II SA/Bk 530/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska - Nazarczyk Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wykładnię wyroku w sprawie ze skargi J. K., A. K. N. – S., H. J., S. J. i J. S. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie doprowadzenia do stanu pierwotnego p o s t a n a w i a oddalić wniosek o dokonanie wykładni wyroku z dnia [...] października 2009 r. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia [...] października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą jej wydanie decyzję organu I instancji oraz zasądził na rzecz strony skarżącej koszty postępowania sądowego. Pismem procesowym z dnia 24 listopada 2009 r. organ – P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. złożył wniosek o wykładnię przedmiotowego wyroku. W uzasadnieniu wniosku powołano się na wątpliwość dotyczącą uzasadnienia wyroku, w którym zawarto sformułowanie, że "(...)zamurowanie winno być wykonane przy pomocy materiałów wzmacniających, określonych przez biegłego". Zdaniem organu wątpliwość jest zasadna, gdyż przepisy prawa budowlanego nie określają takiej funkcji jak biegły. W ustawie tej mowa jest o osobie pełniącej samodzielną funkcję techniczną w budownictwie (art. 12) oraz o rzeczoznawcy budowlanym (art. 15). Dlatego też, zdaniem wnioskodawcy, istnieje niejasność dotycząca tego kto ma sporządzić i w jakiej formie tzn. oceny technicznej czy ekspertyzy ma określić zakres robót budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. W doktrynie przedmiotu przyjmuje się, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (B. Deuter, B. Gruszyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2005 r.). Wykładni podlega zarazem sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie. Wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (vide: postanowienie SN z 8 stycznia 1998 r., III AO 25/97, Lex nr 35059, postanowienie NSA z 23 czerwca 2003 r., I SA./Łd 1517/02, Lex nr 480190). W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni wyroku, albowiem zarówno jego sentencja jak i uzasadnienie zostały sformułowane w sposób jasny i zgodny z obowiązującymi przepisami. Dlatego też nie powinny budzić żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Wyjaśnienie znaczenia słowa "biegły" wnioskodawca może znaleźć przede wszystkim w treści art. 84 kpa, a także w słowniku języka polskiego. Marginalnie zaznaczyć należy, że nawet w języku potocznym termin "biegły" zarezerwowany jest dla określenia osoby posiadającej wiedzę fachową w danej dziedzinie, może nim być rzeczoznawca, ekspert czy też znawca. Z tych względów Sąd, na mocy art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.