II GSK 9/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia del. WSA Dorota Chobian (spr.) Sędzia NSA Maria Myślińska Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. Spółki z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 972/09 w sprawie ze skargi E. Spółki z o.o. w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę E. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym. Do wydania tego wyroku doszło na tle następujących okoliczności. W dniu 29 sierpnia 2008 r. w G. na ul. [...] doszło do kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], należącego do E. Sp. z o.o. z siedzibą w G. Celem przeprowadzenia pomiarów nacisków osi oraz dmc, pojazd skierowano na punkt ważenia pojazdów w m. Z. przy drodze krajowej. Po przeprowadzonej procedurze ważenia pojazdu stwierdzono, że przekroczony został dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu o 7,58 t ponad ciężkość przewidzianą przepisami dla tej kategorii drogi (8,0 t), przekroczony został również dopuszczalny nacisk potrójnej osi naczepy przy odległościach między osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o 12,84 t ponad wartość przewidzianą przepisami dla tej kategorii drogi (nacisk potrójnej osi naczepy 21,8 t). Ważenie wykazało także przekroczenie DMC o 17,97 tony. Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół, który został podpisany bez uwag przez kierującego pojazdem i przez inspektora transportu drogowego. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej Spółka w piśmie z dnia 12 września 2008 r. podniosła, iż kwestionuje wyniki ważenia, albowiem miejsce ważenia nie spełniało wymagań, określonych w treści § 8 i § 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Protokół, który otrzymała strona, a dotyczący pomiaru pochylenia terenu sporządzony został w dniu 8 lipca 2008r. i potwierdza wykonanie pomiarów geodezyjnych w dniu 7 lipca 2008r., natomiast na przełomie miesiąca lipca i sierpnia w miejscu tym były prowadzone prace budowlane, toteż pomiary wykonane przed remontem nie mogą być aktualne po jego ukończeniu. W dniu 13 października 2008 r. organ otrzymał pisemną informację z Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w G., że w terminie 28-31 lipca 2008 r. został wykonany remont wnęk pod wagi na stanowisku do kontroli pojazdów w Z. Roboty budowlane nie miały wpływu na ukształtowanie strefy ważenia, w związku z czym "Protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 8 lipca 2008 r. zachowuje ważność". Decyzją z dnia [...] listopada 2008r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w łącznej kwocie 65340 zł za stwierdzone w protokole kontroli uchybienia. Jako podstawę prawną wskazał art. 40c ust. 1 i 2 w zw. z art. 13g ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) oraz lp. 6 pkt 7 lit. d i e, 6 pkt 6 lit. d i e, 9 pkt 5 lit. c załącznika nr 2 do ww. ustawy. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, w którym domagała się jej uchylenia oraz umorzenia postępowania. Strona ponownie wskazała na niespełnienie norm przez miejsce ważenia oraz, że w dniu kontroli nie było aktualnego pomiaru pochylenia terenu, przeprowadzonego po pracach budowlanych, które miały miejsce na przełomie lipca i sierpnia 2008 r. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2009 r. utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącej, albowiem z pisma zarządcy drogi tj. Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad Oddział w G. wynikało, że remont wnęk dokonany w dniach 27-31 lipca 2008r. na miejscu ważenia pojazdów w G. – Z. nie wpłynął na ukształtowanie strefy ważenia i protokół wydany w dniu 8 lipca 2008r. zachował ważność. Pomiary wykonano ponownie 24 października 2008r. przez uprawnionego geodetę i w dniu tym zarządca drogi ponownie zatwierdził to miejsce do kontroli pojazdów. Miejsce to, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie musiało spełniać wymogów określonych w treści rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345), albowiem akt ten, jak wskazuje jego nazwa, dotyczy wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu, tymczasem w niniejszej sprawie ważenia dokonano na nieautomatycznych wagach przenośnych do pomiarów statycznych. W przypadku użycia tych wag przepisy prawne nie wprowadzają szczególnych warunków dla miejsca dokonywania ważenia (rozporządzenie Ministra Gospodarki w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych z dnia 31 stycznia 2008 r. - Dz. U. nr 26, poz. 152). Organ podkreślił, że mimo to, w celu zapewnienia maksymalnej dokładności wyników Inspekcja Transportu Drogowego korzysta wyłącznie z miejsc wypoziomowanych, odpowiednio zbadanych i zatwierdzonych przez odpowiednie organy. W skardze na tę decyzję Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego - art. 75 § 1 kpa - poprzez dopuszczenie w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego dowodu sprzecznego z prawem, polegającego na przeprowadzeniu pomiarów nacisków osi i masy pojazdu wraz z naczepą w punkcie ważenia pojazdów, który nie odpowiadał wymaganiom określonym w § 7 ust. 1, § 8 i § 9 oraz § 27 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdu w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń, wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, a następnie wykorzystanie wyniku, pochodzącego z tego pomiaru, do wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że jej główny zarzut sprowadza się do kwestionowania wyników ważenia, na podstawie których na skarżącą nałożona została kara pieniężna, z uwagi na to, że miejsce ważenia pojazdów w Z. nie odpowiadało przepisom prawa jak i że nie zachowano wszystkich wymogów przy procedurze ważenia pojazdów. Ustosunkowując się do tego zarzutu Sąd wskazał, że ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie zostały potwierdzone w protokole kontroli z dnia 29 sierpnia 2008r., który został podpisany bez zastrzeżeń przez kierującego pojazdem. Z protokołu wynika, iż kierujący został pouczony o zasadach kontroli nacisków osi i masy pojazdu przy użyciu wag samochodowych i o przysługujących mu prawach w czasie kontroli. Odczytu wskazań pomiarowych dokonano w obecności kierowcy pojazdu, miał on możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji, zapoznał się z legitymacją służbową kontrolującego, protokołem pomiaru pochyłości terenu na stanowisku ważenia pojazdów, oraz że treść protokołu została odczytana kierującemu pojazdem przed złożeniem przez niego podpisu. Powyższe ustalenia dowodzą, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, zachowana została procedura ważenia pojazdu. Pomiaru nacisków osi i dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu dokonano za pomocą wag nieautomatycznych do pomiarów statycznych, które w dniu kontroli posiadały ważną legalizację. Ze znajdujących się w aktach świadectw legalizacji wynika, że w dniu ważenia wagi te odpowiadały wymaganiom zawartym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791). Obecnie obowiązujący akt prawny dotyczący tej materii to rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Jak trafnie wywodzi organ, zarówno rozporządzenie z 2003r. jak i z 2008r. nie przewidywało szczególnych wymogów dotyczących miejsca ważenia za pomocą wag nieautomatycznych. Niezasadnie więc skarżąca powołuje się na rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruch, albowiem akt ten dotyczy ważenia wagami do pomiaru pojazdów w ruchu i nie ma zastosowania w przypadku ważenia pojazdów za pomocą wag nieautomatycznych, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wprawdzie rozporządzenie z 25 września 2007r. przewiduje dwa rodzaje ważenia: statyczne i dynamiczne, ale za pomocą wag do ważenia pojazdów w ruchu. Stąd też wymogów co do miejsca ważenia, przewidzianych w ww. rozporządzeniu nie można przekładać na ważenie za pomocą wag nieautomatycznych. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, inspekcja drogowa, aby zapewnić dokładność ważenia, korzysta z miejsc odpowiednio wypoziomowanych i zatwierdzonych przez odpowiednie organy. W niniejszej sprawie organ dysponował protokołem z pomiaru pochylenia terenu. Przeprowadzone w dniach 18-31 lipca 2008r. prace remontowe wnęk pod wagi na stanowisku kontroli w Z. nie miały wpływu na ukształtowanie strefy ważenia, co zostało dodatkowo potwierdzone protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia 4 października 2008 r. Powyższy wyrok w całości zaskarżyła E. Sp. z o.o. z siedzibą w G., opierając skargę kasacyjną na podstawie naruszenia: prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu § 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, polegającą na przyjęciu, że przedmiotowe rozporządzenie nie ma zastosowania do ważenia będącego podstawą nałożenia kary, a w szczególności nie rozważeniu znaczenia prawnego zwrotu "wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu"; prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu § 1 rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych i zastosowanie tego rozporządzenia do rozpatrzenia niniejszej sprawy; prawa materialnego przez zastosowanie opisanego w punkcie 2 rozporządzenie z dnia 31 stycznia 2008r., niezgodnego z delegacją ustawową zawartą w art. 9a ustawy z 11 maja 2001r. - Prawo o miarach, w zakresie, w jakim minister zaniechał określenia warunków właściwego stosowania wag nieautomatycznych i w rezultacie przyjęcie, że ważenie wagami nieautomatycznymi może się odbyć w dowolnym miejscu i dowolnych warunkach; prawa procesowego - art. 75 § 1 k.p.a. - poprzez dopuszczenie w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego dowodu sprzecznego z prawem, polegającego na przeprowadzeniu pomiarów nacisków osi i masy pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] w punkcie ważenia pojazdów, który nie odpowiadał wymaganiom określonym w § 7 ust. 1, § 8 i § 9 oraz § 27 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdu w ruchu oraz szczegółowego zakresu badan i sprawdzeń; naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez przeprowadzenie kontroli na drodze o dopuszczalnych naciskach na osie do 8 ton, podczas gdy droga ta powinna mieć dopuszczalny nacisk 11,5 tony i jedynie na skutek zaniechania organów państwa droga ma zniżoną nośność. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uchylenie decyzji organów administracji obu instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała, że w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku brak przytoczenia argumentów na poparcie stwierdzenia, że Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007r. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie oraz, że skoro w § 5 tego rozporządzenia zawarte są wymagania dotyczące wagi samochodowej, które przewidują że powinna to być waga półautomatyczna lub automatyczna, nie może być uznana za wagę samochodową waga nieautomatyczna. Dlatego ważenie pojazdu zatrzymanego do kontroli w dniu 29 sierpnia 2008r. zostało przeprowadzone wagami niezgodnymi z przepisami obowiązującego prawa oraz w miejscu ważenia nie posiadającym aktualnych pomiarów i badań. Skarżąca podniosła także, że rozporządzenie z 2008r. jest niezgodne z delegacją ustawową zawartą w art. 9a ustawy z 11 maja 2001r. - Prawo o miarach. Zgodnie z tym przepisem w rozporządzeniu powinny być określone warunki właściwego stosowania wag nieautomatycznych jeżeli jest to niezbędne. W rozporządzeniu z 2007r. bardzo szczegółowo określono takie wymagania w odniesieniu do wag samochodowych i brak jest uzasadnionych podstaw dla odstąpienia od wyznaczenia analogicznych wymagań miejsca ważenia pojazdu wagami nieautomatycznymi. Przy ważeniu tymi wagami na wynik będą miały wpływ takie okoliczności jak nachylenie i geometria strefy ważenia oraz budulec z jakiego jest wykonane podłoże, na którym przeprowadzane jest ważenie. Nieokreślenie takich wymagań w rozporządzeniu z 2008r. jest błędem lub też konsekwencją uznania niedopuszczalności ważenia samochodów wagami nie automatycznymi. W przypadku przyjęcia, że możliwe jest ważenie pojazdów samochodowych przy pomocy wag nieautomatycznych, zasadne jest stwierdzenie, że występuje luka prawna w zakresie określenia sposobu i miejsca przeprowadzenia kontroli. Lukę tę można wypełnić przez odpowiednie stosowanie do ważenia samochodów rozporządzenia z 2007r. lub też przez dojście do wniosku, że prawodawca akceptuje brak uregulowań w tym zakresie i każde ważenie będzie uznane za miarodajne. W ocenie skarżącego przyjęcie tej drugiej opcji jest niedopuszczalne ze względu na to, że ważenia te są następnie podstawą nakładania dotkliwych kar na przewoźników. Uzasadniając zawarty w punkcie 5 skargi kasacyjnej zarzut jej autor wskazał, że pojazd skarżącej został zatrzymany na drodze, która miała nośność 8 ton. [...] to droga będąca bezpośrednim połączeniem portu morskiego z obwodnicą trójmiasta - drogą o dopuszczalnej nośności 11,5 tony. Jest to nowy zjazd z obwodnicy, oddany do użytku w czerwcu 2008r. Od strony obwodnicy jest on wyraźnie oznakowany jako zjazd do portu morskiego. Według informacji zawartych na stronie internetowej Gminy Miasta G. "jest wręcz zawarta sugestia, że nowowybudowany odcinek stanowi początek autostrady A1". W zasadzie większość przewoźników łamie codziennie przepisy, bowiem przy ładunku zbliżonym do dopuszczalnej masy całkowitej wynoszącej 40 ton zawsze będzie przekroczony dopuszczalny nacisk na osie. Przedmiotowa droga spełnia wszelkie kryteria zawarte w ustawie o drogach do uznania jej za drogę krajową (art. 5 ustawy o drogach). Stosownie do ustępów 2 i 3 ustawy o drogach zaliczenie drogi do dróg krajowych oraz wytyczenie ich przebiegu należy do Ministra Infrastruktury. Brak rozporządzeń powoduje, że w dacie kontroli i nadal droga ta ma jedynie status drogi powiatowej, na której nie ma możliwości ustalenia nacisków wyższych niż 8 ton. Gdyby pojazd skarżącej został zatrzymany 2 kilometry dalej kara wyniosłaby zaledwie 11.820 zł., a gdyby zatrzymanie miało miejsce na drodze 10 tonowej kara wyniosła by 33.200 zł, a taką nośność minimalnie powinna mieć ta droga. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach, wymienionych w art. 174 P.p.s.a. Odnośnie podstawy z punktu 2 tego artykułu, polegającej na naruszeniu przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej sformułował swój zarzut jako naruszenie art. 75 § 1 kpa. Ponieważ sąd administracyjny prowadząc postępowanie nie stosuje przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, należało uznać, że zarzut ten został skierowany przeciwko przeprowadzonej przez sąd ocenie prawidłowości zastosowania tego przepisu przez organ. Z uwagi zaś na to, że zarzut naruszenia przepisów postępowania w niniejszej sprawie ściśle wiąże się z zarzutem naruszenia prawa materialnego, za uzasadnione Sąd uznał łączne odniesienie się do tych zarzutów. W sprawie okolicznością bezsporną i potwierdzoną protokołem kontroli jest to, że pomiaru nacisku osi oraz masy całkowitej nieruchomego pojazdu dokonano za pomocą nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych, które w dniu kontroli posiadały ważną legalizację. Z przyjętych przez Sąd I instancji ustaleń wynika ponadto, że ważenia dokonano w miejscu odpowiednio wypoziomowanym i zatwierdzonym przez odpowiednie organy. W szczególności, w związku z podnoszonym przez skarżącą zarzutem, iż doręczony jej protokół pochylenia terenu z dnia 8 lipca 2008r. w dacie przeprowadzania pomiaru nie był aktualny, Sąd ten zarzutu tego nie uwzględnił, uznając za prawidłowe ustalenie organów, że przeprowadzone pod koniec lipca 2008r. roboty budowlane nie miały wpływu na ukształtowanie strefy ważenia. Ustaleń tych aktualnie skarżąca już nie kwestionuje. Jak wyżej wskazano, do pomiaru zostały użyte nieautomatyczne wagi przenośne, odpowiadające wymaganiom zawartym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791), który to akt wskazywał na wymogi, jakim powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne przeznaczone do określania masy między innymi będącej podstawą obliczania kar. Obecnie temu aktowi prawnemu odpowiada rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008r., Nr 26, poz. 152), określane dalej jako rozporządzenie z 2008r., wydane na podstawie delegacji, zawartej w art. 9a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 2001r. – Prawo o miarach ( Dz. U. Nr 243 z 2004r. ze zm.). Rozporządzenie to w § 3 pkt 1 określa, iż wagą nieautomatyczną jest przyrząd pomiarowy, służący do określania masy ciała oraz mogący służyć od określania innych, związanych z masą wielkości, ilości, parametrów albo właściwości, wykorzystujący działanie na ciało siły grawitacji, wymagający udziału operatora podczas ważenia. Rozporządzenie to nie wyłącza możliwości użycia tego typu wag do pomiarów ciężaru nacisków osi napędowych pojazdów jak i ich masy całkowitej. Tym samym nie jest uzasadniony zarzut naruszenia § 1 tego rozporządzenia, zgodnie z którym rozporządzenie określa 1) wymagania w zakresie wykonania i charakterystyk metrologicznych podlegających sprawdzeniu podczas legalizacji ponownej wag nieautomatycznych, wprowadzonych do obrotu lub użytkowania w wyniku dokonanej oceny zgodności, 2) szczegółowy zakres sprawdzeń wykonywanych podczas legalizacji ponownej wag nieautomatycznych oraz 3) sposób i metody przeprowadzania sprawdzeń, o których mowa w pkt 2. Chybiony jest także zarzut, jakoby rozporządzenie to było niezgodne z delegacją ustawową zawartą w art. 9a ustawy z 11 maja 2001r. - Prawo o miarach - w zakresie, w jakim Minister Gospodarki zaniechał określenia warunków właściwego stosowania wag nieautomatycznych, i w rezultacie przyjęcie, że ważenie wagami nieautomatycznymi może się odbyć w dowolnym miejscu i dowolnych warunkach. Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie z art. 9a ust. 1 i 2 Prawa o miarach minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, dla poszczególnych rodzajów lub grup przyrządów pomiarowych 1) wymagania, którym powinny odpowiadać przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej w zakresie konstrukcji, wykonania, materiałów oraz charakterystyk metrologicznych, a także, jeżeli jest to niezbędne, w zakresie warunków właściwego stosowania tych przyrządów oraz miejsc umieszczania na nich cech legalizacji i zabezpieczających, 2) szczegółowy zakres badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej, a także, jeżeli jest to niezbędne, sposób i metody ich przeprowadzania. Z zawartego w punkcie 1 art. 9a sformułowanie "a także, jeżeli jest to niezbędne, w zakresie warunków właściwego stosowania tych przyrządów", w sposób jednoznaczny wynika, iż minister nie był zobligowany do określania warunków właściwego stosowania każdego rodzaju przyrządów pomiarowych, a jedynie tych, dla których było to niezbędne i władny był uznać, że korzystanie z nieautomatycznych wag - w przeciwieństwie do wag automatycznych - nie wymaga określenia tych warunków. Dodatkowo zauważyć należy, iż nawet rozporządzenie z 2007r., w § 27 ust. 1 przewiduje, że waga przenośna może być stosowana w różnych miejscach jej ustawienia, spełniających odpowiednio wymagania określone w § 7 – 9, co oznacza, że nie wszystkie wymagania wymienione w tych przepisach są aktualne w odniesieniu do takich wag. Ważenia pojazdu w dniu 29 sierpnia 2008r. dokonano przy użyciu nieautomatycznej wagi przenośnej, dlatego też prawidłowo Sąd I instancji uznał, że miejsce ważenia nie musiało spełniać wszystkich wymogów § 7 – 9 rozporządzenia z 2007r. Podkreślenia wymaga, że skarżąca w toku całego postępowania nie wskazywała również na jakikolwiek wpływ miejsca, w którym były dokonywane pomiary na wynik tych pomiarów. Uwzględniając zaś skalę przekroczeń dopuszczalnych norm: prawie o 100 % w przypadku dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi, prawie o 60 % dopuszczalnego nacisku potrójnej osi naczepy, a także przekroczenie DMC o 17,97 tony trudno przyjąć, aby sugerowane przez skarżącego nieprawidłowości w zakresie miejsca ważenia miały wpływ na jego wynik. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP, którego skarżący upatruje w tym, że kontrola została przeprowadzona na drodze o dopuszczalnych naciskach na osie do 8 ton, podczas gdy jego zdaniem droga ta powinna mieć dopuszczalny nacisk 11,5 tony i jedynie na skutek zaniechania organów państwa ma ona zaniżoną nośność, to jest on w niniejszej sprawie zupełnie bezzasadny. Zakwalifikowanie danej drogi do grupy dróg o konkretnej nośności wynika bezpośrednio i wyłącznie z aktów prawnych wykonawczych do ustawy o drogach publicznych . Akty te są aktami powszechnie obowiązującymi, co oznacza, że przewoźnicy oraz kierujący pojazdami mają możliwość zapoznania się z nimi oraz obowiązek ich przestrzegania. Zauważyć w tym miejscu należy, iż zawarte na różnych stronach Internetu informacje nie są wiarygodnym źródłem treści obowiązujących przepisów prawa. Przewidziana w art. 40c ustawy o drogach publicznych kara pieniężna za przekroczenie między innymi dopuszczalnego nacisku osi nie uzależnia nałożenia tej kary od tego, jaki teoretycznie mógłby być dopuszczalny nacisk na drogę, ale od tego, jaki faktycznie - stosownie do obowiązujących przepisów - na tej kategorii drogi publicznej obowiązuje dopuszczalny nacisk osi pojazdów. W przypadku drogi powiatowej, jaką w dacie kontroli była [...], ten dopuszczalny nacisk wynosił 8 ton i został on przekroczony o 7,58 tony. Dywagacje autora skargi odnośnie tego, że gdyby droga ta miała inny status, kara byłaby mniejsza, są więc bezprzedmiotowe. Ponieważ skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a ponadto nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. i podlegające uwzględnieniu z urzędu przesłanki nieważności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 P.p.s.a.