II SA/Go 575/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi E.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania dla przedsięwzięcia oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] Wójt Gminy, powołując się na art. 71 ust 2 pkt 2, art. 75 ust i pkt 4 oraz art. 80 ust 1 i art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 - dalej jako u.o.u.i.ś.), w związku z § 3 ust 1 pkt 40 lit a tiret piąte rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej jako rozporządzenie z 9 listopada 2010 r.), zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej jako k.p.a.), ustalił dla R. Sp. z o.o. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji odkrywkowej złoża kruszywa naturalnego [...] realizowanego na działkach nr ew. [...] oraz nr ew. [...]. W decyzji określono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art.72 ust. 1 pkt 1,10,14,18 i 23, wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t. Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm., dalej jako u.o.ś.) oraz wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Ponadto organ nie nałożył obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę oraz przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Integralną cześć decyzji stanowi charakterystyka przedsięwzięcia jako załącznik do decyzji). W uzasadnieniu decyzji Wójt wskazał, iż w dniu 11 grudnia 2017 r. wpłynął wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji odkrywkowej złoża kruszywa naturalnego [...] realizowanego na działkach [...]. W dniu 18 kwietnia 2018 r. wnioskodawca poinformował o dokonanym podziale geodezyjnym działki inwestycyjnej nr ew. [...], na działki nr ew. [...], wskazując, iż planowane wydobycie realizowane będzie na terenie działek nr ew. [...] oraz podano nową nazwę przedsięwzięcia: "Eksploatacja części złoża kruszywa naturalnego [...] realizowana na działkach [...]". Organ uznał wniosek, gdyż obszar realizacji przedsięwzięcia oraz zasięg jego oddziaływania uległ zmniejszeniu na niewielkiej powierzchni i nie uległy zmianie strony postępowania. Do ww. pisma dołączono również wersję ujednoliconą pierwotnej karty informacyjnej przedsięwzięcia w wersji papierowej i elektronicznej, która została wykorzystana w przedmiotowym postępowaniu. Organ wyjaśnił, iż analizowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Następnie podał, iż zgodnie z art. 63 ust.1 u.o.u.i.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie uwarunkowania wymienione w cytowanym przepisie prawa. Stosownie do art. 64 ust. 1 u.o.u.i.ś. zasięgnięto opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej jako RDOŚ) oraz Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich (dalej jako DZZWP), co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przedmiotowej sprawie RDOŚ w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W piśmie z dnia [...] maja 2018r. podtrzymał swoja opinię, w związku z podziałem geodezyjnym działki nr [...] i realizacją przedsięwzięcia na działkach nr ew. [...]. Natomiast DZZWP w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2018 r. opowiedział się za przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko dla w/w przedsięwzięcia, określając jednocześnie zakres raportu. Mając powyższe na uwadze postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. znak: [...] Wójt nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W dniu 25 stycznia 2019 r. do organu wpłynął Raport oddziaływania na środowisko eksploatacji części złoża kruszywa naturalnego [...] sporządzony przez zespół pod kierunkiem D.D. ze stycznia 2019r. Po szczegółowej analizie przedłożonego dokumentu, Wójt pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r., a następnie z dnia [...] listopada 2019 r., wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko o brakujące informacje, które wnioskodawca uzupełnił. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. RDOŚ uzgodnił realizację przedsięwzięcia określając warunki jego realizacji. Podobnie DZZWP w postanowieniu z dnia [...] lutego 2020 r. uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia oraz określił warunki jego realizacji. W opinii RDOŚ etap realizacji związany będzie ze zdejmowaniem nakładu i przygotowaniem złoża. Nakład usypywany będzie w zwałowiska zlokalizowane w pasach ochronnych. Zwałowiska te będą stanowić jednocześnie ekrany akustyczne. Udostępnianie złoża będzie prowadzone stopniowo z wyprzedzeniem zapewniającym ciągłość kopaliny. Na etapie udostępniania wykorzystana będzie koparka oraz ładowarka (zamiennie ze spycharką), które będą źródłem hałasu i niezorganizowanej emisji zanieczyszczeń do powietrza. Wydobycie kopaliny prowadzone będzie jednym lub dwoma piętrami eksploatacyjnymi. Dziennie planuje się wydobycie do 758 m3 kruszywa. Szacuje się, że w ciągu jednej zmiany na teren zakładu wjedzie maksymalnie 25 pojazdów ciężarowych. W procesie eksploatacji stosowana będzie 1 koparka, 1 ładowarka oraz 1 refuler. Zakład prowadzić będzie działalność wyłącznie w porze dziennej w systemie dwuzmianowym. Do eksploatacji wykorzystane będą wyłącznie 3 maszyny. W obliczeniach oddziaływania akustycznego przyjęto lokalizację maszyn w pobliżu zabudowy działki nr ew. [...], jako najbliżej położonego terenu podlegającego ochronie akustycznej. Obliczony poziom hałasu wynosić będzie 34,7 dB na terenie zabudowy zagrodowej działki [...] i 31,5 dB na działce nr [...]. Przeprowadzona analiza akustyczna wykazała, że dopuszczalne poziomy hałasu, wynoszące dla pory dziennej 55 dB, nie zostaną przekroczone na najbliższych terenach podlegających ochronie. Wskazano, że z nakładu usypane zostaną zwałowiska wewnętrzne, które ograniczać będą rozprzestrzenianie się hałasu, a których nie uwzględniono w obliczeniach. Źródłem zanieczyszczeń do powietrza będą maszyny wykorzystywane w zakładzie oraz pojazdy transportujące urobek. Będzie to emisja niezorganizowana. Ze względu na zawodnienie złóż i wilgotność kruszywa ewentualne pylenie z kopaliny może mieć miejsce w wyjątkowych sytuacjach i nie powinno stanowić znaczących uciążliwości. W trakcie eksploatacji nie będzie prowadzone odwadnianie obszaru górniczego, co pozwoli zachować istniejące stosunki wodno-gruntowe. Wydobyte kruszywo nie będzie przerabiane, a jedynie tymczasowo magazynowane na obszarze złoża w celu odsączenia, a następnie wywożone do odbiorcy. Na terenie zakładu górniczego zastosowane będzie kontenerowe zaplecze socjalne z przenośnymi toaletami. Powstawać będą odpady komunalne magazynowane w wyznaczonym miejscu. Jak wyjaśnił RDOŚ, inwestycja zlokalizowana jest poza formami ochrony przyrody. Pole A znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru Natura [...]. Planowana działalność nie jest wymieniona w Standardowym Formularzu Danych jako mogąca oddziaływać na wskazany obszar, a także nie będzie wpływała na przedmioty ochrony tego obszaru. Ponadto, za wałem przeciwpowodziowym znajduje się obszar chronionego krajobrazu "[...]". Inwestycja nie będzie miała wpływu także na tę formę ochrony przyrody. Przedsięwzięcie nie będzie wpływało na zmiany klimatu. Inwestycja nie będzie związana także z zajęciem terenów pochłaniających gazy cieplarniane. Podobnie, nie wpłynie na możliwość retencji wód powodziowych na tych terenach, ani na ograniczenie bioróżnorodności. Rozpatrywana inwestycja nie ma wpływu na stan wód, którego utrzymanie lub poprawa jest ważnym czynnikiem dla ochrony siedlisk lub gatunków występujących na obszarach chronionych zlokalizowanych na Jednolitej Części Wód Podziemnych nr [...] oraz na Jednolitej Części Wód Powierzchniowych Kanał [...] od [...]. Inwestycja, ze względu na rodzaj, kategorię i ilość substancji niebezpiecznej nie jest zaliczona do zakładów mogących być źródłem poważnej awarii, o których mowa w art. 248 u.o.ś. Jednocześnie jej oddziaływanie nie obejmuje swoim zasięgiem obiektów zabytkowych podlegających ochronie. Ze względu na rodzaj inwestycji nie ma także podstaw do rozpatrywania konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ust. 1 u.o.ś. W rejonie inwestycji brak jest podobnych rodzajowo inwestycji. Najbliższy obszar górniczy [...] położony jest w odległości ok. 1,5 km od granicy Pola B. Ze względu na taką odległość ewentualne kumulowanie się oddziaływań uznano za mało prawdopodobne. Z kolei DZZWP, mając na względzie charakter, zastosowane i będące przedmiotem uzgodnienia rozwiązania, zastosowane technologie oraz skalę oddziaływania przedsięwzięcia, przy założeniu realizacji określonych w sentencji warunków mających ograniczyć jego negatywne oddziaływanie nie stwierdził prawdopodobieństwa oddziaływania na pozostające w zasięgu oddziaływania jednolite części wód w zakresie stwarzającym zagrożenie dla realizacji celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 i art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, a określonych dla tych części wód w "Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza "[...]", przyjętym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 (Dz. U. z 2016 r. poz. 1967). W opinii organu uzgadniającego, potencjalne zagrożenia dla wód podziemnych mogą stanowić awarie sprzętu, maszyn i środków transportu (wycieki paliwa, oleju, płynów eksploatacyjnych). Jednak przy wykonywaniu wszystkich prac z należytą dbałością i właściwą eksploatacją oraz konserwacją sprzętu, maszyn i środków transportu wyeliminowane zostanie ryzyko negatywnego oddziaływania na środowisko gruntowo-wodne. W trakcie eksploatacji przedmiotowego złoża nie będą przeprowadzane prace odwodnieniowe, które mogłyby zakłócić stosunki wodne w rozpatrywanym regionie. Przedsięwzięcie realizowane będzie w odległości ok. 460 m od koryta rzeki [...], a eksploatacja złoża prowadzona będzie z zachowaniem pasa ochronnego od stopy wału przeciwpowodziowego o nieprzekraczalnej szerokości 50 m. Z przyjętych rozwiązań technologicznych wynika, że eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie generować presji oddziałujących na elementy stanu zasobów wodnych, ani na obszary chronione i ochronne, w zakresie mogącym zagrażać osiągnięciu ustalonych dla nich celów środowiskowych. Ustalono, że ze względu na skalę i lokalizację przedsięwzięcia nie będzie miało miejsca transgraniczne oddziaływanie na środowisko. Nie stwierdzono również konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.u.i.ś., pod warunkiem jednak, że we wniosku o wydanie ww. decyzji nie zostaną dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Organ I instancji wyjaśnił, iż przy wydaniu przedmiotowej decyzji uwzględniono wszystkie elementy oceny oddziaływania na środowisko. Podał, iż dla terenu, na którym będzie zlokalizowane przedsięwzięcie nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie Wójt wskazał, iż uzgodnienia RDOŚ z [...] lutego 2020 r. i DZZWP z dnia [...] lutego 2020 r. realizacji ww. przedsięwzięcia w proponowanym do realizacji wariancie, wydane na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 u.o.u.i.ś., są wiążące dla organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach i warunki w nich określone zostały uwzględnione przy wydawaniu przedmiotowej decyzji. Ponadto w toku oceny oddziaływania na środowisko stwierdzono, że inwestycja zlokalizowana jest poza formami ochrony przyrody. Pole A znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru Natura [...]. Planowana działalność nie jest wymieniona w Standardowym Formularzu Danych jako mogąca oddziaływać na wskazany obszar, a także nie będzie wpływała na przedmioty ochrony tego obszaru. Ponadto, za wałem przeciwpowodziowym znajduje się obszar chronionego krajobrazu "[...]". Inwestycja nie będzie miała wpływu także na tę formę ochrony przyrody. Nie przecina też korytarzy ekologicznych. Organ podał, iż przeanalizowano wpływ przedmiotowego przedsięwzięcia na cele środowiskowe zawarte w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] przyjętym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] (Dz. U. z 2016 r. poz. 1967). Przedsięwzięcie zlokalizowane jest na obszarze Jednolitej Części Wód Podziemnych nr [...], której stan ilościowy określono jako dobry, a stan chemiczny jako słaby. Osiągnięcie celów środowiskowych oceniono jako zagrożone. Celami środowiskowymi dla tej części wód są dobry stan chemiczny i ilościowy Ponadto przedsięwzięcie zlokalizowane jest na terenie Jednolitej Części Wód Powierzchniowych Kanał [...] od [...]. Jest to silnie zmieniona część wód. Jej stan oceniono jako zły, a osiągnięcie celów środowiskowych jest niezagrożone. Celami środowiskowymi jest dobry potencjał ekologiczny oraz dobry stan chemiczny wód. Według organu rozpatrywana inwestycja nie ma wpływu na stan wód, którego utrzymanie lub poprawa jest ważnym czynnikiem dla ochrony siedlisk lub gatunków, występujących na obszarach chronionych zlokalizowanych na wyżej wskazanych jednolitych częściach wód. Organ stwierdził w przedmiotowej sprawie brak okoliczności uzasadniających odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań określonych w u.o.u.i.ś. Ze względu na charakter oddziaływania, wielkość emitowanych zanieczyszczeń oraz lokalizację inwestycji w znacznej odległości od granic państwa, a także lokalny zakres oddziaływania, nie stwierdzono również konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Ze względu na szczegółowy opis planowanej do zastosowania technologii oraz stosowanych środków, mających na celu zmniejszenie uciążliwości dla środowiska, w związku z planowanym przedsięwzięciem, nie stwierdzono konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.u.i.ś. Ponadto organ wskazał na uwagi zgłoszone przez strony postępowania: G.G., E.G. i S.G., którzy zwrócili uwagę na prowadzoną wcześniej na działkach [...] eksploatację kruszywa i niebezpieczeństwo małej odległości od wału, a która powodowała utrudnienia na drodze i konieczność interwencji policji. S.G. wyjaśnił, że hoduje bydło opasowe na łąkach sąsiadujących z inwestycją, które są osuszone. Odniósł się również do poprzedniego wydobycia kopaliny na tym terenie, kiedy brak możliwości swobodnego poruszania się po wąskiej drodze. Organ podał, iż odniósł się szczegółowo do powyższych uwag co znalazło odzwierciedlenie m.in. w wezwaniach o uzupełnienie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz przedłożenia do złożenia dodatkowych wyjaśnień z dnia [...] kwietnia i [...] listopada 2019 r. Wójt stwierdził, że dla planowanej inwestycji sporządzony został Raport oddziaływania na środowisko, w którym określono możliwe oddziaływania związane z realizacją, jak i funkcjonowaniem przedsięwzięcia oraz rozwiązania jakie przyczyniają się do minimalizacji negatywny oddziaływań planowanego przedsięwzięcia. Raport jest dokumentem prywatnym, ale sporządzonym przez specjalistów dysponujących fachowa wiedzą. Organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach musi się oprzeć na ustaleniach dokumentu. Natomiast w samej decyzji organ określa istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska. W opinii organu, obawy stron wynikają z doświadczeń związanych z wcześniej prowadzoną na tym terenie działalnością polegającą na wydobyciu kruszywa. Jak wynika z informacji posiadanych przez tutejszy urząd gminy, koncesja na wydobywanie kopalin ze złoża [...] udzielona została [...] października 2009 r. i cofnięta została decyzją Starosty z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...]. Wynikało to z niedopełnienia przez przedsiębiorcę obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej decyzji określono istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania kolejnych decyzji w sprawie. Organ podał, iż ma obowiązek opierać się na dokumentach, a te nie wykazują naruszenia przez inwestora konkretnych przepisów prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wydania decyzji odmownej. Odnosząc się do obaw stron niewłaściwego, ponadtonażowego transportowania kopaliny oraz transportu kruszywa wałem, organ wyjaśnił, iż w niniejszej decyzji określił istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W tym m. in. w pkt I. 2.15. zobligowano Inwestora by transport kruszywa z kopalni prowadzony był pojazdami o masie całkowitej nie przekraczającej dopuszczalnych norm dla danej kategorii dróg oraz w pkt I. 2.16. określono, że wywóz kruszywa nie może odbywać się po wałach przeciwpowodziowych rzeki [...]. Odnośnie zarzut stron co do braku terenu, gdzie można kopać, Wójt podał, iż inwestor decyduje o miejscu realizacji inwestycji. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z raportu oddziaływania na środowisko, złoże [...] udokumentowano na działkach nr ew. [...]. W wyniku podziału geodezyjnego działki ewidencyjnej nr ew. [...] została ona podzielona na dwie działki ewidencyjne o nr ew. [...]. Powierzchnia eksploatacji w obrębie działki nr ew. [...] obejmie całość udokumentowanego POLA A złoża [...] o powierzchni 13388 m2, tj. 1,3388 ha (za wyjątkiem pasa ochronnego od napowietrznej linii energetycznej). W obszarze POLA B powierzchnia przeznaczona do wydobycia w obrębie działki nr ew. [...] wynosi 27 493 m2 tj. 2,7493 ha. W zakresie położenia wykopaliska blisko wału przeciwpowodziowego, organ podał, iż inwestor wyjaśnił w piśmie z dnia [...] października 2019 r., iż zgodnie z art. 176 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo wodne w celu zapewnienia szczelności lub stabilności wałów przeciwpowodziowych zakazuje się wykonywania robót lub czynności, które mogą wpływać na szczelność lub stabilność wałów przeciwpowodziowych, w tym wykonania obiektów budowlanych, kopania studni, sadzawek, dołów oraz rowów w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału. Wobec powyższego wnioskodawca w treści raportu, uwzględniając powyższe przepisy prawa bezwzględnie obowiązującego, ustalił że eksploatacja złoża prowadzona będzie z zachowaniem pasa ochronnego o szerokości 50 metrów od stopy wału przeciwpowodziowego rzeki [...]. Warunek ten określony został w przedmiotowej decyzji w punkcie 1.3.1. Natomiast odnośnie wskazanego przez S.G. problemu suszy i braku wody organ wyjaśnił, iż już występuje ona niezależnie od planowanego przedsięwzięcia. Dodał, że w trakcie eksploatacji przedmiotowego złoża nie będą przeprowadzane prace odwodnieniowe, które mogłyby zakłócić stosunki wodne w rozpatrywanym regionie (warunek pkt I.2.5). Odnosząc się do uwag stron Wójt stwierdził, że dla planowanej inwestycji sporządzony został Raport oddziaływania na środowisko wraz z uzupełnieniami, w którym określono możliwe oddziaływania związane z realizacją jak i funkcjonowaniem przedsięwzięcia oraz rozwiązania jakie przyczyniają się do minimalizacji negatywny oddziaływań planowanego przedsięwzięcia. Natomiast w samej decyzji organ określa istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska. Organ stwierdził, iż przedłożona w trakcie przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowiska dokumentacja wykazała, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało znaczącego wpływu na poszczególne elementy środowiska zarówno na etapie realizacji, eksploatacji jak i likwidacji. Ze względu na szczegółowy i jednoznaczny opis planowanej do zastosowania technologii oraz stosowanych środków mających na celu zmniejszenie uciążliwości dla środowiska, w związku z planowanym przedsięwzięciem, nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.u.i.ś., pod warunkiem jednak, że we wniosku o wydanie ww. decyzji nie zostaną dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w raporcie. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli: S.G., G.G., E.G., D.S., Z.K., I.G. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 i 8 w zw. z art. 77 §1, art. 9 i art. 10 §1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a w konsekwencji umożliwienie wnioskodawcy realizacji inwestycji pomimo niespełnienia kryteriów wynikających z przepisów prawa, nie przeprowadzenie w całości postępowania dowodowego, dowolną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, a co za tym idzie niewyjaśnienie stanu fatycznego sprawy, w szczególności poprzez: a) zaniechanie dokonania własnych ustaleń innych niż te objęte treścią postanowienia RDOŚ z dnia [...] lutego 2020 r. w zakresie potencjalnego pylenia wydobytego kruszywa, wobec wewnętrznej sprzeczności postanowienia RDOŚ w zakresie kopalin poddanych odsączeniu, jako źródła pylenia mogącego stanowić znaczącą uciążliwość dla właścicieli sąsiednich nieruchomości; b) oparcie się na Raporcie oddziaływania na środowisko eksploatacji części złoża kruszywa naturalnego [...] i ze stycznia 2020 r. sporządzonego przez zespól pod kierunkiem D.D., pomimo jego nierzetelności, braku obiektywizmu i stronniczości powodowanej między innymi faktem, iż raport został sporządzony na zlecenie wnioskodawcy, pod kierownictwem osoby będącej jednocześnie pełnomocnikiem wnioskodawcy w niniejszym postępowaniu, c) zaniechanie dokonania własnych ustaleń innych niż te objęte treścią postanowienia RDOŚ z dnia [...] lutego 2020 r. oraz uzgodnień DZZWP z dnia [...] lutego 2020 r. w zakresie wpływu inwestycji na możliwość retencji wód powodzi owych oraz na zakłócenie stosunków wodnych w rozpatrywanym regionie, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez faktyczne zaniechanie uzasadnienia decyzji, z uzasadnienia decyzji wynika bowiem, że jest ona powtórzeniem postanowienia RDOŚ oraz Raportu oddziaływania na środowisko - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego z naruszeniem zasady w nim wyrażonej, 2. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 66 w zw. z art. 85 ust. 2 u.o.u.i.ś. poprzez oparcie decyzji w całości na ustaleniach zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, pomimo jego braków i nieścisłości oraz faktu, iż został on sporządzony nierzetelnie, nieobiektywnie i stronniczo oraz przez zespół działający pod kierownictwem osoby będącej jednocześnie w niniejszym postępowaniu pełnomocnikiem wnioskodawcy, - art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy u.o.ś. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że sprzeciw mieszkańców wobec planowanej inwestycji nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań, - art. 81 ust. 3 u.o.u.i.ś. poprzez wydanie decyzji o warunkach środowiskowych pomimo negatywnego wpływu inwestycji na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w tym przepisie, - art. 82 u.o.u.i.ś. poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pomimo niespełnienia ustawowych przesłanek do jej wydania. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji odmawiającej wnioskodawcy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , działając na podstawie art. 1, art. 2 i art. 2a ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570), art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 80 ust. 1 i art. 82 u.o.u.i.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. SKO wskazało, iż w związku z tym, że planowane przedsięwzięcie zaliczone zostało do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko konieczne okazało się przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym uzgodnienie warunków planowanego przedsięwzięcia z RDOŚ i DZZWP. Przez ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, której dokonuje organ przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy rozumieć postępowanie obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu (art. 3 ust. 1 pkt 8 u.o.u.i.ś.) Ustalenie w decyzji o środowiskowej warunków, pod którymi może zostać zrealizowana planowana inwestycja, nie przesądza jeszcze o jej faktycznej realizacji. Określa jedynie kształt inwestycji z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska, dopuszcza jej realizację w wariancie dla środowiska najkorzystniejszym. Dopiero na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego (jeśli na danym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) i o udzielenie pozwolenia na budowę — następuje konkretyzacja i materializacja warunków określonych w decyzji środowiskowej. Innymi słowy, decyzja środowiskowa statuuje ograniczenia realizacji przedsięwzięcia konieczne ze względu na wymogi ochrony środowiska w różnych jego aspektach. SKO wyjaśniło, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stanowi zasadniczy dokument, w oparciu o który dokonuje się oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dokument ten, który ma charakter dokumentu prywatnego o szczególnej mocy dowodowej wynikającej z ustawy (art. 63 ust. 3 i art. 66 u.o.u.i.ś.), powinien zawierać kompleksową (zupełną i rzetelną) ocenę przedsięwzięcia i analizę aspektów jego funkcjonowania w ich wzajemnym powiązaniu, odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a także wskazywać, jakie obowiązują w tym zakresie standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Jedynie wówczas może stanowić podstawę oceny oddziaływania. Zakres treści raportu wyznacza przepis art. 66 ust. 1-6 u.o.u.i.ś. Podlega on kontroli organu zgodnie z art. 77 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. Ocena raportu niewątpliwie jest ograniczona, ponieważ organ nie posiada specjalistycznej wiedzy, a w konsekwencji nie jest w stanie dokonać merytorycznej oceny raportu, sprawdzając zasadność zawartych w nim ocen, nie jest w stanie dokonać sprawdzenia (badania i ustalenia) parametrów przedsięwzięcia i jego oddziaływania. Dalej Kolegium wskazało, że decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Są nimi: 1) niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.o.u.i.ś. ); 2) odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 u.o.u.i.ś. ); 3) brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 u.o.u.i.ś., 4) wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura [...] przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 u.o.u.i.ś.); 5) wykazanie, że przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 68 pkt 1, 3 i 4 (art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej). Uwzględniając powyższe okoliczności, zdaniem Kolegium w analizowanej sprawie nie zaistniały żadne okoliczności uzasadniające odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zatem Wójt Gminy był obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. Obowiązkiem organu pierwszej instancji było ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie nie wiąże się z nadmiernym zagrożeniem dla środowiska, czy podjęte zostały niezbędne kroki w celu zminimalizowania szkodliwego wpływu przedsięwzięcia na środowisko i czy nie zachodzą określone prawem przesłanki uniemożliwiające podjęcie określonej działalności na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym. Wydając zaskarżoną decyzję Wójt Gminy dysponował raportem oddziaływania na środowisko, który uznany został za poprawny formalnie oraz merytorycznie zarówno przez organ uzgadniający, jak i przez organ opiniujący przedsięwzięcie, i został bezkrytycznie oceniony przez Wójta, który uznał, że odpowiada on przepisom prawa. W opinii Kolegium, przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, z uwzględnieniem wymogów w zakresie ochrony środowiska i uzyskanych uzgodnień, prowadzi do wniosku, że przedłożony raport, wraz z uzupełnieniami, spełniał wymogi formalne i merytoryczne określone art. 66 u.o.u.i.ś. Zdaniem SKO przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest spójny, logiczny i przekonujący, zupełny zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym. Określony w nim zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (w odniesieniu do poszczególnych faz realizacji inwestycji), jest wystarczająco szeroki i uwzględnia aspekty technologiczne, prawne, organizacyjne oraz logistyczne inwestycji. Odnosi się również do konfliktów społecznych wywołanych przez planowane przedsięwzięcie. W ocenie Kolegium, raport nie budzi żadnych zastrzeżeń, nie zawiera błędów, nieścisłości czy nieprawidłowości, a w konsekwencji nie ma podstaw, aby odmówić mu wiarygodności dowodowej. Kolegium stwierdziło ponadto, że Wójt wziął pod uwagę nie tylko wyniki uzgodnień RDOŚ oraz DZZWP, ale również ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania, oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, któremu w toku postępowania środowiskowego zapewniony został udział. Kolegium wskazało raz jeszcze, że organy, do których się zwrócono o uzgodnienie – DZZWP i RDOŚ uzgodniły realizację ww. przedsięwzięcia w proponowanym do realizacji wariancie. Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja w swoim rozstrzygnięciu zawiera wszystkie niezbędne elementy, wyszczególnione w art. 82 ust. 1 u.o.u.i.ś., a charakterystyka przedsięwzięcia, zgodnie z art. 85 ust. 3 tej ustawy, stanowi załącznik do decyzji. Nadto zaskarżona decyzja jest uzasadniona, co wypełnia przesłankę art. 85 ust. 1 u.o.u.i.ś., zawiera zarówno opis stanu faktycznego, tj. kolejnych etapów prowadzonego postępowania jak i dokonuje oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Powołuje też przepisy prawa, na podstawie których została wydana. Kolegium przypomniało, iż decyzja środowiskowa służy ocenie następstw realizacji inwestycji dla środowiska, zwłaszcza zidentyfikowaniu negatywnych skutków wykonywania i późniejszej eksploatacji inwestycji oraz wskazaniu działań, które mają im zapobiec lub je zminimalizować do poziomu zgodnego z prawem. Mimo, iż to na organie wydającym decyzję środowiskową spoczywa główny ciężar oceny dopuszczalności realizacji inwestycji z punktu widzenia ochrony środowiska, to jednak ustawodawca umożliwił mu wykorzystanie szeregu elementów pomocniczych tak, by jego ocena była wszechstronna i wieloaspektowa. Wskazanymi elementami są m.in. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który powinien spełniać wymagania określone w art. 66 u.o.u.i.ś., opinie wyspecjalizowanych organów uzgadniających oraz zapewnienie udziału społeczeństwa na etapie przygotowywania i wydawania decyzji środowiskowej. Kolegium podzieliło pozytywną ocenę organów dotyczącą przedłożonego raportu. Kolegium wyjaśniło również, że sam sprzeciw lokalnej społeczności lub stron postępowania nie jest wystarczającą przesłanką do odmowy wydania decyzji środowiskowej. Wyjaśniono, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. To oznacza, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tą decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu Kolegium wskazało, iż zarówno z postanowienia RDOŚ z [...] lutego 2020r. oraz z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że źródłem emisji do powietrza z terenu planowanej inwestycji będzie ewentualne pylenie z wydobywanej kopaliny. Kolegium podzieliło stanowisko RDOŚ, z którego wynika, że ze względu na zawodnienie złoża i wilgotność kruszywa ewentualne pylenie może mieć miejsce w wyjątkowych sytuacjach i nie powinno stanowić znaczących uciążliwości. Co więcej w raporcie podano, iż źródłem zapylenia w zakładzie górniczym [...] może być wydobycie i transport kruszywa (emisja niezorganizowana). Z uwagi na niewielką zawartość pyłów mineralnych w kopalinie oraz naturalną jego wilgotność, emisja pyłu do atmosfery będzie znikoma. W raporcie przewidziano także działania ograniczające ewentualne pylenie, tj. plandekowanie pojazdów transportujących kruszywo, wyłożenie dróg wewnątrz obszaru górniczego płytami betonowymi. Biorąc powyższe pod uwagę, Kolegium stwierdziło, że przyjęcie przez Wójta ustaleń RDOŚ jako własnych oraz dokonana przez Kolegium analiza znajdującego się w aktach sprawy raportu o oddziaływaniu na środowisko m.in. w zakresie potencjonalnego pylenia wydobytego kruszywa, nie wykazały zasadności podnoszonych zarzutów. W ocenie SKO nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut odnoszący się nierzetelności, braku obiektywizmu i stronniczości kierowany pod adresem autora raportu będącego jednocześnie pełnomocnikiem wnioskodawcy, wskazując, iż przedłożony w niniejszej sprawie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko spełnia wymogi art. 66 u.o.u.i.ś., jest spójny, logiczny i przekonujący, zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Za nieuzasadniony uznał organ odwoławczy również zarzut dotyczący wpływu inwestycji na możliwość retencji wód powodziowych oraz na zakłócenie stosunków wodnych w rozpatrywanym regionie wskazując, iż dostatecznie wyjaśniono w raporcie środowiskowym, że eksploatacja złoża kruszywa prowadzona będzie z zachowaniem pasa ochronnego 10 metrów od cieku o nazwie [...], który jest rowem melioracyjnym przebiegającym wzdłuż lewobrzeżnego wału przeciwpowodziowego [...]. Jego podstawową funkcją jest odbiór wód przesiąkowych z wału przeciwpowodziowego oraz wód z rowów szczegółowych. Wskazano, że w zaskarżonej decyzji określono warunki korzystania ze środowiska mające na celu ochronę [...], tj. zabroniono w pasie ochronnym 10 metrów składowania mas ziemnych w celu ochrony [...] przed zasypaniem, nakazano zapewnienie swobodnego dostępu do Kanału dla potrzeb jego konserwacji. W zaskarżonej decyzji nakazano również zachowanie pasów ochronnych, które zostały wyłączone z eksploatacji o szerokości co najmniej 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego w obszarze Po la B. Tym samym dotychczasowe rozwiązania w zakresie m.in. retencji wód na danym terenie zostaną zachowane i w ocenie Kolegium nie zasługują tym samym na uznanie argumenty podnoszone w odwołaniu. Dodatkowo SKO wyjaśniło, że planowane przedsięwzięcie nie będzie wiązało się z ingerencją w morfologię jakiegokolwiek naturalnego cieku wodnego i w trakcie eksploatacji złoża nie będą prowadzone prace odwodnieniowe, które mogłyby zakłócić stosunki wodne w okolicy. Jak wyjaśnił autor raportu środowiskowego, powstały w trakcie wydobycia zbiornik wodny będzie zbiornikiem bezodpływowym, zasilanym wodami opadowymi oraz dopływami bocznych wód gruntowych. Również w ocenie organu wyspecjalizowanego, którym jest DZZWP eksploatacja wyrobiska nie wpłynie na stosunku wodne w rejonie złoża, a teren po zakończeniu eksploatacji zostanie zrekultywowany w kierunku rolnym z dwoma zbiornikami wodnymi (rybne stawy hodowlane). Za bezzasadny uznało SKO argument naruszenia prawa materialnego tj. art. 81 ust. 3 u.o.u.i.ś. poprzez wydanie decyzji środowiskowej pomimo negatywnego wpływu inwestycji na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych nie zasługuje na uznanie. Podkreślono, że przedsięwzięcie nie będzie związane z wprowadzaniem ścieków do wód ani do ziemi, zatem nie powinno spowodować zmian wartości wskaźników fizyko-chemicznych, biologicznych i istotnych zmian w morfologii w granicach jednolitej części wód powierzchniowych (JCWP) o nazwie [...] do [...] i kodzie [...], jak również nie przyczyni się do niekorzystnych zmian w składzie fizykochemicznym i ilościowym granicach jednolitej części wód podziemnych (JCWPd) o kodzie [...]. Ponadto SKO zauważyło, że w zaskarżonej decyzji określono w istotnych warunkach korzystania ze środowiska w fazie realizacji eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia m.in. że ewentualne tankowanie maszyn należy prowadzić poza obszarem wyrobiska, a na czas tankowania teren pod urządzeniami należy zabezpieczyć folią PE w sposób uniemożliwiający spływ paliwa poza jej obręb. Należy również stosować maszyny i urządzenia sprawne technicznie, spełniające wymogi dopuszczające je do użytku, a rodzaj i stan techniczny wykorzystywanego sprzętu musi zapewniać ochronę środowiska gruntów-wodnego przed ewentualnym zanieczyszczeniem, ponadto nakazano w celu ochrony wód podziemnych i uniknięcia sytuacji awaryjnych prowadzenie stałej kontroli technicznej układów paliwowych używanych maszyn i urządzeń. Także wskazano, że należy teren inwestycji wyposażyć w odpowiednią ilość sorbentów, a ewentualne wycieki z pojazdów, maszyn i urządzeń winno się natychmiastowo neutralizować przy ich użyciu, zanieczyszczony grunt nakazano z kolei przekazywać do unieszkodliwienia uprawnionym podmiotom. Kolegium stwierdziło tym samym, że przy wykonywaniu wszystkich prac z należytą starannością i właściwą eksploatacją oraz konserwacją sprzętu, maszyn, środków transportu wyeliminowane zostanie ryzyko negatywnego oddziaływania na środowisko gruntowo-wodne, a tym samym prawdopodobieństwo oddziaływania na pozostające w zasięgu oddziaływania jednolite części wód w zakresie stwarzającym zagrożenie dla realizacji celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 i art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. W ocenie Kolegium, że w niniejszej sprawie rzetelnie została zbadana kwestia konfliktów społecznych. Zdaniem Kolegium ze zgormadzonego materiału dowodowego, w tym z raportu środowiskowego, jak również z decyzji wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało znaczącego wpływu na poszczególne elementy środowiska zarówno na etapie realizacji, eksploatacji jaki i likwidacji. Kolegium stwierdziło ponadto, że decyzja zawiera szereg środków minimalizujących i łagodzących ewentualne negatywne oddziaływanie w zakresie ochrony wód powierzchniowych i podziemnych, powietrza atmosferycznego. Podsumowując SKO stwierdziło, że przyjęte rozwiązania mają zminimalizować uciążliwości i oddziaływanie negatywne planowanej inwestycji. Rozwiązaniami takimi są m.in. znajdujące się w zaskarżonej decyzji warunki transportu kruszywa pojazdami o masie całkowitej nie przekraczającej dopuszczalnych norm dla danej kategorii dróg, wywozu kruszywa nie po wałach przeciwpowodziowych rzeki [...] czy eksploatacji inwestycji w zakresie wyłączającym zagrożenia dla wód powierzchniowych i podziemnych czy też skażenia gruntów. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez E.G., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 i 8 w zw. z art. 77 § 1, art. 9 i art. 10 §1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a w konsekwencji umożliwienie wnioskodawcy realizacji inwestycji pomimo niespełnienia kryteriów wynikających z przepisów prawa, nie przeprowadzenie w całości postępowania dowodowego, dowolną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, a co za tym idzie niewyjaśnienie stanu fatycznego sprawy, w szczególności poprzez: a) zaniechanie dokonania przez organy obu instancji własnych ustaleń innych niż te objęte treścią postanowienia RDOŚ z dnia [...] lutego 2020 r. w zakresie potencjalnego pylenia wydobytego kruszywa, wobec wewnętrznej sprzeczności postanowienia RDOŚ w zakresie kopalin poddanych odsączeniu, jako źródła pylenia mogącego stanowić znaczącą uciążliwość dla właścicieli sąsiednich nieruchomości, b) oparcie się przez organy obu instancji na Raporcie oddziaływania na środowisko eksploatacji części złoża kruszywa naturalnego [...] ze stycznia 2020 r. sporządzonego przez zespół pod kierunkiem D.D., pomimo jego nierzetelności, braku obiektywizmu i stronniczości powodowanej między innymi faktem, iż raport został sporządzony na zlecenie wnioskodawcy, pod kierownictwem osoby będącej jednocześnie pełnomocnikiem wnioskodawcy w niniejszym postępowaniu, c) zaniechanie dokonania przez organy obu instancji własnych ustaleń innych niż te objęte treścią postanowienia RDOŚ z dnia [...] lutego 2020 r. oraz uzgodnień DZWP z dnia [...] lutego 2020 r. w zakresie wpływu inwestycji na możliwość retencji wód powodziowych oraz na zakłócenie stosunków wodnych w rozpatrywanym regionie, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez faktyczne zaniechanie uzasadnienia decyzji, z uzasadnienia decyzji wynika bowiem, że jest ona powtórzeniem postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Raportu oddziaływania na środowisko eksploatacji części złoża kruszywa naturalnego [...] ze stycznia 2020 r. sporządzonego przez zespól pod kierunkiem D.D., a także decyzji Wójta Gminy, - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego z naruszeniem zasady w nim wyrażonej, 2. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 66 u.u.i.o.ś. poprzez oparcie decyzji w całości na ustaleniach zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, pomimo jego braków i nieścisłości oraz faktu, iż został on sporządzony nierzetelnie, nieobiektywnie i stronniczo oraz przez zespól działający pod kierownictwem osoby będącej jednocześnie w niniejszym postępowaniu pełnomocnikiem wnioskodawcy, - art. 80 ust. 1 pkt 3 u.u.i.o.ś. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że sprzeciw mieszkańców wobec planowanej inwestycji nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań, - art. 81 ust. 3 u.u.i.o.ś. poprzez wydanie decyzji o warunkach środowiskowych pomimo negatywnego wpływu inwestycji na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w tym przepisie, - art. 82 u.u.i.o.ś. poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pomimo niespełnienia ustawowych przesłanek do jej wydania. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z zawartą w niej argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej jako p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze tak zakreślony przedmiot kontroli w ocenie Sądu skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.o.u.i.ś. Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.o.u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Uzyskanie tejże decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub – jak w rozpoznawanej sprawie – potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.u.i.ś.). Przepis art. 80 u.o.u.i.ś. odnoszący się do decyzji środowiskowej wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ wydaje, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone; 5) po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W art. 82 ust. 1 pkt 1 u.o.u.i.ś. wskazano natomiast co właściwy organ winien określić w decyzji wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest przy tym decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do wydania tej decyzji jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Należy podkreślić, że rolą postępowania środowiskowego jest zidentyfikowanie negatywnych skutków wykonywania i późniejszej eksploatacji inwestycji oraz wskazanie działań, które mają im zapobiec lub je zminimalizować do poziomu zgodnego z prawem, a nie wydanie generalnej zgody na wykonanie przedsięwzięcia. W ocenie Sądu wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zawiera elementy wskazane w art. 80 u.o.u.i.ś. oraz odpowiada zakresowi rozstrzygnięcia wynikającemu z art. 82 u.o.u.i.ś. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał wymagane przepisami u.o.u.i.ś. uzgodnienia dla przedsięwzięcia od RDOŚ i DZZWP. W sprawie został sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Należy podkreślić, że dokument ten jest rodzajem dowodu, któremu prawo materialne przypisuje szczególne wymagania. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem, którego prawidłowe sporządzenie wymaga od jego autora określonej wiedzy fachowej i który w efekcie obejmuje tzw. wiadomości specjalne. Mimo, że raport nie jest opinią biegłego w technicznoprawnym tego słowa znaczeniu, tj. w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., gdyż jest sporządzany nie na zlecenie organu, lecz inwestora, to raportowi - z uwagi zwłaszcza na jego kompleksowość, fachowość i centralne miejsce w procedurze oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przypisuje się szczególną wartość- moc dowodową (por. wyrok NSA z 11 lipca 2013 r., II OSK 639/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Wyłączenie możliwości stosowania art. 84 k.p.a. w stosunku do dowodu, jakim jest raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powoduje, że omawiany środek dowodowy ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym, który musi zostać oceniony przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe zgodnie z art. 80 k.p.a. Ocena przedłożonego raportu powinna w szczególności dotyczyć spełnienia przez niego warunków, o jakich mowa w art. 66 u.o.u.i.ś. oraz jego aktualności i rzetelności sporządzenia. Sam organ nie jest przy tym związany treścią raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co powoduje, że dokonując jego oceny powinien dążyć do wydania rozstrzygnięcia odpowiadającego wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasadzie prawdy obiektywnej. W szczególności organ powinien ustalić, czy opracowanie zawiera komplet niezbędnych informacji pozwalających na ocenę przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko oraz informacji identyfikujących rodzaj i skalę skutków środowiskowych, a także społecznych. Organ nie jest związany treścią raportu, a ustalenia w nim zawarte mogą służyć wydaniu decyzji, gdy raport jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości. Raport może być kwestionowany przez strony, jak również przedstawicieli społeczeństwa (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2008 r., II OSK 1113/07, wyrok NSA z 23 lutego 2007 r., II OSK 363/06, CBOSA). Należy jednak zauważyć, że decyzje środowiskowe są opiniowane i uzgadniane przez organy specjalistyczne, nie można też oczekiwać aby organ wydający decyzję środowiskową badał raport pod kątem szczegółowych rozwiązań technicznych, technologicznych, wymagających wiedzy specjalnej, które to zagadnienia są przedmiotem analizy organów specjalistycznych opiniujących i uzgadniających planowane przedsięwzięcie (zob. wyrok NSA z dnia19 maja 2016 r., II OSK 2176/15, CBOSA). Z tych samych względów ocena sądowa raportu jest również ograniczona i dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe i czy organ dokonał tej oceny w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego (por. wyroki NSA: z 11 lipca 2013 r., II OSK 639/13, 28 sierpnia 2014 r., II OSK 495/13, CBOSA). Wskazać trzeba, że podważenie ustaleń raportu przez stronę postępowania może nastąpić, co do zasady, jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora (por. wyroki NSA z: 17 listopada 2015 r., II OSK 602/14; 28 lipca 2016 r., II OSK 2661/14; 28 października 2016 r., II OSK 844/16, 1 grudnia 2020 r., II OSK 430/18 CBOSA). Wyjaśnić należy, iż nawet pozytywne stanowiska właściwych organów uzgadniających nie są bezwzględnie wiążące dla organu określającego środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Pozytywne postanowienie organu uzgadniającego realizację danego przedsięwzięcia nie obliguje organu prowadzącego postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – w sytuacji, gdy ten ostatni organ, z uzasadnionych przyczyn, nie akceptuje np. któregokolwiek z istotnych ustaleń lub warunków określonych w postanowieniu organu uzgadniającego. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi jednak taka sytuacja. Wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający wyraża się tylko w niemożności wydania przez organ prowadzący postępowanie w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia (w decyzji pozytywnej) warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., II OSK 1488/15, CBOSA). W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko organów, że raport jest spójny i logiczny, zupełny pod względem formalnym i merytorycznym. Raport zawiera przedstawienie wszystkich wariantów realizacji przedsięwzięcia, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.o.u.i.ś. Wskazać należy, że celem wariantowania jest niedopuszczenie do podjęcia działalności mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko. Warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Warianty przedsięwzięcia nie mogą odbiegać od siebie w takim stopniu, który oznaczałby swoistą zmianę tożsamości tego przedsięwzięcia poprzez przekształcenie jego konstytutywnych, fundamentalnych parametrów i prowadziłoby w rezultacie do zaproponowania do realizacji kilku różnych przedsięwzięć tego samego rodzaju (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2015 r., II OSK 1605/13, CBOSA). W szczególności opisane w raporcie i w jego uzupełnieniu warianty nie mają charakteru pozornego, dotyczy to w szczególności opisu wariantu alternatywnego. SKO zasadnie uznało, że z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę. Jak już wyżej wskazano zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (wyroki NSA z 21 kwietnia 2015 r., II OSK 2213/13; 25 lutego 2016 r., II OSK 1586/14 i 15 stycznia 2019 r., II OSK 787/18, CBOSA). Nie ulega wątpliwości, że skuteczność zarzutów wobec raportu może być różna w zależności od poparcia ich odpowiednimi dowodami i konkretną argumentacją. Podnieść trzeba, że jakiegokolwiek kontrraportu skarżący nie przedłożył, a podnoszone w stosunku do raportu zastrzeżenia i uwagi nie zostały poparte specjalistycznym opracowaniem (opinią specjalistyczną). Zdaniem Sądu jest to w istocie nieekspercka polemika z wnioskami raportu, ale pozbawiona rzeczowych argumentów mogących skutecznie podważyć zawarte w nim rozwiązania i konkluzje. Mając zatem na uwadze fakt, że przedmiotowy raport jest oparty na powołanej w nim wiedzy specjalistycznej, Sąd nie ma podstaw do podważania ustaleń raportu bez konfrontacji z taką wiedzą przedstawioną w innym opracowaniu. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut skarżącego wskazujący na nierzetelność raportu z uwagi na autora tegoż raportu. Należy wskazać, że raport opracowywany jest na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia, ale oceniany jest przez organ administracji przeprowadzający ocenę oddziaływania na środowisko. Raport jest dokumentem prywatnym, opracowywanym przez osobę posiadającą wiadomości specjalne (art. 74a u.o.u.i.ś.). Z powyższych względów prawidłowe jest stanowisko organów uznających ten dokument za wiarygodny dowód w sprawie. Z uzgodnienia dokonanego przez RDOŚ wynika, że dopuszczalne poziomy hałasu na najbliższych terenach podlegających ochronie będą zachowane. Nadto RDOŚ wskazał, że ze względu na zawodnienie złoża i wilgotność kruszywa ewentualne pylenie z kopaliny może mieć miejsce w wyjątkowych sytuacjach i nie powinno stanowić znaczących uciążliwości. W trakcie eksploatacji nie będzie prowadzone odwadnianie obszaru górniczego, co pozwoli zachować istniejące stosunki wodno-gruntowe. Wydobyte kruszywo nie będzie przerabiane, a jedynie tymczasowo magazynowane na obszarze złoża w celu odsączenia, a następnie wywożone do odbiorcy. Zasadnie SKO zwróciło uwagę, że w raporcie wskazano na niewielką zawartość pyłów mineralnych w kopalinie oraz naturalną jego wilgotność, co oznacza, że emisja pyłu do atmosfery będzie znikoma. Nie można również pominąć, że w raporcie przewidziano również działania ograniczające ewentualne pylenie, tj. plandekowanie pojazdów transportujących kruszywo, wyłożenie dróg wewnątrz obszaru górniczego płytami betonowymi. Z tych względów odmienne stanowisko skarżącego wskazującego na znaczącą uciążliwość związaną z pyleniem kruszywa nie jest uzasadnione. W ocenie Sądu nie jest trafny zarzut skarżącego dotyczący negatywnego wpływu inwestycji na możliwość retencji wód powodziowych oraz zakłócenie stosunków wodnych. Należy stwierdzić, że argumentacja skarżącego jest w tym zakresie ogólnikowa i nie została poparta wiarygodnym dowodem. SKO we wszechstronny sposób odniosło się do powyższej kwestii. Organ wyjaśnił, że eksploatacja złoża kruszywa prowadzona będzie z zachowaniem pasa ochronnego 10 metrów od cieku o nazwie [...], który jest rowem melioracyjnym przebiegającym wzdłuż lewobrzeżnego wału przeciwpowodziowego [...]. Jego podstawową funkcją jest odbiór wód przesiąkowych z wału przeciwpowodziowego oraz wód z rowów szczegółowych. W decyzji określono warunki korzystania ze środowiska mające na celu ochronę [...], tj. zabroniono w pasie ochronnym 10 metrów składowania mas ziemnych w celu ochrony [...] przed zasypaniem, nakazano zapewnienie swobodnego dostępu do Kanału dla potrzeb jego konserwacji. W decyzji nakazano również zachowanie pasów ochronnych, które zostały wyłączone z eksploatacji o szerokości co najmniej 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego w obszarze Pola B. Planowane przedsięwzięcie nie będzie wiązało się z ingerencją w morfologię jakiegokolwiek naturalnego cieku wodnego i w trakcie eksploatacji złoża nie będą prowadzone prace odwodnieniowe, które mogłyby zakłócić stosunki wodne w okolicy. Jak wyjaśnił autor raportu środowiskowego, powstały w trakcie wydobycia zbiornik wodny będzie zbiornikiem bezodpływowym, zasilanym wodami opadowymi oraz dopływami bocznych wód gruntowych. Również w ocenie organu wyspecjalizowanego, którym jest DZZWP eksploatacja wyrobiska nie wpłynie na stosunku wodne w rejonie złoża, a teren po zakończeniu eksploatacji zostanie zrekultywowany w kierunku rolnym z dwoma zbiornikami wodnymi (rybne stawy hodowlane). Organ ten wskazał również, że przedsięwzięcie nie będzie związane z wprowadzaniem ścieków do wód ani do ziemi, nie powinno zatem spowodować zmian wartości wskaźników fizyko-chemicznych, biologicznych i istotnych zmian w morfologii w granicach jednolitej części wód powierzchniowych (JCWP) o nazwie [...] do [...] o kodzie [...], jak również nie przyczyni się do niekorzystnych zmian w składzie fizykochemicznym i ilościowym w granicach jednolitej części wód podziemnych (JCWPd) o kodzie [...]. Ze stanowiska DZZWP jednoznacznie wynika, że przedsięwzięcie nie wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych (art. 81 ust. 3 u.o.u.i.ś.). Podkreślić też należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter związany. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji nie ma swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty. Z przepisów ustawy wynika, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 1 u.o.u.i.ś.), w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego znaczącego oddziaływania na obszar Natura [...] (art. 81 ust. 2 u.o.u.i.ś.) bądź w przypadku odmowy inwestora zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż to określono we wniosku (art. 81 ust. 1 u.o.u.i.ś.), albo jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 u.o.u.i.ś.). Zaznaczyć też należy, że sprzeciw lokalnej społeczności nie stanowi normatywnej podstawy do odmowy wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Organ wydający decyzję środowiskową ma oczywiście obowiązek zapewnić udział społeczności lokalnej w postępowaniu, może ona składać uwagi i wnioski, a w jaki sposób zostały one wzięte pod uwagę właściwy organ powinien wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji środowiskowej, co uczynił w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał między innymi, że problem suszy i braku wody już występuje niezależnie od planowanego przedsięwzięcia. W trakcie eksploatacji złoża nie będą jednak przeprowadzane prace odwodnieniowe, które mogłyby zakłócić stosunki wodne w rozpatrywanym regionie. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne w kontrolowanej sprawie zostało przeprowadzone przez organy administracji z poszanowaniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. oraz z prawidłowym zastosowaniem rozważanych wyżej przepisów u.o.u.i.ś. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.