I OSK 602/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak- Kolczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K., D. K. i M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1489/16 w sprawie ze skargi K. K., D. K. i M. K. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 listopada 2016 r. oddalił skargę K. K., D. K. i M. K. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z [...] kwietnia 1955 r. utrzymanym w mocy decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] lipca 1955 r. odmówiono przyznania dotychczasowej właścicielce - M. K. – prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej przy ul. [...] pn. "[...]" nr hip. [...] oraz [...]. Orzeczenia te wydane zostały w następstwie rozpoznania wniosku dekretowego złożonego w 1949 r. przez kuratorów praw i majątku nieobecnej M. K., ustanowionych postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z [...] kwietnia 1943 r. Minister Infrastruktury decyzją z [...] czerwca 2008 r. utrzymaną w mocy własną decyzją z [...] kwietnia 2009 r. stwierdził nieważność ww. decyzji dekretowych w części dotyczącej gruntu pochodzącego z dawnej nieruchomości hip. Nr[...], dz. [...], a stanowiącego aktualnie działkę nr [...] objętą księgą wieczystą nr [...] oraz w części projektowanej działki ewidencyjnej nr [...] objętej księga wieczystą nr [...]. Powodem stwierdzenia nieważności decyzji był ustalenie, że w dacie ich wydawanie brak było kolizji między założeniami planistycznymi obowiązującymi dla przedmiotowego terenu, a dalszym pozostawaniem nieruchomości w rękach dotychczasowego właścicielki. Skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 921/09, od którego to wyroku skarga kasacyjna wywiedziona przez Muzeum [...] została również oddalona, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt. I OSK 1133/10. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wywodził, że wniosek dekretowy w niniejszej sprawie nie został złożony przed podmiot ku temu uprawniony, a to z tego powodu, że został on wniesiony przez kuratorów nieobecnej M. K., w sytuacji gdy ta nie żyła. Zmarła bowiem w 1943 r. Wniosku takiego nie złożyli zaś spadkobiercy, bądź kuratorzy spadku po zmarłej, których zresztą nie ustanowiono. Z tego też powodu orzeczenie dekretowe rozstrzygające w przedmiocie wniosku złożonego przez osoby nie należące do kręgu podmiotów do tego legitymowanych, a wymienionych w art. 7 ust. 1 dekretu, w sposób rażący - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - naruszało zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawo. Decyzją z [...] września 2011 r. Minister Infrastruktury stwierdził nieważność decyzji Wojewody Warszawskiego z [...] grudnia 1993 r. o uwłaszczeniu Muzeum [...] działką nr [...], w zakresie odnoszącym się do działki nr [...]. Próba eliminacji w trybie nieważnościowym tej decyzji nadzorczej okazała się nieskuteczna. W tym stanie rzeczy wnioskiem z [...] kwietnia 2014 r. K. K., D. K. i M. K. (następcy prawni przeddekretowej właścicielki) wystąpili do Prezydenta m.st. Warszawy o wydanie na podstawie art. 217 w zw. z art. 218 k.p.a. w prowadzonym postępowaniu dotyczącym ustanowienia użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] w Warszawie zaświadczenia, że budynki znajdujące się na gruncie nieruchomości [...], dz. nr [...] odpowiadają warunkom przewidzianym w art. 5 dekretu. W motywach wniosku odwoływali się do wyeliminowania w trybie nieważnościowym decyzji dekretowych oraz decyzji uwłaszczeniowej dotyczącej spornego terenu, jak też wykreślenie z prowadzonej dla nieruchomości księgi wieczystej Muzeum [...], jako użytkownika wieczystego i właściciela budynków. W następstwie rozpatrzenia tego wniosku Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, przy czym w osnowie postanowienia treść tę opisywał jako żądanie wydania zaświadczenia, że "budynki znajdujące się na gruncie nieruchomości poł. przy ul. [...], hip. [...] oraz [...], odpowiadają warunkom przewidzianym w art. 5 dekretu [...] oraz o prowadzonym postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji przyznającej prawo wieczystego użytkowania do gruntu przedmiotowej nieruchomości". Odwołując się do art. 217 § 2 i art. 218 k.p.a. organ przedstawił charakter i warunki, w jakich zaświadczenie może być wydane. W dalszej kolejności zwracał uwagę, iż dla stwierdzenia, że toczy się postępowanie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości przy ul. [...] (hip. [...] oraz [...]) w trybie art. 7 dekretu, koniecznym jest ustalenia określonego stanu faktycznego, tj. ustalenie, że dotychczasowy właściciel, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeśli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie - użytkownicy gruntu, w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę, złożyli wniosek o przyznanie im na tym gruncie prawa własności czasowej, oraz że ten wniosek nie został dotychczas rozpoznany. Natomiast dokumenty znajdujące się w posiadaniu organu wskazują, że taki wniosek przez osoby ku temu uprawnione nie został wniesiony. Złożony bowiem został jedynie wniosek kuratorów nieobecnej właścicielki, a ta w dacie jego składania nie żyła. Odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2010 r. mającego zapaść "w związku z postępowaniem w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy przyznania prawa własności czasowej" Prezydent podnosił, że Sąd ów stwierdził, iż wniosek ten jest nieważny jako złożony przez osoby nieuprawnione. W dalszej zaś kolejności wskazywał na wydanie przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w 2015 r. pięciu decyzji nadzorczych, którymi stwierdzono nieważność decyzji dekretowych z 1955 r. w częściach dotyczących poszczególnych nieruchomości hipotecznych, ze względu na wydanie ich bez wniosku uprawnionych z dekretu osób. Powołał się także na zawarte w tych decyzjach stanowisko organu nadzoru, iż w takim wypadku postępowanie dekretowe winno podlegać umorzeniu. Wobec takich zaś ustaleń nie jest, w jego ocenie, możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Na postanowienie to K. K., D. K. i M. K. wnieśli zażalenie. Wojewoda Mazowiecki, postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. utrzymał postanowienie organu pierwszej instancji w mocy, podzielając jego stanowisko, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zaświadczenie o żądanej przez strony treści nie mogło być wydane, aczkolwiek zakwestionował pogląd Prezydenta m.st. Warszawy, iż postępowanie wywołane wnioskiem z 1949 r. nie jest aktualnie w toku. Wskazywał mianowicie, iż po wydaniu decyzji nadzorczych eliminujących z obrotu prawnego decyzje z 1955 r., nadal pozostaje do rozpoznania ww. wniosek. Niemniej mając na względzie, że treść wniosku o wydanie zaświadczenia pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem dotyczącym pozostałego do rozpatrzenia wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości hip. [...] oraz [...] uznawał, że kwestie, które miałyby być stwierdzone zaświadczeniem, winny zostać wyjaśnione w rozstrzygnięciu, które organ zobowiązany jest wydać po tym jak z obrotu prawnego usunięto ww. decyzji dekretowe. Na powyższe postanowienie K. K., D. K. i M. K. wnieśli skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga mimo częściowo trafnych zarzutów nie jest zasadna. Sąd podkreślił w pierwszej kolejności, że postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem dotyczyło wydania zaświadczenia, którego treścią miałoby być stwierdzenie, że budynki znajdujące się na gruncie nieruchomości [...], położonej przy ul. [...] w Warszawie, oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] z obrębu [...], a pochodzącej z dawnego ciała hip. [...], odpowiadają warunkom określonym w art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279). Przywołując następnie treść art. 217 § 1 i 2 k.p.a. Sąd uznał za trafne spostrzeżenie organów, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialnotechniczną organu polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Jest ono przy tym przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, dokonywanym – w myśl art. 218 § 1 k.p.a. - w oparciu o posiadane rejestry i ewidencje bądź inne dane znajdujące się w jego posiadaniu. Zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W szczególności zaś nie jest możliwe wydanie zaświadczenia, jeśli problematyka, której żądanie strony dotyczy, jest sporna. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd podkreślił, że dla stwierdzenia, iż budynki znajdujące się na gruncie nieruchomości przy ul. [...] spełniają warunki określone w art. 5 dekretu, a więc stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności – czego oczekiwali skarżący - istotne jest ustalenie w sposób pewny, że w odniesieniu do tej nieruchomości został wniesiony przez podmiot ku temu legitymowany, w terminie określonym w art. 7 ust. 1 dekretu wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego), który dotychczas nie został rozpoznany. Tylko bowiem w takich okolicznościach faktycznych nie zachodził przewidziany w art. 8 tego dekretu skutek w postaci przejścia własności owego budynku na rzecz gminy (a po ich zniesieniu w 1950 r. na rzecz Skarbu Państwa), a przez to nadal pozostaje on własnością przeddekretowego właściciela nieruchomości (jego następców prawnych). To jednak czy tego rodzaju wniosek w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości skutecznie został złożony - wobec oceny prawnej sformułowanej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2010 r. I OSK 1133/10 – na gruncie rozpoznawanej sprawy pozostaje kwestią otwartą. W powyższym wyroku Sąd stanął bowiem na stanowisku, iż wniosek o przyznanie własności czasowej do gruntu spornej nieruchomości złożony został przez osobę nienależącą do kręgu podmiotów do tego legitymowanych. Istnieją zatem zasadnicze wątpliwości co do tego, czy w obszarze zabudowanej działki nr [...] doszło do przewidzianego art. 5 dekretu czasowego zerwania z zasadą superficies solo cedit. Wątpliwości te zaś mogą być usunięte jedynie w postępowaniu rozstrzyganym w oparciu o art. 7 dekretu, a nie w postępowaniu o wydanie zaświadczenia prowadzonym na podstawie art. 217 i n. k.p.a. To wówczas bowiem dopiero rozstrzygnięta będzie kwestia skuteczności realizacji owej czynności na gruncie przepisów dekretu. Nie jest natomiast materią zastrzeżoną dla wydawania zaświadczeń rozstrzyganie o meritum konkretnej sprawy administracyjnej. Podobnie nie można w tym trybie oczekiwać uzyskania danych, które przesądzą chociażby kierunek postępowania w sprawie toczącej się w ramach innego, ogólnego postępowania administracyjnego. To zaś prowadzić musi do wniosku, że postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z [...] czerwca 2016 r. o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżących treści odpowiada prawu. Z powyższych względów Sąd I instancji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku K.K., M. K. i D. K., reprezentowani przez adwokata, podnieśli następujące zarzuty: I. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie: 1) art. 153 p.p.s.a. przez jego zastosowanie polegające na uznaniu przez Sąd, że ocena prawna wyrażona w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1133/10 w części odnoszącej się do kurateli dla osoby nieznanej z miejsca pobytu jest oceną prawną o jakiej mówi wskazany przepis, podczas gdy ww. judykat NSA został wydany w innej sprawie i w związku z tym nie może być uwzględniony jako "ocena prawna" w sprawie niniejszej; to uchybienie w oczywisty sposób nie tylko mogło ale miało wpływ na wynik sprawy, gdyż jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku to właśnie ta "ocena prawna" legła u podstaw oddalenia skargi (str. 7 uzasadnienia wyroku akapit pierwszy); 2) art. 141 § 4 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia polegające na użyciu w uzasadnieniu orzeczenia argumentacji pozbawionej logiki i wzajemnie sprzecznych wniosków wyprowadzonych z analizy zastosowanych przepisów prawnych, a to uznanie z jednej strony, że "nie jest (...) dopuszczalne dokonywanie w tym trybie" - chodzi o tryb z art. 217 i 218 k.p.a. - "ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu" (str. 6 akapit drugi) a z drugiej strony wysnucie wniosku, że "to jednak czy tego rodzaju wniosek w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości skutecznie został złożony - wobec oceny prawnej sformułowanej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2010 r. I OSK 1133/10 - na gruncie rozpoznawanej sprawy pozostaje kwestią otwartą" (str. 7 akapit pierwszy); to uchybienie, bo przecież nielogiczne i wzajemnie sprzeczne twierdzenia zawarte w uzasadnieniu nie są wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia, lecz jej zaciemnieniem, miało wpływ na wynik sprawy, albowiem uzasadnienie jest odzwierciedleniem na piśmie toku rozumowania sądu prowadzącego do wydania takiego a nie innego orzeczenia, zatem skoro sąd rozumował nielogicznie i wzajemnie sprzecznie w procesie myślowym prowadzącym do podjęcia rozstrzygnięcia, to przy logicznym i niesprzecznym rozumowaniu wyrok mógł być inny; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 5 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy i § 61 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz. U. z dnia 21 września 2001 r.) polegające na dokonaniu przez Sąd oceny prawnej skuteczności tzw. wniosku dekretowego złożonego w niniejszej sprawie ze względu na złożenie go przez kuratorów sądowych ustanowionych dla nieznanej z miejsca pobytu właścicielki nieruchomości, co narusza dyspozycję art. 218 § 1 k.p.a. definiującą zaświadczenie jako czynność techniczną i akt wiedzy organu, a także przez przyjęcie przez Sąd, że zaświadczenie o treści żądanej przez skarżących prowadzi do rozstrzygnięcia "o meritum konkretnej sprawy administracyjnej" co stoi w rażącej sprzeczności z uregulowaniami wynikającymi z ww. § 61, który dopuszcza istnienie stanu prawnego odrębności budynku od gruntu i założenie dla takiego budynku księgi wieczystej oraz istnienie stanu prawnego po wydaniu dla gruntu, na którym stoi taki budynek tzw. decyzji dekretowej (bez znaczenia - zwrotowej czy odmownej) co prowadzi do zamknięcia księgi wieczystej budynkowej, a więc samo założenie księgi wieczystej dla budynku do czego potrzebne jest wnioskowane zaświadczenie o niczym nie przesądza, a w szczególności nie przesądza o rozstrzygnięciu administracyjnym na podstawie art. 7 dekretu; te inne naruszenia przepisu postępowania - art. 128 § 1 k.p.a. - tak w zakresie dokonywania ocen prawnych faktów jakie mają być zaświadczone, jak i przypisaniu zaświadczeniu rangi mającej wpływ na decyzję, czy też "kierunek postępowania w sprawie toczącej się w ramach innego, ogólnego postępowania administracyjnego" (str. 7 uzasadnienia akapit pierwszy in fine) również nie tylko mogły, ale miały wpływ na rozstrzygnięcie, gdyż te względy zadecydowały o oddaleniu skargi a gdyby Sąd tych uchybień nie popełnił musiałby uchylić zaskarżone postanowienia; II. naruszenie prawa materialnego w zakresie art. 5 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd, że pomimo literalnego brzmienia tego przepisu - "budynki (...) znajdujące się na gruntach, przechodzących na własność gminy m.st. Warszawy, pozostają własnością dotychczasowych właścicieli" - budynki wskazane we wniosku o wydanie przedmiotowego zaświadczenia nie pozostały własnością dotychczasowych właścicieli (ich następców prawnych). Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W pierwszej kolejności wypada podkreślić, że przedmiotem rozpoznawanej przez Sąd sprawy była legalność odmowy wydania zaświadczenia "o stwierdzeniu, że budynki znajdujące się na gruncie nieruchomości [...] odpowiadają warunkom przewidzianym w art. 5 dekretu z dnia 26 paździenika 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na terenie m. st. Warszawy, zgodnie z wymogami § 61 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów". Wniosek o wydanie takiej treści zaświadczenia został złożony przez pełnomocnika skarżących w dniu [...] kwietnia 2014 r. Wskazać należy, iż zaświadczenia wydawane w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego nie są indywidualnymi aktami administracyjnymi, potwierdzają bowiem jedynie określony stan faktyczny, bądź stan prawny, o ile wynika on z posiadanych przez organ rejestrów, ewidencji, bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie nie tworzy zatem nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego, jak również nie ma charakteru interpretacyjnego (np. wykładni przepisów prawa). Wartość zaświadczenia należy oceniać w kategoriach wyrażania prawdy obiektywnej co do faktów lub prawa, co oznacza, że można zanegować jego wartość, wykazując, że potwierdza ono stan niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy. Nie może być ono jednocześnie - w przeciwieństwie do aktu administracyjnego - oceniane w kategoriach ważności rozstrzygnięcia organu. W trybie dotyczącym wydania zaświadczenia nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jako postępowanie uproszczone, postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia nie wymaga więc prowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie, czy rozstrzygnięć spornych kwestii, tak jak to czyni organ w postępowaniu jurysdykcyjnym. Niezależnie od ogólnych zasad dotyczących wydawania zaświadczeń uregulowanych w kodeksie postępowania administracyjnego, należy również brać pod uwagę stosowne przepisy materialnoprawne, z których wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. To ze stosownych przepisów materialnoprawnych będzie wynikać jaki organ jest uprawniony do wydania zaświadczenia i jaka okoliczność ma być stwierdzona w formie zaświadczenia. W przypadku niniejszej sprawy istotny jest, przywołany we wniosku o wydanie zaświadczenia, § 61 rozporządzenia w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów. W myśl ust. 1 § 61 rozporządzenia, do założenia księgi wieczystej dla budynku odpowiadającego warunkom przewidzianym w art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) niezbędne jest stwierdzenie właściwego organu, że budynek takim warunkom odpowiada. Przywołany zaś art. 5 dekretu stanowił, że budynki oraz inne przedmioty, znajdujące się na gruntach, przechodzących na własność gminy m. st. Warszawy, pozostają własnością dotychczasowych właścicieli, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Uwzględniając treść przywołanych powyżej przepisów należy zaznaczyć, że zaświadczenie żądanej w niniejszej sprawie treści wymagało posiadania rejestrów, bądź dokumentów, które potwierdzałyby, że wobec budynków znajdujących się na gruncie nieruchomości [...] bezsprzecznie zachodzą warunki, o których mowa powyżej. Dokumentacją taką mogło być w niniejszej sprawie jedynie ostateczne orzeczenie wydane na skutek rozpoznania wniosku dekretowego, o którym mowa w art. 7 dekretu. Okoliczności rozpoznawanej sprawy uniemożliwiały wydanie wnioskowanego zaświadczenia, o czym zasadnie orzekł organ, a następnie słuszność tego stwierdzenia potwierdził Sąd I instancji. Należy bowiem zauważyć, że skuteczność złożonego w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości wniosku dekretowego – przy uwzględnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1133/10 - pozostawała otwarta. Dopiero po przeprowadzeniu przewidzianego w tym zakresie postępowania, ostateczny jego rezultat pozwoli na uzyskanie jednoznacznej wiedzy co do statusu prawnego budynków znajdujących się na spornym terenie. Należy podkreślić, że przywołanie wyroku NSA z 4 listopada 2010 r. zarówno przez organ, jak i przez Sąd było ze wszech miar prawidłowe i konieczne. Jako bowiem prawomocny wyrok wiąże on wszystkie sądy i organy państwa, co wyraźnie wynika z treści art. 170 p.p.s.a. Wyrok ten, wbrew argumentacji skargi kasacyjnej, jako pozostający w ścisłym związku z przedmiotem żądania wydania określonej treści zaświadczenia prawidłowo posłużył do uzyskania wiedzy w zakresie aktualnego statusu nieruchomości dekretowej. Brak ostatecznego w tej kwestii rozstrzygnięcia uniemożliwiał wydanie zaświadczenia co do statusu budynków trwale związanych ze spornym gruntem. Powyższe świadczy o braku usprawiedliwienia dla podnoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 5 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. W świetle powyższego nieuzasadnionymi pozostawały również zarzuty naruszenia art. 153 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. w zw. z art. 5 dekretu i § 61 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów. Odmawiając słuszności zarzutowi naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. nie sposób podzielić argumentacji skargi kasacyjnej wywodzącej brak logicznej argumentacji przedstawionej w wyroku Sądu I instancji. Stwierdzić trzeba, że spójny, konsekwentny i w swych rozważaniach prawidłowy wywód przeprowadzony przez Sąd I instancji nie uchybia w żadnej mierze dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. Jako pozbawione prawnej wartości należy ocenić posłużenie się w skardze kasacyjnej "wycinkami" z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Ich wartość może być oceniana jedynie na gruncie pełnej wypowiedzi Sądu, która nie została skutecznie zakwestionowana. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.