II OZ 1250/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1478/07 o wezwaniu do uiszczenia wpisu w sprawie ze skarg R. W. oraz M. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE W dniu 2 lipca 2007 r. (data stempla pocztowego) R. W. złożył za pośrednictwem SKO w W. skargę na decyzję tego organu z dnia [...] uchylającą decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ulicy [...] w W. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2007 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w wysokości 500 zł. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu R. W. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 5 września 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1478/07, WSA w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Postanowienie to należy uznać za doręczone skarżącemu z dniem [...] października 2007 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscy wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Zgodnie z powyższym przepisem, z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt P 13/05 (dotyczącego konieczności dwukrotnego awizowania przesyłki), postanowienie WSA w Warszawie z dnia 5 września 2007 r. o odmowie przyznania R. W. prawa pomocy zostało uznane za doręczone z dniem [...] października 2007 r., po jego dwukrotnym awizowaniu w dniach [...] i [...] września 2007 r. Ponieważ skarżący nie złożył sprzeciwu od tego postanowienia, stało się ono prawomocne. W tej sytuacji WSA w Warszawie ponownie doręczył skarżącemu zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 sierpnia 2007 r., wzywając go do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł. Na powyższe zarządzenie R. W. złożył zażalenie, wskazując, iż złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Ponadto podkreślił, że skargę na tę samą decyzję SKO w W. złożył także jego sąsiad, A. S., który wniósł już stosowną opłatę. Zdaniem skarżącego położenie jego nieruchomości względem nieruchomości A. S. pozwala na przyjęcie, że skarżący posiadają wspólny interes prawny, a zatem spełniają przesłanki określone w art. 214 § 2 zd. 2 ustawy P.p.s.a. Ich skargi powinny więc podlegać jednej opłacie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 214 § 2 ustawy P.p.s.a., pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Pojęcie wspólnych praw lub obowiązków, o których mowa w zd. 1 powołanego przepisu, można porównać do znanego w postępowaniu cywilnym współuczestnictwa materialnego, występującego w przypadku, gdy przedmiot sporu stanowią prawa lub obowiązki wspólne kilku osobom (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006, str. 457). Natomiast sytuacja określona w art. 214 § 2 zd. 2 ustawy P.p.s.a. wiąże się z pojęciem współuczestnictwa formalnego, które ma miejsce wówczas, gdy podstawa do wniesienia skargi jest identyczna dla wszystkich skarżących, ich sprawy mają charakter jednakowy, lecz samodzielny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1997 r., sygn. akt I CKN 154/97, Lex nr 153214). W niniejszej sprawie skarżących: M. i A. S. oraz R. W. nie łączy wspólne prawo do skarżenia decyzji SKO w W. Swój interes prawny do wniesienia skargi każdy z nich opiera na fakcie bycia właścicielem nieruchomości, która pozostaje w strefie wpływu inwestycji planowanej przez Firmę "[...]". Uprawnienie do wniesienia skargi nie jest zatem wspólne. Należy także podkreślić, że art. 214 § 2 ustawy P.p.s.a. posługuje się pojęciem "pisma wnoszonego przez kilka osób", tymczasem w niniejszej sprawie M. i A. S. oraz R. W. złożyli odrębne skargi. W przedmiotowej sprawie nie występuje zatem wspólność praw skarżących, o której mowa w art. 214 § 2 zd. 1 ustawy P.p.s.a., i zgodnie ze zdaniem 2 tego paragrafu każdy z nich obowiązany jest uiścić oddzielną opłatę w wysokości określonej w § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), tj. 500 zł. Ponadto, jak wskazano wyżej, wniosek R. W. o zwolnienie od kosztów sądowych został rozpoznany, a od postanowienia o odmowie przyznania pomocy nie złożono sprzeciwu. Z tego względu fakt złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów nie ma znaczenia dla prawidłowości ponownego doręczenia skarżącemu zarządzenia z dnia 2 sierpnia 2007 r. i wezwania go do uiszczenia wpisu sądowego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie prawidłowo ustalił wysokość wpisu i wezwał R. W. do jego uiszczenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Zażalenie podlega zatem oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy P.p.s.a.