VI Ka 249/25

<p>Warszawa, dnia 8 maja 2025 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 249/25</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: SSO Michał Bukiewicz</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant sądowy Dominika Mroczka</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->bez udziału oskarżyciela publicznego Komendy Rejonowej Policji Warszawa VI </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu dnia 8 maja 2025 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">M. Ż.</span>, syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o wykroczenie z art. 65b kw </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 17 grudnia 2024 r. sygn. akt IV W 86/23</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy zastosowaniu art. 2 § 1 kw wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie na rzecz adw. <span class="anon-block">P. B.</span> kwotę 840 złotych plus VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym; zwalnia obwinionego od opłaty i ponoszenia pozostałych kosztów sądowych przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa. </strong> </p> <p>VI Ka 249/25</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Przeprowadzona przez Sąd Okręgowy kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia pozwala na stwierdzenie, że rodzaj i wysokość wymierzonej przez Sąd Rejonowy wobec <span class="anon-block">M. Ż.</span> kary 500 zł grzywny , przy jednoczesnych zwolnieniu z ponoszenia kosztów sądowych , w tym z tytułu wydatków Skarbu Państwa na obrońcę z urzędu , nie cechują się rażącą niewspółmiernością, wobec czego apelację obrońcy obwinionego uznać należało za niezasadną. Z uwagi natomiast na to, że skarżący nie kwestionował ustaleń faktycznych, kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu czy też winy <span class="anon-block">M. Ż.</span> odnoszenie się do tych kwestii uznać należy za niecelowe i poprzestać wyłącznie na stwierdzeniu, że w ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy jest kompletny, a jego ocena, dokonana przez sąd I instancji - prawidłowa i niebudząca wątpliwości.</p> <p>Odnosząc się do podniesionego w apelacji zarzutu zaznaczyć należy w pierwszej kolejności, że rażąca niewspółmierność kary zachodzi wówczas, gdy sąd I instancji w sposób jaskrawy nie wyważy rodzaju i wysokości wymierzanej kary z okolicznościami przewidzianymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § 1 i 2 k.k.</a>, co skutkować będzie nieproporcjonalnością tej kary. Podkreślić należy przy tym, że na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt. 4 k.p.k.</a> nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby, również w potocznym znaczeniu tego słowa, „rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się zaakceptować. Zmiana zaskarżonego wyroku z powodu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary może mieć zatem miejsce dopiero wtedy, gdy wykazana zostanie wyraźna dysproporcja między karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2004 roku, sygn. akt II AKa 514/04). Powyższe należy odnieść odpowiednio do kary wymierzonej za wykroczenie uwzględniającej dyrektywy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 33)">art. 33</a> kw.</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy wymierzył <span class="anon-block">M. Ż.</span> karę proporcjonalną i adekwatną do okoliczności przedmiotowej sprawy, co następnie w należyty sposób uzasadnił, dokładnie omawiając zarówno okoliczności przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Sąd Okręgowy w pełni zgadza się z przedstawionymi przez sąd I instancji motywami, prowadzącymi do wymierzenia podsądnemu kary takiego rodzaju i wysokości, jak wskazano powyżej. Podkreślenia wymaga, że wymierzono karę najłagodniejszego rodzaju i też w dolnej granicy zagrożenia ustawowego.</p> <p>Zauważyć należy, że podnoszone przez apelującego okoliczności łagodzące, związane z trudną sytuacją życiową, zdrowotną , bezdomnością zostały przez Sąd Rejonowy uwzględnione w treści uzasadnienia. Sąd Okręgowy podziela przy tym stanowisko sądu I instancji, że nie było w sprawie podstaw do zastosowania nadzwyczajnego rozstrzygnięcia w postaci odstąpienia od wymierzenia kary. Nie mamy w sprawie do czynienia z szczególnym charakterem czynu i jego okolicznościami. Właściwości i warunki sprawcy także nie były czynnikiem , który wpływałby na ocenę zawinienia czy społecznej szkodliwości czynu.</p> <p>Biorąc pod uwagę okoliczności obciążające podsądnego, takie jak jego lekceważący stosunek do wydanych decyzji i poleceń funkcjonariuszy policji, rodzaju i wysokości wymierzonej mu kary zdecydowanie nie można określić jako rażąco niewspółmiernych i nieadekwatnych do okoliczności popełnionego czynu zabronionego. Z powyższych rozważań jednoznacznie wynika, że wyrok sądu I instancji, wbrew twierdzeniom apelującego, w odpowiedni sposób uwzględnia stopień społecznej szkodliwości zarzucanego obwinionemu czynu. Dzięki tak ukształtowanemu wymiarowi kary i środka karnego zagwarantowane zostaną też cele w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej.</p> <p>Sąd zwolnił obwinionego od opłaty i ponoszenia pozostałych kosztów sądowych za II instancję uznając , iż uwagi na stan majątkowy, konieczność zapłaty grzywny ich uiszczenie będzie zbyt dla niego uciążliwe.</p> </div>