmiotowa skarga była wniesiona na decyzję administracyjną. Zatem powyższe przepisy w ogóle w tym przypadku nie mogły mieć zastosowania. Podobnie rzecz się ma w stosunku do przepisu zawartego w art. 135 p.p.s.a. Przepis ten bowiem jest przepisem, który może być stosowany tylko w przypadku uwzględnienia skargi, a co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Pozostałe zarzuty procesowe były natomiast ściśle związane z zarzutami materialnoprawnymi, co uzasadnia ich łączne rozpoznanie. Nadmienić przy tym w tym miejscu należy, że część z tych zarzutów procesowych odnosiła się nie do organu, który wydał zaskarżoną decyzję, to jest do Prezesa Rady Ministrów a do zachowania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, przy czym choć zarzucono temu ostatniemu organowi naruszenie kilkunastu różnych przepisów, autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił dokładnie, na czym miałoby polegać uchybienie przez Ministra poszczególnym, wymienionym w skardze kasacyjnej, regulacjom prawnym. Generalnie można jedynie powiedzieć, że autor skargi kasacyjnej uważał, że na skutek opieszałości działania Ministra, czy też innymi słowy, braku dochowania przez niego należytej staranności, Prezes Rady Ministrów wydał niekorzystną dla skarżącej decyzję. W niniejszej bowiem sprawie, jak ustalił to Sąd Wojewódzki, skarżąca, pismem z dnia 27 czerwca 2017 r. wystąpiła do Prezesa Rady Ministrów z prośbą o odwołanie jej ze stanowiska członka Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...] w związku z zamiarem przejścia na emeryturę. Pismo to złożyła za pośrednictwem Prezesa RIO, który z kolei, pismem z dnia 6 lipca 2017 r. zwrócił się - za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji - do Prezesa Rady Ministrów o odwołanie skarżącej ze stanowiska etatowego członka Kolegium, w związku ze złożeniem przez nią rezygnacji z pełnienia tej funkcji. W związku z powyższym, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, pismem z dnia 11 lipca 2017 r., a które wpłynęło do Kancelarii Ogólnej Prezesa Rady Ministrów w dniu 14 lipca 2017 r., skierował do Prezesa Rady Ministrów projekt aktu odwołania L. K. z zajmowanego stanowiska - do akceptacji i podpisu. Następstwem tego Prezes Rady Ministrów, zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. odwołał w/w ze stanowiska członka Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...]. Z ustaleń faktycznych, dokonanych przez Sąd Wojewódzki, wynikało również, że skarżąca po złożeniu pisma z dnia 27 czerwca 2017 r., wysłała w dniu 13 lipca 2017 r. - za pośrednictwem ePUAP – pismo do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (za pośrednictwem Prezesa Kolegium RIO), w którym zwróciła się do Ministra z prośbą o wycofanie jej wniosku o odwołanie ze stanowiska członka Kolegium RIO, w związku z odstąpieniem od zamiaru przejścia na emeryturę. Ww. oświadczenie skarżącej zostało przesłane Prezesowi Rady Ministrów przy piśmie z dnia 21 lipca.2017 r., które jednak wpłynęło do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w dniu 25 lipca 2017 r., czyli po wydaniu decyzji odwołującej skarżącą z funkcji. Rozpatrując zatem skargę L. K. na decyzję Prezesa Rady Ministrów, Sąd Wojewódzki przytoczył regulacje prawną, zawartą w art. 15 ust. 1, 9 i 10 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 561), wyjaśniając, że zaskarżona decyzja została oparta na podstawie art. 15 ust. 10 w zw. z art. 15 ust. 9 pkt 1 cyt. ustawy a zgodnie z tymi przepisami, odwołanie członka kolegium na podstawie art. 15 ust. 10 ma charakter obligatoryjny. Powyższy przepis nakłada bowiem na organ obowiązek odwołania członka kolegium w przypadku złożenia rezygnacji ze stanowiska (art. 15 ust. 9 pkt 1 pow. ustawy). Z uwagi zatem na kategoryczne sformułowanie, zawarte w w/w regulacji prawnej, organ nie ma możliwości wydania innego rozstrzygnięcia. Członek kolegium ma prawo być odwołanym z funkcji członka kolegium, a organ obowiązany jest wydać stosowną decyzję w tym zakresie. Ponadto Sąd Wojewódzki podkreślił, że po myśli § 7 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2004 r. w sprawie siedzib i zasięgu terytorialnego regionalnych izb obrachunkowych oraz szczegółowej organizacji izb, liczby członków kolegium i trybu postępowania (Dz. U. Nr 167, poz. 1747) w związku z art. 2 ust. 1 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przygotowuje wnioski o powołanie i odwołanie prezesów izb, ich zastępców oraz członków kolegium. Jednocześnie Sąd ten, oceniając charakter pisma skarżącej z dnia 27 czerwca 2017 r. przyjął, odwołując się do poglądu wyrażonego w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2011 r. (sygn. akt I OPS 4/11), że złożenie rezygnacji ze stanowiska przez skarżącą musi być traktowane jako złożenie przez nią oświadczenia woli – w rozumieniu art. 61 k.c. - o treści, iż rezygnuje ona z zatrudnienia. Tym samym, cofnięcie tego oświadczenia woli, zawarte w piśmie z dnia 13 lipca 2017 r., winno być rozpatrywane na gruncie przepisów kodeksu cywilnego i z tym stanowiskiem należy się zgodzić. W skardze kasacyjnej jej autor zresztą nie kwestionował w zasadzie powyższego poglądu, to jest sprowadzającego się do stanowiska, że w przedmiotowym stanie faktycznym może mieć zastosowanie wspomniana wyżej uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którą, pisemne zgłoszenie przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby, na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) jest oświadczeniem woli, do którego ma zastosowanie art. 61 k.c., ale twierdził, że z powodu opieszałości działania Ministra Spraw Wewnętrznych, pismo cofające oświadczenie woli z dnia 27 czerwca 2017 r. nie zostało w odpowiednim terminie (przed wydaniem zaskarżonej decyzji) przedstawione Prezesowi Rady Ministrów a tym samym organ ten nie wypowiedział się, czy wyraża zgodę na cofnięcie przez L. K. jej pierwotnego oświadczenia woli (naruszenie art. 15 ust. 10 w zw. z art. 15 ust. 9 pkt. 1 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych w zw. z art. 61 § 1 i 2 k.c.). Ponadto, zdaniem autora skargi kasacyjnej, skoro skarżąca cofnęła swoje oświadczenie woli o rezygnacji z pełnienia funkcji członka Kolegium RIO, to organ winien umorzyć postępowanie dotyczące jej odwołania (naruszenie art. 61 k.c. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.). Jednocześnie też w skardze kasacyjnej zakwestionowano stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że skarżąca nie złożyła oświadczenia o cofnięciu pierwotnego oświadczenia woli z dnia 27 czerwca 2017 r. organowi właściwemu (naruszenie art. 61 k.c. w zw. z art. 65 § 1 i 2 k.p.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty te należy uznać za nieusprawiedliwione. Przede wszystkim podnieść należy, że – jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 5 grudnia 2011 r. (sygn. akt I OPS 4/11) – a które to wyjaśnienie przytoczył Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku, (cyt.): "Z postępowaniem administracyjnym mogą być związane różnego typu oświadczenia - zarówno stron, jak i innych uczestników postępowania - uruchamiające takie postępowanie bądź składane w jego toku. Mogą one stanowić oświadczenia woli, jak i wiedzy oraz przybierać różny charakter: oświadczeń materialnych, procesowych oraz o charakterze mieszanym. Oświadczenia materialne wywołują skutki materialnoprawne w sferze uprawnień i obowiązków materialnoprawnych określonych podmiotów, a oświadczenia procesowe oddziaływują na wewnętrzne stosunki danego postępowania, natomiast oświadczenia o charakterze mieszanym z jednej strony wywierają wpływ na postępowanie - bądź w sposób bezpośredni, tworząc obowiązek organu ustosunkowania się do żądania zawartego w oświadczeniu, bądź pośrednio, wpływając na wydanie orzeczenia określonej treści - a jednocześnie wywołują skutki materialnoprawne, oddziaływując na sferę materialnych uprawnień i obowiązków składającego oświadczenie". W uchwale tej Sąd wskazał zatem, że przepisy procesowe prawa administracyjnego regulują jedynie sposób działania i zachowanie się organu z uwagi na skutki administracyjnoprawne oświadczeń procesowych. Nie regulują skutków materialnych, związanych ze składaniem i wadami oświadczenia woli, ani skutków cofania oświadczeń o charakterze materialnym. Wiele zaś argumentów przemawia za tym, że do tych oświadczeń i ich odwoływalności stosuje się, w braku regulacji administracyjnoprawnej, przepisy prawa cywilnego. W rezultacie w powoływanej uchwale zostało przyjęte, że oświadczenie funkcjonariusza, w którym wnosi on o odwołanie go ze służby ma charakter mieszany, w którym elementy materialnoprawne i procesowe występują łącznie. W związku z tym, odnosząc powyższe do stanu rozpoznawanej sprawy, należało uznać, że skoro pismo skarżącej z dnia 27 czerwca 2017 r. stanowiło nie tylko wniosek wszczynający stosowne postępowanie administracyjne, ale zawierało także jej oświadczenie woli – w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego - to w niniejszym stanie faktycznym organ nie mógł umorzyć postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. bez dochowania przez skarżącą wymogów przewidzianych w kodeksie cywilnym dla cofnięcia oświadczenia woli (art. 61 k.c. ). Skoro też zostało przyjęte, że ocena skuteczności materialnoprawnej oświadczenia woli, zawierającego cofniecie takiego rodzaju oświadczenia jest dokonywana na gruncie prawa cywilnego, to należy zwrócić uwagę, że art. 61 § 1k.c. wymaga by odwołanie oświadczenie woli, które składa się "innej osobie" było złożone tej "innej osobie". Z tej przyczyny skarżąca, składając pismo zawierające oświadczenie woli, którego treścią było odwołanie wcześniejszego oświadczenia woli, dotyczącego rezygnacji z zajmowanego stanowiska, winna pismo, zawierające nowe oświadczenie woli, skierować nie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji a do Prezesa Rady Ministrów. Skarżąca winna je bowiem złożyć "osobie" – w rozumieniu kodeksu cywilnego – do którego było adresowane wcześniejsze oświadczenie woli, czyli w tym wypadku Prezesowi Rady Ministrów. Dlatego też stanowisko Sądu Wojewódzkiego w tej mierze było zasadne. Wreszcie, przedmiotowa skarga wniesiona została na decyzję Prezesa Rady Ministrów, a Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie jest częścią Kancelarii Premiera. Jest on organem samodzielnym., którego działanie (zaniechanie działania, wadliwość działania) podlega odrębnej ocenie. Z tego powodu wnoszenie w niniejszej sprawie zarzutów kierowanych do działalności Ministra nie mogło odnieść żądanego rezultatu. Tym samym niezasadne – już choćby z tej przyczyny – było formułowanie w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przez w/w organ kilkunastu wspomnianych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego a w stosunku do Sądu I instancji - zarzutów opartych na art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny postępowania Ministra i tym samym nieodniesienia się do części materiału dowodowego, dotyczącego tej kwestii. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe zagadnienie mogłoby być natomiast ewentualnie rozpatrywane, ale w kategoriach deliktu a zatem szkody i w związku z tym odpowiedzialności za nią. W tej sytuacji należało uznać, że skarga kasacyjna nie była usprawiedliwiona co skutkowało jej oddaleniem - na zasadzie art. 184 p.p.s.a.