I FSK 1806/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Barbara Wasilewska (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 513/12 ze sprawy ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 13 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. F. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 2.700 zł (słownie: dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wyrokiem z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 513/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 13 stycznia 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Stan sprawy przedstawiony przez Sąd I instancji Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2010 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wszczął wobec Firmy Handlowo-Usługowej M.F. (dalej zwanego również "podatnikiem" bądź "skarżącym") postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych postaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2008 r. W wyniku kontroli ustalono między innymi, że w sierpniu 2006 r. podatnik zaniżył wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług o kwotę 142.555 zł poprzez zawyżenie podatku naliczonego o kwotę 140.707 zł i zawyżenie kwoty nadwyżki z poprzedniej deklaracji o kwotę 1.848 zł. Organ stwierdził, że w ewidencji zakupu faktur VAT podatnik ujął i rozliczył faktury wystawione m.in. przez "B." J.J. z siedzibą w Ś. Ustalono, w tym zakresie że podatnik zawarł w dniu 2 stycznia 2006 r. umowę pośrednictwa z "N." Sp. z o.o., reprezentowaną przez Prezesa tej Spółki – J.J. W myśl tej umowy do zadań podatnika należało pośredniczenie w sprzedaży działki wraz z posadowionym na niej budynkiem "Centrum Handlowe". W załączniku do tej umowy wskazano listę klientów skierowanych przez pośrednika (podatnika - M. F.), na której widniały dane tylko jednego podmiotu, tj. E. Sp. z o.o. Podatnik w dniu 20 lutego 2006 r. zawarł dwie umowy w zakresie podwykonawstwa w pośrednictwie sprzedaży ww. nieruchomości z firmami: – "I.", której właścicielem jest S. P., – "B." J.J., , tj. z firmą należącą do Prezesa Spółki "N." Sp. z o.o. (będącego jednocześnie jej udziałowcem), a która to spółka była właścicielem sprzedawanej nieruchomości. Ustalono dalej, że w dniu podpisania umów, to jest 20 lutego 2006 r. obaj podwykonawcy jako potencjalnego nabywcę wskazali tę samą firmę, a mianowicie "E." z/s w W. Z zapisów § 2 umów wynika, że Zleceniodawca zobowiązuje się do zapłaty Zleceniobiorcy w przypadku dokonania się aktu sprzedaży nieruchomości przez Sprzedającego (Spółkę N.) klientowi wymienionemu w § 1 ust. 2 prowizji w wysokości netto 167.000,00 zł w przypadku firmy I. i 364.000,00 zł w przypadku firmy B. J. J. Usługi zostały udokumentowane fakturami VAT ujętymi w rejestrze zakupów za sierpień 2006 r. i rozliczone w deklaracji VAT-7 za ten okres. W obydwu ww. firmach zostały przeprowadzone czynności sprawdzające, w trakcie których żadna z firm nie przedłożyła umów z 20 lutego 2006 r. Organ stwierdził, że fakturę VAT nr 31/2006 z dnia 7 sierpnia 2006 r. na kwotę netto 364.000,00 zł podatek VAT 80.080.00 zł firma B. J.J. wystawiła na rzecz FHU M.F. za pomoc przy czynnościach związanych z pośrednictwem w sprzedaży nieruchomości. J. J. zeznał także, iż zna właściciela firmy I. S. P. - był on współpracownikiem F., uczestniczył ze świadkiem w paru wyjazdach do W. Ustosunkowując się do zeznań S. P., że to on jako potencjalnego nabywcę wskazał Spółkę E. z/s w W., J. J. wyjaśnił, iż nie zna szczegółów handlowych umów łączących S. P. i M. F. Raz jeszcze oświadczył, że Spółce N. nabywcę E. wskazała firma F., że jego zadaniem nie było poszukiwanie nabywcy nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży lecz prowadzenie już rozpoczętych rozmów i doprowadzenie ich do pozytywnego finału. Stwierdził, że nigdy nie wskazał nabywcy nieruchomości, tj. Spółki E. jak również jej nie znalazł. Organ podkreślił, że zakresem umowy podpisanej w dniu 20 lutego 2006 r. objęto wyłącznie czynność znalezienia nabywcy. Organ zaakcentował, że J. J. w Spółce N. w 2006 r. pełnił funkcję Prezesa i był również udziałowcem tej Spółki. Ponadto organ stwierdził, że z treści wystawionych na rzecz firmy FHU M. F. faktur VAT wynika, że dokumenty te wystawione zostały za "pośrednictwo zgodnie z umową" przez firmę S. P. oraz z tytułu "prowizji za pośrednictwo w sprzedaży nieruchomości przez firmę B. Jak podkreślono dalej faktury wystawione zostały na podstawie identycznych umów zawartych w dniu 20 lutego 2006 r. z firmą FHU M.F. W opinii organu skoro umowa pośrednictwa została zrealizowana przez S.P., to J. J. nie wykonał czynności za które wystawił fakturę. Organ podkreślił przy tym, iż jak wynika z zeznań J.J., jego zadaniem nie było poszukiwanie nabywcy nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży. Ponadto organ stwierdził, iż z zeznań złożonych przez M. F. w trakcie przeprowadzonych w dniach 7 kwietnia 2010 r. i 3 sierpnia 2010 r. przesłuchań odnośnie znajomości z J. J. wynika, że osobiście znał i przyjaźnił się z J.J. właścicielem firmy N. Wobec powyższego w dniu 22 czerwca 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał decyzję dotyczącą podatku od towarów usług za marzec 2006 r., w których przywołując postanowienia art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a/ i pkt 4 lit. a/ ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej U.p.t.u., uznał, że odliczając podatek naliczony wykazany w fakturach, w tym wystawionej przez firmę B. naruszył powołane uregulowania. W konsekwencji określił M. F. w podatku od towarów i usług za wskazany miesiąc zobowiązanie podatkowe bez uwzględnienia podatku naliczonego zawartego w fakturach wystawionych przez ww. podmioty. Powyższa decyzja organu podatkowego I instancji została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., który w zaskarżonej decyzji z dnia z dnia 13 stycznia 2012 r. stwierdził, że kwestionowane rozstrzygnięcie jest zasadne, bowiem faktura dokumentująca usługę, która nie została wykonana przez wskazany na niej podmiot, nie może być uwzględniona w ewidencji prowadzonej dla celów podatku od towarów i usług, gdyż nie odzwierciedla rzeczywistych czynności gospodarczych. Podkreślił dalej, że faktura taka nie odpowiada także treści art. 86 ust. 1 i art. 106 ust. 1 U.p.t.u. oraz jako wymieniona w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a/ tej ustawy - nie może stanowić (wbrew twierdzeniu strony) podstawy do odliczenia podatku naliczonego. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego podatnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 8, poz. 60 ze zm.), zwana dalej w skrócie "O.p.", przez niewyjaśnienie i błędne ustalenie stanu faktycznego, art. 187 O.p. przez nierozpatrzenie dowodów w sposób wyczerpujący, art. 191 O.p. przez nieobiektywną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, art. 199a O.p. przez niepodjęcie próby wyjaśnienia treści czynności prawnej dokonanej przez Skarżącego, oraz naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a/ U.p.t.u. przez zanegowanie skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego z prawidłowo wystawionej faktury dokumentującej nabyte przez Skarżącego usługi wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. W uzasadnieniu zarzucił organom niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Dalej podkreślił, że z samego faktu, iż J.J. był jedynym członkiem zarządu spółki N. nie można wywodzić, że udział J. J. w negocjacjach miał charakter wykonywania obowiązków członka zarządu. Wskazał, w ocenie skarżącego zasadnym było wyjaśnienie przez organ zgodnego zamiaru stron, czego organ nie uczynił. W ocenie Skarżącego, organ założył a priori, iż faktura wystawiona przez J.J. niczym nie różniła się od tych wystawionych przez Spółki V. i S. Nadto podkreślił, że kwestionowana faktura nie była objęta aktem oskarżenia ani wyrokiem skazującym Skarżącego za popełnione przestępstwa . Zdaniem Skarżącego stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie rozpoznany przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a faktura wystawiona przez J.J. dokumentuje rzeczywiście wykonane usługi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Rozważania Sądu I instancji: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę strony. Na wstępie swoich rozważań zaznaczył, że w pełni podziela ustalenia faktyczne poczynione w rozpoznawanej sprawie przez organy podatkowe. W ocenie Sądu znajdują one podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów. Wskazał dalej, że organ odwoławczy szeroko przedstawił zgromadzone w sprawie dowody oparciu o zebrane dokumenty oraz złożone przez wszystkie strony transakcji wyjaśnienia. Nadto przedstawił analizę przebiegu zdarzeń zmierzających do sprzedaży nieruchomości, z której jasno wynikało czemu pozbawiono podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego. Sąd podkreślił jednocześnie, że skarżący miał zapewniony czynny udział w prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu. W jego ocenie dowodów na rzeczywiste świadczenie wykonanie umowy z 20 lutego 2006 r. przez J. J. skarżący nie przedstawił w toku prowadzonego postępowania podatkowego. Zdaniem Sądu to, że organ podatkowy dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje strona skarżąca nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów. Uznając, że organy prowadziły postępowanie w sposób odpowiadający prawu Sąd uznał, że zakwestionowana faktura wystawiona przez B., jako nieodzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej czynności przez jej wystawcę, nie rodzi obowiązku podatkowego, co powoduje, że zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a/ U.p.t.u. nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w nich podatku. Skarga kasacyjna M. F., działając przez swojego pełnomocnika zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej w skrócie "P.p.s.a.", poprzez przyjęcie stanu faktycznego, który organ ustalił z pominięciem przepisu art. 191 oraz art. 121 § 1 O.p.; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a., przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy art. 191 i art. 121 § 1 O.p. II. Naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1. art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a/ U.p.t.u. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na zanegowaniu skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego z prawidłowo wystawionej faktury dokumentującej nabyte przez Skarżącego usługi wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych; 2. art. 2 ust. 1 oraz art. 17 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady nr 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych poprzez naruszenie zasady neutralności podatku VAT i naruszenie prawa skarżącej do odliczenia podatku naliczonego. W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych, w tym kosztów uiszczonej opłaty skarbowej. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, na wstępie, że bezsporne jest, że J. J. osobiści włączył się w proces negocjacyjny sprzedaży nieruchomości. Z faktu, że były jednym członkiem zarządu N. nie można wywodzić, że jego udział w negocjacjach miał charakter wykonania obowiązków członka zarządu. Ponadto zarzucono, że nie można było mówić o żadnych nadużyciach podatkowych w ramach zawartych transakcji. J. J. zapłacił bowiem podatek VAT wynikający z zakwestionowanej faktury. Dodatkowo prowadzona w stosunku do niego kontrola podatkowa nie wykazała żadnych nieprawidłowości. Dlatego niezrozumiałe jest czemu prowadzona równolegle u skarżącego kontrola podatkowa zakwestionowała fakturę wystawioną przez firme J. J. – naruszając tym samym zasadę neutralności podatku VAT. Zdaniem strony organy podatkowe, jak i Sąd I instancji oceniały zebrany materiał dowodowy przez pryzmat okoliczności niezwiązanych bezpośrednio z niniejszą sprawą a sprawą karno-skarbową co naruszało zasadę swobodnej oceny dowodów. Podkreślono jednocześnie, że zarzucając skarżącemu udział w transakcji mającej stanowić nadużycie podatkowe nie wykazano, że miał świadomość nieprawidłowości towarzyszących zawieranej transakcji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania , w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach uregulowanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). Z uwagi na taką właśnie konstrukcję skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów procesowych. Zarzuty sformułowane w tym zakresie odnoszą się bowiem do oceny prawidłowości działań organów podatkowych odnośnie poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, na których to z kolei podstawie zastosowano przepisy prawa materialnego – w tym art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a/ U.p.t.u. To zaś powoduje, że ocena jaką Sąd I instancji wydał w zakresie przyjętych w sprawie ustaleń musi zostać zweryfikowana w pierwszej kolejności, gdyż weryfikacja zarzutów dotyczących prawa materialnego jest możliwa dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny sprawy nie nasuwa wątpliwości. Odnosząc się zatem do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 i 191 O.p. przypomnieć należy, że autor skargi kasacyjnej zakwestionował ustalenia, organów dotyczące roli J. J. przy sprzedaży centrum handlowego. Zarzuty, związane z naruszeniem ww. przepisów Ordynacji podatkowej, dotyczyły przede wszystkim nieprawidłowego zebrania materiału dowodowego oraz nieprawidłowej jego ceny w zakresie wykonania umowy pośrednictwa z dnia 20 lutego 2006 r. przez J. J. Podobnie, jak we wcześniejszych fazach postępowania skarżący podkreślał, że J. J. pełniący wówczas funkcję Prezesa Zarządu Spółki N." nie chciał, w ramach pełnionej w spółce funkcji, aktywnie uczestniczyć w przygotowaniu sprzedaży centrum handlowego i dopiero z obawy o skuteczność dotychczasowych działań, które zmierzały w niezadawalającym kierunku - zaproponował skarżącemu osobiste zaangażowanie się (poza pełnioną w zarządzie Spółki "N." funkcją) w przygotowanie sprzedaży, które okazało się niezbędne, jednak miało charakter świadczenia usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, a nie wykonywania funkcji członka zarządu Spółki N. Ze stanowiskiem tym nie sposób się jednak zgodzić. Po pierwsze, z okoliczności wynikających ze stanu faktycznego sprawy wynika bowiem, że nie można było mówić o obawach co do kierunku, w którym szły czynności zmierzające do pozyskania klienta i sprzedaży centrum handlowego, skoro S.P. –osoba aktywnie uczestnicząca w poszukiwaniu klienta podpisał umowę o prowadzenie usług pośrednictwa w dniu 20 lutego 2006 r., a więc w dacie, w której J. J. włączył się w proces sprzedaży nieruchomości. Zasadne było zatem stanowisko organu, że nie było żądnego czasookresu, w którym prowadzone przez S. P. negocjacje mogły zacząć zmierzać w niezadowalającym kierunku. Po drugie, nie można było również podzielić stanowiska strony w zakresie wykonania ww. umowy przez J. J. (poza pełnioną w zarządzie Spółki "N. funkcją). Z zeznań świadków w jasny sposób wynikało, kto rzeczywiście miał realny udział w pośredniczeniu sprzedaży centrum handlowego. Przypomnieć należy, że z wyjaśnień S. P. wynikało, że o zamiarze sprzedaży centrum handlowego dowiedział się około października 2005 r. Mając kontakt z klientami zainteresowanymi kupnem takiej nieruchomości chciał podpisać umowę pośrednictwa z właścicielami Spółki N., którzy odesłali go do M.F. Umowę pośrednictwa podpisał po znalezieniu nabywcy, tj. E.z/s w W. To on osobiście uczestniczył w spotkaniach i prowadzonych rozmowach, podał osoby, z którymi się kontaktował. Był przy podpisywaniu aktu sprzedaży tej nieruchomości razem z P. S. i J. J. M.F. w tych czynnościach nie uczestniczył. Oświadczył także, że niektóre podróże odbył w towarzystwie J.J. i P.S. Z M. F. kontaktował się ze dwa razy telefonicznie, informując go o spotkaniach z potencjalnymi nabywcami. O znalezieniu informował M.F. telefonicznie, nie pisemnie. Ponadto trzeba podkreślić, że teza o braku angażowania się kierownictwa Spółki "N." przy sprzedaży centrum handlowego nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Nie znajduje bowiem odzwierciedlenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, czego potwierdzeniem są zeznania S. P.. Nie bez znaczenia, dla powyższego jest udział Dyrektora Spółki N. P.S., który aktywnie uczestniczył w całym procesie negocjacyjnym. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze ogół okoliczności zaistniałych w sprawie, w tym również relacje łączące skarżącego z J. J. nie było podstaw, aby przyjmować, że J. J. rzeczywiście świadczył usługi w ramach wykonania umowy z 20 lutego 2006 r. jako podmiot trzeci. Skoro zaś strona nie przedstawiła żadnego przekonującego dowodu, który mógłby podważyć powyższe stanowisko, to nie było podstaw, aby uznać, że przyjęta przez organy ocena działań J. J. oderwana była od stanu faktycznego sprawy. Stąd też zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c/ P.p.s.a. w zw. z art. 121 i 191 O.p. były nieuzasadnione Co prawda, jak słusznie zwraca uwagę autor skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie rozważał w ogóle tego w jakim charakterze działał J. J., tj. czy w ramach pełnionych funkcji w Zarządzie "N." czy też jako podmiot trzeci - w ramach firmy B. Niewątpliwie pomijając tą okoliczność, naruszył dyspozycje art. 141 § 4 P.p.s.a. Należy mieć jednak na uwadze, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić skuteczną podstawę wzruszenia zaskarżonego wyroku. Treść art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że warunek ten spełnia tylko takie uchybienie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Brak doprecyzowania przez Sąd I instancji, w jakim charakterze działał J. J. nie zmienia jednak faktu, że wystawiona przez niego faktura nie dokumentowała rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. Zgodnie bowiem z treścią art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a/ U.p.t.u. w przypadku, gdy wystawiono faktury stwierdzające czynności, które nie zostały wykonane przez danego, konkretnie w niej określonego podatnika i w sposób w nich opisany - to faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. W efekcie uwag poczynionych na tle zarzutu dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt lit. c/ P.p.s.a. w zw. ze wskazanymi przepisami Ordynacji podatkowej należy uznać, że strona skarżąca nie podważyła w sposób skuteczny ustaleń faktycznych poczynionych w tej sprawie przez organy podatkowe. Ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny sprawy dawał zatem podstawę do uznania, że faktura wystawiona w dniu 7 sierpnia 2006 r. przez "B." J.J. dokumentowała czynności, które nie miały miejsca. Brak skutecznego podważenia powyższej okoliczności powoduje, że przeprowadzoną przez Sąd I instancji ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego należy analizować przez pryzmat takich właśnie ustaleń. Skoro zaś zarzuty sformułowane w zakresie naruszenia prawa materialnego zostały sformułowane w sposób wskazujący na ich ścisłą zależność ze stwierdzeniem naruszenia przez WSA w zaskarżonym wyroku przepisów postępowania, to należało w konsekwencji przyjąć, że ocena Sądu I instancji w zakresie naruszenia przez organy art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a/ ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, była prawidłowa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do treści art. 204 pkt 1 tejże ustawy.