II SA/Bd 916/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Korycka asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Gminy Chełmża na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia 6 lipca 2022 r. nr 93/2022 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze; 2. nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz skarżącej Gminy Chełmża kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem nienależnie uiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Dnia 31 maja 2022 r. Rada Gminy Chełmża podjęła uchwałę Nr LXII/376/22 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w miejscowościach Głuchowo i Kończewice (dalej powoływana również jako "uchwała", "miejscowy plan"). Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko-Pomorskiego w dniu 3 czerwca 2022 r. pod pozycją 2981 i weszła w życie w dniu 18 czerwca 2022 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski rozstrzygnięciem nadzorczym nr 93/2022 z dnia 6 lipca 2022 r. stwierdził nieważność przepisów § 12 pkt 4 lit. a oraz § 13 pkt 4 lit. a przedmiotowej uchwały, wprowadzających w ramach zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ nadzoru podniósł, że uchwała Rady Gminy Chełmża narusza przepisy art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 884, dalej powoływanej też jako "uwrut") poprzez wprowadzenie rozwiązań w miejscowym planie, które mogą uniemożliwiać lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w sposób i w stopniu określonym w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 503, dalej powoływanej jako "upzp"). Wojewoda Kujawsko-Pomorski stwierdził, że skoro ustawodawca w art. 46 ust. 1 uwrut określił, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, to zapisy § 12 pkt 4 lit. a oraz § 13 pkt. 4 lit. a uchwały naruszają wskazany wyżej przepis, jak również przepis art. 15 ust. 1 upzp, który zobowiązuje organ sporządzający plan miejscowy do jego sporządzenia zgodnie z przepisami odrębnymi. Stanowi to, jak podsumował organ nadzoru, o istotnym naruszeniu zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe rozstrzygniecie nadzorcze Rada Gminy Chełmża zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, tj.: - art. 78 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego "kpa" w zw. z art. 91 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 559, dalej powoływanej jako "usg") poprzez brak uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącej zawartych w stanowisku Rady Gminy Chełmża z dnia 5 lipca 2022 r., w szczególności dotyczących stanowiska, czy zapisy § 12 pkt 4 lit. a oraz § 13 pkt 4 lit. a uchwały naruszają art. 46 ust. 1 uwrut, jako istotnych dla wyjaśnienia sprawy, a po ich ocenie ewentualnego niewydania rozstrzygnięcia nadzorczego; - art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 91 ust. 5 usg, przez podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy i braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do przyjęcia, że Rada Gminy nie wykazała, że § 12 pkt 4 lit. a oraz § 13 pkt. 4 lit. a uchwały nie ustanawia zakazów i nie uniemożliwia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej i nie narusza art. 46 ust. 1 uwrut; - art. 46 ust. 1 i 1a uwrut; - art. 4 ust. 1 upzp poprzez ograniczenie prawa gminy do kształtowania przestrzeni (władztwa planistycznego) poprzez stwierdzenie nieważności § 12 pkt. 4 lit. a oraz § 13 pkt. 4 lit. a uchwały. Rada Gminy Chełmża podniosła również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu, że uchwała w § 12 pkt 4 lit. a oraz § 13 pkt. 4 lit. a istotnie narusza prawo. Wskazała na brak uwzględnienia zmian wprowadzonych od 4 czerwca 2022 r. w związku z wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2022 r. poz. 1071, dalej powoływanego jako "rozporządzenie zmieniające"). Ponadto Rada Gminy Chełmża zarzuciła brak uwzględnienia jej interesu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności przepisów § 12 pkt 4 lit. a oraz § 13 pkt 4 lit. a i w konsekwencji dopuszczenie lokalizacji w jednostkach urbanistycznych U, UM przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w rozporządzeniu z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Uzasadniając powyższe zarzuty Rada Gminy Chełmża wskazała, że Wojewoda Kujawsko-Pomorski zawiadomieniem z dnia 24 czerwca 2022 r. (doręczonym Radzie Gminy w dniu 24 czerwca 2022 r.) powiadomił o wszczęciu postępowania w celu kontroli legalności uchwały i wezwał do złożenia wyjaśnień w terminie 5 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Rada Gminy wystąpiła o przedłużenie terminu do złożenia wyjaśnień do 8 lipca 2022 r., wnioskiem który został doręczony Wojewodzie Kujawsko-Pomorskiemu na skrzynkę e-puap w dniu 28 czerwca 2022 r. Skarżąca podniosła, że wobec braku odpowiedzi na pismo o przedłużenie terminu do złożenia wyjaśnień uznano, że Wojewoda zaakceptował proponowany termin ich złożenia do 8 lipca 2022 r. Pismem z dnia 4 lipca 2022 r. przekazano Wojewodzie wyjaśnienia i uzupełnienie dokumentacji planistycznej, które zostały doręczone 7 lipca 2022 r. W ocenie Rady Gminy Chełmża niezasadnie Wojewoda Kujawsko-Pomorski nie czekając na wyjaśnienia, stwierdził zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym nieważność § 12 pkt 4 lit. a oraz § 13 pkt 4 lit. a uchwały. Ponadto skarżąca podniosła, że zapisy planu miejscowego co do których stwierdzono nieważność są zgodne z przepisami prawa i nie naruszają zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób i w stopniu określonym w art. 28 ust. 1 upzp. W szczególności zdaniem Rady Gminy nie został naruszony art. 46 ust. 1 uwrut, a ewentualnie należy stosować przepis art. 46 ust. 1a tej ustawy, czego nie uwzględnił organ nadzoru. W ocenie skarżącej wprowadzony przez Radę Gminy zapis dotyczący zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, tj. zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie jest zapisem uniemożliwiającym lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Uchwała bowiem nie wprowadza zakazu lokalizacji tego rodzaju inwestycji, a wręcz jako przeznaczenie uzupełniające dopuszcza urządzenia infrastruktury technicznej. Dopuszczenie lokalizacji infrastruktury technicznej, oznacza tym samym dopuszczenie lokalizacji celów publicznych z zakresu urządzeń telekomunikacyjnych. Natomiast zakaz w każdej jednostce objętej miejscowym planem, w ramach zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został wprowadzony w związku z przeprowadzoną strategiczną oceną oddziaływania na środowisko, uwzględnia opinię RDOŚ i PPIS, i miał na celu jedynie ograniczenie realizacji inwestycji uciążliwych w jednostkach planistycznych objętych planem ze względu na możliwe konflikty wynikające z sąsiedztwa terenów przeznaczonych na cele rolnicze, umożliwiających chów i hodowle zwierząt. Gmina podkreśliła też, że teren U ma powierzchnię ok. 0,5 ha, teren UM ok. 0,12 ha zaś całkowita powierzchnia terenu objętego miejscowym planem wynosi ok. 35 ha. Skarżąca podniosła również, że organ nadzoru nie wziął pod uwagę, że w dniu 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie zmieniające, uchylające § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ podniósł, iż w związku ze wskazaną zmianą przepisów urządzenia łączności publicznej nie są już zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi na skargę organ nadzorczy wniósł o jej oddalenie. Wojewoda Kujawsko-Pomorski podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym. Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł ponadto, że Radzie Gminy Chełmża zapewniono czynne uczestnictwo w postępowaniu. W kwestii zarzutu nieuwzględnienia zmian wprowadzonych od dnia 4 czerwca 2022 r. w związku z wejściem w życie rozporządzenia zmieniającego, podniósł, że organ nadzoru dokonuje oceny zgodności z przepisami prawa uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w trakcie sporządzania i uchwalenia ocenianej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zważył co następuje: Wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: ,,p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie spawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Podstawę prawną działania Wojewody, w zakresie sprawowanego przez niego nadzoru nad działalnością gminną, stanowią przepisy art. 91 usg, a w szczególności przepisy wyrażone w ust. 1 i 4 przywołanego artykułu. Zgodnie z treścią przepisu art. 91 ust. 1 uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne; o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. W myśl natomiast przepisu art. 91 ust. 4 w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Z przytoczonych przepisów wynika, iż ustawodawca rozróżnia dwa typy wadliwości przedkładanych organom nadzoru uchwał lub zarządzeń tj. nieistotne naruszenia prawa oraz naruszenia prawa o charakterze kwalifikowanym, z tym że podstawą rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały lub zarządzenia organu gminy może być tylko istotne naruszenie prawa. Do kategorii istotnego naruszenia prawa odwołał się też ustawodawca w art. 28 ust. 1 upzp stanowiąc, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W przedmiotowej sprawie, organ nadzoru w ustawowym terminie 30 dni stwierdził nieważność przedmiotowej uchwały w części obejmującej przepisy § 12 pkt 4 lit. a oraz § 13 pkt 4 lit. a, powołując się na istotne naruszenie przez Radę Gminy Chełmża zasad sporządzania planu miejscowego, z uwagi na istotne naruszenie ww. przepisami planu, wprowadzającymi w ramach zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – przepisów art. 46 ust. 1 uwrut i art. 15 ust. 1 upzp. Z treści art. 15 ust. 1 upzp wynika, że projekt planu miejscowego należy sporządzić zgodnie z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 46 ust. 1 uwrut miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei stosownie do art. 46 ust. 2 uwrut jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że zgodnie z powołanymi przepisami plan miejscowy nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem, uniemożliwiającego lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią wartości (zob. wyroki: WSA w Rzeszowie z 28.01.2015 r., II SA/Rz 1429/14; WSA w Krakowie z 30.01.2015 r., II SA/Kr 1484/14; WSA w Krakowie z 11.02.2016 r., II SA/Kr 1621/15, WSA w Gdańsku z 22.03.2017 r., II SA/Gd 43/17 i z 7.12.2017 r., II SA/Gd 437/17, dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści art. 46 ust. 1 i ust. 2 uwrut nie da się bowiem wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy obiektami infrastruktury telekomunikacyjnej, a inwestor na podstawie wymienionego przepisu nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na takie inwestycje. Organy gminy mogą więc w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo wynikające z treści art. 4 ust. 1 upzp, zostało regulacją ww. ustawy jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone w zakresie decydowania o lokalizacji i warunkach budowy ww. urządzeń. Należy przy tym podkreślić, że art. 46 ust. 1 uwrut wprost stanowi, że inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej musi być zgodna z przepisami odrębnymi. Omawiany przepis obejmuje zatem swoją treścią także inne wartości, które w obowiązującym systemie prawa są chronione, a więc wymagają uwzględnienia, w tym dotyczące ochrony środowiska, przyrody, ładu przestrzennego, zdrowia i porządku publicznego. To wyraz uwzględnienia zasady proporcjonalności - wyważania różnych, często sprzecznych grup interesów. Przepis ten ani nie wyłącza uprawnień gminy w zakresie kształtowania polityki przestrzennej, ani też nie pozbawia gminy prawa ochrony innych, uznanych za istotne, wartości. Nie może być on odczytywany jako przyzwalanie na realizowanie każdej inwestycji telekomunikacyjnej, w każdym rejonie (obszarze) planu miejscowego. Potrzeba ochrony innych istotnych wartości w ramach kształtowania przez gminę przestani może przemawiać za ustanowieniem pewnych zakazów czy ograniczeń, w tym dotyczących realizacji inwestycji o charakterze telekomunikacyjnym. Dlatego też należy stwierdzić, że regulacje art. 46 ust. 1 i ust. 2 uwrut zostałyby naruszone, gdyby uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiała na terenie objętym planem jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania urządzeń telekomunikacyjnych. Tego zaś organ nadzoru nie wykazał, i nie wynika to z ustaleń planu miejscowego. Należy w tym kontekście wyjaśnić, że ustawodawca w art. 46 ust. § 1 uwrut odwołał się do podjęcia inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W myśl zaś tej ustawy celem publicznym jest m.in. budowa urządzeń łączności publicznej (art. 6 ust. 1). Przez łączność publiczną, zgodnie z art. 4 pkt 18 ww. ustawy, należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Prawo telekomunikacyjne stanowi zaś w art. 2 pkt 8, że infrastruktura telekomunikacyjna to urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji; w art. 2 pkt 46, że urządzenie telekomunikacyjne to urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji; a w art. 46 pkt 31, że publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna to usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników. Należy też wskazać na zakres pojęcia "budowy urządzeń infrastruktury technicznej" w ustawie o gospodarce nieruchomościami, w której w art. 143 ust. 2 określono, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z treści przytoczonych przepisów wprost wynika, że inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej to inwestycje obejmujące infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, którą stanowią urządzenia telekomunikacyjne. Natomiast urządzenia telekomunikacyjne stanowią jeden z rodzajów urządzeń infrastruktury technicznej. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania, że przedmiotowa uchwała pozbawia na całym obszarze objętym planem jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania urządzeń telekomunikacyjnych poprzez wprowadzenie zakazu czy przyjęcie rozwiązań uniemożliwia lokalizacji tego rodzaju urządzeń na całym terenie objętym planem. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zakwestionowane przez organ przepisy § 12 pkt 4 lit. a i § 13 pkt 4 lit. a dotyczą jednostek planistycznych o symbolu odpowiednio U (przeznaczenie podstawowe: teren zabudowy usługowej) i UM (przeznaczenie podstawowe: teren zabudowy usługowo - mieszkaniowej). Łączna powierzchnia tych terenów wynosi ok. 0,62 ha, tymczasem całkowita powierzchnia terenu objętego miejscowym planem wynosi ok. 35 ha. Organ nadzoru w ogóle nie ustalił czy na pozostałym terenie tj. nieobejmującym jednostek planistycznych U i UM wprowadzono jakiekolwiek zakazy czy rozwiązania uniemożliwiające lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Tymczasem, jak wykazano, regulacje art. 46 ust. 1 i ust. 2 uwrut zostałyby naruszone w sytuacji, gdyby uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiałaby możliwości lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem. Analiza zapisów przedmiotowego planu miejscowego nie uprawnienia zaś do stwierdzenia, że taki stan rzeczy występuje w przypadku spornej uchwały. Z zapisów planu miejscowego wynika bowiem, że wprowadzony w planie miejscowym (z wyłączeniem jednostek planistycznych których dotyczą przepisy § 12 pkt 4 lit. a i § 13 pkt 4 lit. a – tj. jednostek U i UM) zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został ustanowiony z wyjątkiem inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej. Wyjątek ten nie dotyczy tylko jednostek U i UM. Ponadto we wszystkich jednostkach planistycznych jako przeznaczanie dopuszczalne wskazano na urządzenia infrastruktury technicznej. Jak podkreślono powyżej obiekty infrastruktury technicznej to również urządzenia telekomunikacyjne, zatem dopuszczenie lokalizacji infrastruktury technicznej wiąże się tym samym dopuszczenie lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych. W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości, że przedmiotowy plan miejscowy umożliwia realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, tj. urządzeń telekomunikacyjnych oraz, że z zakresu tych inwestycji, jedynie w jednostkach planistycznych U i UM mających powierzchnię tylko ok. 0,62 ha, wyłączono inwestycje mogące zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z poczynionymi uwagami unormowanie przyjęte w art. 46 ust. 1 uwrut nie oznacza, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, w tym dotyczących określonej lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na terenach objętych planem czy też rodzaju tych urządzeń. Przepis ten bowiem nie pozbawia gminy władztwa planistycznego ani uprawnienia do ochrony innych, uznanych za istotne, wartości. W sprawie Rada Gminy powołała się na potrzebę ochrony określonych wartości w związku z wprowadzonym zakazem lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Także w tym kontekście organ nadzoru nie przeprowadził jakiejkolwiek oceny planu miejscowego. Reasumując należy stwierdzić, że wprowadzony "jedynie na określonych obszarach planu miejącego" tj. na terenach U i UM bezwzględny zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, obejmujący tym samym "jedynie część inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej", tj. które mogą zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, mieści się w granicach kompetencji organów gminy i wbrew stanowisku organu nadzoru nie narusza art. 46 ust. 1 uwrut i art. 15 ust. 1 upzp. Na marginesie należy wskazać, że rację ma organ nadzoru, iż oceny zgodności z przepisami prawa uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonuje się według stanu prawego na dzień jego uchwalenia, niemniej jednak trudno znaleźć uzasadnienie dla celowości podjęcia zaskarżanego rozstrzygnięcia nadzorczego w sytuacji, gdy przedmiotowy plan miejscowy wszedł w życie 18 czerwca 2022 r., a już w dniu 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie zmieniające, na mocy którego uchylono § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co spowodowało że od dnia 4 czerwca 2022 r. urządzenia łączności publicznej nie są już zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na ocenę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego nie miały natomiast wpływu zarzuty Rady Gminy dotyczące kwestii podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego nie czekając na wyjaśnienia Rady Gminy, pomimo złożonego przez nią wniosku o przedłużenie terminu na złożenie wyjaśnień. Należy podkreślić, że Rada Gminy została skutecznie zawiadomiona o wszczęciu postępowania nadzorczego i o wyznaczonym terminie na złożenie wyjaśnień (po którego upływie podjęte zostało rozstrzygnięcie nadzorcze), co oznacza że podstawowe prawa Rady Gminy dotyczące zapewnienia jej udziału w postępowaniu nadzorczym zostały zachowane. Wskazać należy przy tym, że złożenie samej prośby o przedłużenie terminu na złożenie wyjaśnień i to do ostatniego dnia na podjęcie rozstrzygnięcia nadzorczego, nie oznacza przedłużenia wnioskowanego terminu. Z uwagi jednak na błędne stanowisku organu nadzoru o naruszeniu w sprawie art. 46 ust. 1 uwrut i art. 15 ust. 1 upzp, które to dodatkowo uzasadnione zostało w sposób naruszający art. 91 ust. 3 usg (bez odniesienia przepisu art. 46 ust. 1 uwrut do zapisów całego planu miejscowego i chronionych nim wartości, na które wskazała Rada Gminy), Sąd na podstawie art. 148 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Stosownie natomiast do treści art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu lub różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Stąd też wpis - jako nienależny - podlegał zwrotowi na podstawie art. 225 p.p.s.a. w zw. z art. 100 usg.