I SA/Wa 2223/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędziowie: WSA Magdalena Durzyńska WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. UZASADNIENIE Minister Inwestycji i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] po ponownym rozpatrzeniu wniosku [...] z siedzibą w [...] utrzymał w mocy postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] Zaskarżone postanowienie wydane zostało w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. W dniu [...] maja 2017 r. do Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa wpłynął wniosek [...] (następcy prawnego [...]), o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1965 r. nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1956 r. nr [...], odmawiającego W. N. przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. hip. [...] rej. hip. [...]. Minister Inwestycji i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], odmówił wszczęcia na wniosek [...] postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1965 r. nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1956 r. W uzasadnieniu postanowienia organ nadzoru podniósł, że gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej przez osobę niebędącą stroną organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Organ wskazał, że spadkobierca [...],[...], nie przedstawił dokumentów wskazujących, że [...] legitymował się tytułem prawnym do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. W dniu [...] marca 2018 r. do Ministerstwa Inwestycji i Rozwoju wpłynął wniosek [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2018 r. W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący m.in. podniósł, że Minister Inwestycji i Rozwoju w postanowieniu z dnia [...] marca 2018 r. naruszył art. 61 a kpa poprzez przedwczesną i bezzasadną odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. orzeczeń dekretowych, naruszył art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz dokonanie całkowicie błędnej oceny materiału dowodowego poprzez uznanie, że wnioskodawca nie przedstawił stosowanych dokumentów celem wykazania, że [...] legitymował się tytułem prawnym do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Minister Inwestycji i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] po ponownym rozpatrzeniu wniosku [...] z siedzibą w [...] utrzymał w mocy postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2018 r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że podstawą materialnoprawną ustalenia interesu prawnego w niniejszej sprawie jest art. 7 ust. 1dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. nr 50, poz. 279 dalej jako dekret), który stanowił, że dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie - użytkownicy gruntu mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Z brzmienia wskazanego przepisu dekretu wynika, że ustanawiane są określone prawa na rzecz wymienionych w nim podmiotów i to te podmioty mogą żądać wszczęcia postępowania zarówno w trybie zwykłym, jak i nadzwyczajnym, tj. w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Powyższe, w ocenie Ministra potwierdza utrwalone w tej kwestii orzecznictwo, zgodnie z którym przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych na podstawie przepisów dekretu przysługuje byłym właścicielom nieruchomości lub ich następcom prawnym. Podmioty wymienione w tym przepisie są zatem stronami postępowania dekretowego o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego, zaś inne tylko wtedy, gdy legitymują się tytułami prawnorzeczowymi." Wskazano, że jak wynika z akt sprawy [...] (uprzednio [...]) nie składał wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, nie był stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 1965 r. Tym samym, w sposób oczywisty, jego następca prawny nie jest stroną postępowania nadzorczego dotyczącego tej decyzji. Aby jego sytuacja procesowa mogła ulec zmianie następca prawny winien wykazać, że spadkodawca był właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Podkreślono, że do złożonego w dniu [...] maja 2017 r. wniosku [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1965 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1956 r., wnioskodawca przedłożył wyłącznie postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lipca 2016 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po [...], znanym również jako [...] (sygn. akt [...]), nie przedłożył natomiast żadnego dokumentu potwierdzającego, że był on przeddekretowym właścicielem nieruchomości [...] przy ul. [...]. Mimo wezwania organu wnioskodawca nie przedłożył do akt postępowania dokumentów potwierdzających posiadanie przez [...] tytułu własności do przedmiotowej nieruchomości [...]. Ponadto wskazano, że złożone przez wnioskodawcę dokumenty przy piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. nie mogą być traktowane jak dokumenty potwierdzające posiadanie przez [...] tytułu własności nieruchomości [...] przy ul. [...]. Dowodem, potwierdzającym, że [...] był przeddekretowym właścicielem nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], mógłby być akt notarialny nabycia przedmiotowej nieruchomości przez [...] lub zaświadczenie z ksiąg wieczystych potwierdzające posiadanie tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości przez [...], bądź wyrok sądu powszechnego ustalający, że był on właścicielem nieruchomości. Wskazano, że w przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentach co prawda znajdują się wzmianki, że nieruchomość [...] położona przy ul. [...] stanowiła współwłasność małżonków [...], jednak w żadnym z tych dokumentów nie ma informacji na podstawie jakich dokumentów organy uznały, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła współwłasność [...], szczególnie w sytuacji gdy z zaświadczenia Sądu Grodzkiego w [...] z dnia [...] listopada 1947 r. nr [...] wynika, że księga wieczysta pod nazwą "[...] " zaginęła. W związku z tym organ nadzoru nie mógł uznać, na podstawie ww. dokumentów, że nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] stanowiła współwłasność [...]. Ponadto zaznaczono, że złożone przez wnioskodawcę dokumenty to kopie dokumentów, które nie zostały poświadczone za zgodność z oryginałem. Minister odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdził, że wydając postanowienie z dnia [...] marca 2018 r. nie naruszono przepisów postępowania administracyjnego dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Skargę na powyższe postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2019 r. wniósł [...] z siedzibą w [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. naruszenie art. 157 § 2 k.p.a w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że skoro [...] nie był stroną postępowania "zwykłego" zakończonego decyzją z dnia [...] września 1965 roku, to tym samym w sposób oczywisty, jego następca prawny nie jest stroną postępowania nadzorczego dotyczącego tej decyzji, podczas gdy — jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego - złożenie wniosku o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego przez podmiot czy podmioty nie biorące udziału w postępowaniu zwykłym wymaga od organu, wobec przepisu art, 157 § 2 k.p.a., oceny interesu prawnego wnioskodawcy czy wnioskodawców, nie zaś a priori uznanie, że podmiot ten statusu strony w postępowaniu nadzorczym nic posiada; 2. naruszenie art. 61a § 1 k.p.a. skutkujące utrzymaniem w mocy postanowienia Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2019 roku przedwcześnie i bezzasadnie odmawiającego wszczęcia postępowania, w związku z błędnym oraz z naruszeniem art. 28 k.p.a. stwierdzeniem brakiem interesu prawnego [...] w niniejszej sprawie, podczas, gdy odmowa wszczęcia postępowania na podstawie tej przesłanki jest możliwa wówczas, gdy wnioskodawca nie ma interesu prawnego w sprawie oraz ustalenie tej kwestii jest oczywiste i nie wymaga złożonego procesu wykładni czy też przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego; 3. naruszenie art. 7, 77, 80 k.p.a w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz dokonanie całkowicie dowolnej (a nie swobodnej) oceny materiału dowodowego poprzez całkowicie błędne uznanie, że wnioskodawca nie przedstawił stosownych dokumentów celem wykazania, że [...] legitymował się tytułem prawnym do nieruchomości, podczas gdy w aktach sprawy znajdują się: (i) protokół przejęcia terenów objętych ogłoszeniem Prezydenta Miasta z dnia [...] października 1949 roku sporządzony przez Zarząd Miejski w [...] (na podstawie rozporządzenie Ministra Odbudowy z dnia 7 kwietnia 1946 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy), w którym stwierdza się, że dotychczasowymi właścicielami nieruchomości przy ul. [...], ozn. hip. [...] rej. hip. [...] byli [...] małżonkowie [...]. (ii) pismo Urzędu Gminy [...], dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 1997 roku, w którym stwierdza się, że nieruchomość przy ul. [...], ozn. hip. [...] rej. hip. [...] stanowiła byłą własność [...]. (iii) pismo Urzędu [...] — Biura Geodezji i Katastru z dnia [...] lipca 2007 roku, w którym stwierdza się, iż byłymi właścicielami nieruchomości przy ul. [...], ozn. hip. [...] rej. hip. [...] byli [...] małżonkowie [...], - zaś dokumenty powyższe jako dokumenty urzędowe, w myśl art. 76 § 1 k.p.a. stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. 4. naruszenie art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz dokonanie całkowicie błędnej oceny materiału dowodowego, co prowadziło do bezzasadnej odmowy wszczęcia postępowania w związku z rzekomym brakiem interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. po stronie [...] wskutek błędnego uznania, że w związku z faktem, że wniosek o przyznanie prawda własności czasowej do nieruchomości złożyła [...] oraz, że wszelka korespondencja w postępowaniu dekretowym zostały skierowane i doręczone [...], to brak jest podstaw do przyjęcia, że [...] był współwłaścicielem nieruchomości, podczas gdy każdy ze współwłaścicieli mógł podejmować działania w celu zachowania wspólnego prawa wszystkich współwłaścicieli do gruntu i własności budynku w zakresie przewidzianym w dekrecie z dnia 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, co w połączeniu ze znajdującymi się dyspozycji Organu dokumentami powinno prowadzić do wniosku, że [...] z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością był współwłaścicielem nieruchomości; 5. naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że dokumenty złożone przez skarżący [...] nie mogą być traktowane jako dokumenty potwierdzające posiadanie przez [...] tytułu własności do nieruchomości [...] przy ul. [...] oraz wskazanie, że dowodem takim mógłby być akt notarialny nabycia przedmiotowej nieruchomości lub zaświadczenie z ksiąg wieczystych, bądź wyrok sądu powszechnego ustalający, że był on właścicielem nieruchomości, podczas gdy faktem znanym Organowi jest fakt zaginięcia księgi hipotecznej przedmiotowej nieruchomości (a zatem niemożliwym jest uzyskanie odpisów czy też zaświadczeń czy przedmiotowej księgi hipotecznej), zaś w myśl art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza formalnej teorii dowodów, tj. nie wprowadza obowiązku udowadniania pewnych faktów jedynie za pomocą określonych dowodów; 6. naruszenie art. 8 k.p.a, art. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że dokumenty załączone przez pełnomocnika skarżącego w nieuwierzytelnionych kopiach nie mogły stanowić dowodów w spawie, podczas gdy są to kopie dokumentów, których oryginały znajdują się w aktach przedmiotowej sprawy, prowadzonej przez Ministra Inwestycji i Rozwoju; Mając powyższe na względzie skarżący [...] wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2018 r. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Istota sporu dotyczyła wyłącznie jednego zagadnienia prawnego, a mianowicie czy skarżący [...] jako osoba prawna powołana do spadku po [...] (znanym również jako [...]) na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego [...] z [...] lipca 2016 r., sygn. akt [...], ma legitymację do żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...], położonej przy ulicy [...], a który w następstwie wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności czasowej i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy przeszedł na własność Gminy [...]. Wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. - gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Stroną postępowania jest zaś zgodnie z art. 28 k.p.a. każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Skarżący swój interes prawny do żądania wszczęcia postępowania wywodził w faktu następstwa prawnego po [...], co do którego mimo wezwań organu, nie wykazał, że legitymował się on tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości. Odmowa ustanowienia prawa własności czasowej nastąpiła na rzecz dotychczasowej właścicielki [...] (orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] czerwca 1956 r. nr [...] oraz decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] września 1965 r. nr [...]). Stosownie do ugruntowanego w orzecznictwie poglądu, aby stwierdzić istnienie interesu prawnego, należy ustalić związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie prawa materialnego. Interes prawny musi być ponadto aktualny, a zatem uzasadniony okolicznościami i zdarzeniami, które wystąpiły lub nadal trwają. Wskazać też należy, że pojęcie strony postępowania administracyjnego ma dwie płaszczyzny: procesową, bo uzasadnia wszczęcie postępowania administracyjnego w określonej sprawie oraz materialnoprawną, bo wynika z przepisów prawa materialnego, które dotyczą określonych praw i obowiązków danego podmiotu. Istnienie interesu prawnego podmiotu żądającego wszczęcia postępowania musi być natomiast ustalane na tle okoliczności faktycznych podnoszonych we wniosku oraz adekwatnych do tych okoliczności przepisów prawa materialnego. W orzecznictwie dominuje przy tym pogląd, że pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a., może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Wyrażany jest w tym zakresie jednolity pogląd, że interes prawny to osobisty, konkretny i aktualnie, prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. O istnieniu tego interesu można mówić, gdy istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 2016/06; z 9 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 330/12). Podkreślić również należy, że z uwagi na specyfikę postępowania nieważnościowego jako nadzwyczajnego postępowania weryfikacyjnego, legitymację do żądania jego wszczęcia ma każdy, kto posiada interes prawny w wyeliminowaniu decyzji z obrotu prawnego, a więc jest podmiotem, którego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Interes prawny nie jest kategorią abstrakcyjną i nie można wypowiadać się o jego istnieniu bądź nieistnieniu w konkretnej sprawie, bez wszechstronnego zbadania prawdopodobnego wpływu decyzji na sferę praw strony skarżącej - wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 326/13 oraz wyrok z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 1446/13). Z powyższego wynika, że aby w rozpoznawanej sprawie stwierdzić istnienie interesu prawnego skarżącego należałoby dowieść, że w następstwie wyeliminowania orzeczenia odmawiającego przyznania [...] prawa własności czasowej do nieruchomości [...] sytuacja prawna skarżącego mogłaby ulec zmianie. Sytuacja ta mogłaby natomiast ulec zmianie jedynie wówczas, gdyby skarżący wykazał, że tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości przysługiwał jego poprzednikowi prawnemu. Istotnie, jak argumentował skarżący i co wynika z zebranego materiału dowodowego (w zasadniczej części w postaci kopii dokumentów) księga wieczysta pod nazwą [...] nr Rep.hip. [...] zaginęła, a skarżący nie przedstawili dowodu, który mógłby zostać uznany przez organ jako potwierdzający tytuł prawny [...] do przedmiotowej nieruchomości. Słusznie organ podniósł, że mógłby to być akt notarialny, zaświadczenie z ksiąg wieczystych czy też ustalający tenże tytuł wyrok sądu powszechnego. Należy podkreślić, że tytułu prawnego nie należy i nie można domniemywać, przy jednoczesnym braku uprawnień organu do potwierdzenia jego istnienia mimo braku na taką okoliczność przewidzianego prawem dowodu. Na marginesie nie sposób na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego wywieść, że w skład spadku po [...] wchodziło prawo własności nieruchomości z racji nabycia jej mocą dekretu przez Gminę [...], tym niemniej w skład tego spadku - gdyby dowieść, że był on przed dekretowym właścicielem nieruchomości - weszłoby uprawnienie do odzyskania tego składnika majątku spadkodawcy - tak zwane roszczenie wydobywcze. Spadek bowiem to, jak stanowi art. 922 § 1 kodeksu cywilnego, ogół praw i obowiązków zmarłego należących do spadkodawcy w chwili jego śmierci i przechodzących na jego następców prawnych, przy czym pojęcie "ogół praw" obejmuje również, jak ujmuje to doktryna - "uzasadnione prawnie nadzieje na nabycie prawa (ekspektatywy)" (por. Skowrońska-Bocian Elżbieta i Wierciński Jacek. Art. 922 w: Kodeks cywilny. Komentarz. Tom VI. Spadki, wyd. II. Wolters Kluwer Polska, 2017). Spadkobierca (spadkobiercy) w zasadzie wchodzi w sytuację prawną, w jakiej pozostawał spadkodawca co oznacza, że na spadkobierców mogą przejść niektóre sytuacje prawne, w których prawo podmiotowe jeszcze nie powstało, lecz może powstać (por. Komentarz do art. 922 k.c. pod red. Andrzeja Kidyby, System Informacji Prawnej Lex). Stąd przyjmuje się, że na spadkobierców przechodzą uprawnienia związane z własnością rzeczy takie jak roszczenie windykacyjne, negatoryjne i inne uzupełniające (art. 224-225 kodeksu cywilnego). Skoro tak, to w ocenie Sądu przechodzą także te, które na drodze administracyjnej umożliwiają odzyskanie utraconego mienia m. in. do żądania stwierdzenia nieważności odmownej decyzji dekretowej. W rozpoznawanej sprawie brak jednak dowodu , że skarżący [...] jest spadkobiercą byłego właściciela nieruchomości [...] i tym samym przysługuje mu uprawnienie do stwierdzenia nieważności decyzji dekretowej, a uprawnienie to znajduje podstawę prawną i wywodzone jest właśnie z następstwa prawnego po byłym właścicielu i dziedziczenia po nim - stosownie do art. 922 § 1 k.c - jego praw i obowiązków. Skoro uprawnienie do zainicjowania postępowania administracyjnego jest pochodną uprawnienia spadkodawcy tj. uprawnienia do odzyskania na drodze administracyjnej utraconego prawa majątkowego czy jak w tym przypadku uprawnienia do wyeliminowania orzeczenia odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...], to przysługuje ono tylko tym, którzy do dziedziczenia tego majątku zostali powołani, którzy wstąpili w te wszystkie prawa swojego poprzednika, które dotyczyły tego składnika. Istotne jest jedynie, że legitymacja do zainicjowania postępowania nadzwyczajnego znajduje podstawę w fakcie dziedziczenia po właścicielu przed dekretowym. Wobec powyższego a w szczególności – co słusznie podkreślił organ - niewykazania tytułu prawnego do nieruchomości [...] przez poprzednika prawnego skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, podzielając w pełni wywody i argumentację wskazana w zaskarżonym postanowieniu, na podstawie art. art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. oddalił skargę.