II GZ 266/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 876/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi E.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 30 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 876/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę E.B. (dalej "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z [...] października 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II WSA w Olsztynie z 15 grudnia 2018 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 400 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, po rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SPP/Ol 5/19, WSA w Olsztynie utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 5 marca 2019 r. o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy. Wobec tego, zarządzeniem z 25 kwietnia 2019 r. skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II WSA w Olsztynie z 15 grudnia 2018 r. Wezwanie to zostało doręczone 6 maja 2019 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła wpisu sądowego, więc Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 1 i 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na błędnym ustaleniu faktycznej sytuacji materialnej skarżącej. Zwróciła się również z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca podała, jak wygląda jej sytuacja majątkowa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Inny rygor nieuiszczenia opłaty został przewidziany dla niektórych pism nazwanych w ustawie – p.p.s.a., tj. dla skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania, które podlegają wpisowi sądowemu. Jak stanowi bowiem § 3 art. 220 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że złożona przez E.B. skarga podlegała wpisowi, do uiszczenia którego skarżąca została pierwotnie wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Olsztynie z 15 grudnia 2018 r. Następnie, po prawomocnej odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym, WSA w Olsztynie wezwał skarżącą do wykonania powyższego zarządzenia, ponownie wskazując termin na dokonanie tej czynności i skutki jej niewykonania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro skarżąca, pomimo prawidłowo sformułowanego i doręczonego jej wezwania, nie uiściła wpisu od skargi, to zasadnie Sąd I instancji skargę tę odrzucił na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a.. Na prawidłowość tej oceny nie wpływa okoliczność, że skarżąca nie zgadza się z oceną wyrażoną w postanowieniu w przedmiocie prawa pomocy. Wniosek skarżącej został przez Sąd rozpoznany przed odrzuceniem skargi, a więc w chwili wydania zaskarżonego postanowienia zostało przesądzone, że skarżąca jest zobowiązana do ponoszenia kosztów sądowych. Okoliczność, jaka jest sytuacja finansowa skarżącej – w takiej sytuacji – nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Ocena na obecnym etapie postępowania sprowadza się bowiem jedynie do oceny, czy skarżąca w wyznaczonym art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. terminie uiściła wpis sądowy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.