I FSK 2098/13
Адміністративні суди2013-12-17
Номер справи
I FSK 2098/13
Суд
Naczelny Sąd Administracyjny
Дата рішення
2013-12-17
Тип
Postanowienie NSA
Судді
Krystyna Chustecka
Резолютивна частина
Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji
Текст рішення
SENTENCJA
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. R. i J. R. byłych wspólników Spółki Cywilnej J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. R. i J. R. byłych wspólników Spółki Cywilnej J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/Po 962/12 w sprawie ze skargi M. R. i J. R. byłych wspólników Spółki Cywilnej J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 27 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników Spółki cywilnej za zobowiązania podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
UZASADNIENIE
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Po 962/12, M. R. i J. R. byli wspólnicy Spółki Cywilnej J. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 27 września 2012 r.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali na swoją trudną sytuację finansową. Podnieśli, że J. R. wraz żoną i córką utrzymują się jedynie z dochodów żony, a M. R. z niewielkiej pensji.
W ocenie skarżących brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę i znaczące pogorszenie sytuacji finansowej matki skarżących oraz rodziny J. R.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie jest zasadny.
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (vide postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, orzeczenia.nsa.gov.pl.). Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stan finansowy skarżących i ich rodzin nie jest w tym przypadku wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tymi przesłankami są bowiem zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem decyzji. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazali, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.