II OZ 1210/08

SENTENCJA Dnia 19 listopada 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wiesław Kisiel po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezydenta Miasta K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1345/08 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie terminu przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1345/08 oddalił wniosek Prezydenta Miasta K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z jego skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie terminu przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę W uzasadnieniu wskazano, że strona skarżąca wniosek uzasadniła tym, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia, dotyczącego nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1.000 złotych, może wywołać dotkliwe skutki finansowe dla stron. Podniesione okoliczności, w ocenie Sądu I instancji, do takich konsekwencji jakich dotyczy art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.) tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie prowadzą, a charakter i zakres zaskarżonego postanowienia nie wywołuje bezpośrednich skutków, o których mowa w powołanym przepisie. Świadczenie pieniężne z natury rzeczy nie jest skutkiem nieodwracalnym, bowiem istnieje możliwość jego zwrotu. Zażalenie od tego postanowienia wniósł Prezydenta Miasta K., podnosząc, że wykonanie przedmiotowego postanowienia wywoła skutki finansowe dla strony, naraża bowiem gminę na konieczność uiszczenia kwoty wymierzonej kary, przed zweryfikowaniem jej prawidłowości przez sąd administracyjny, co w konsekwencji spowoduje uszczuplenie środków finansowych budżetu gminy, które to środki mogłyby być przeznaczone na inne, zaplanowane w budżecie gminy wydatki. Bez względu wiec na to czy w późniejszym okresie środki te zostaną zwrócone do budżetu gminy, konieczność ich uiszczenia na dzień obecny prowadzi do zaburzenia gospodarki finansowej gminy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Odnosi się to do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W związku z powyższym to na stronie spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie. Sąd może uwzględnić wniosek jeżeli zachodzi ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Strona skarżąca nie wykazała bowiem, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby spowodować skutki, o których mowa we wskazanym przepisie. Nie wynika to także z okoliczności i charakteru sprawy. Również podnoszone w zażaleniu argumenty, że wykonanie zaskarżonego postanowienia prowadzi do zaburzenia gospodarki finansowej gminy nie zasługują na uwzględnienie. Przesłanką wstrzymania wykonania orzeczenia jest ocena zmiany sytuacji strony skarżącej na skutek wykonania zaskarżonego aktu. Pogorszenie sytuacji finansowej gminy spowodowane wykonaniem zaskarżonego postanowienia nie stanowi w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a przesłanki do jego wstrzymania. Strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego aktu dotyczącego świadczenia pieniężnego, z natury "odwracalnego", mogłoby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Świadczenia pieniężne, na co słusznie wskazał już Sąd I instancji, nie powodują nieodwracalnego skutku z samej swej istoty, zawsze bowiem możliwe jest ustalenie ich kwoty i wartości oraz zasad zwrotu. W tej sytuacji należy uznać, że skarżący nie wykazał, że jego wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia jest uzasadniony w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.