VII SA/Wa 1245/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z 22 czerwca 2020 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2020 r., umarzającą postępowanie odwoławcze od rozstrzygnięcia Prezydenta [...] Nr [...] z [...] stycznia 2015 r., zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową na parterze i garażem podziemnym oraz dwóch zjazdów. Sąd pismem z 7 września 2020 r. wezwał pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych, a także do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz do nadesłania 5 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem. Braki te miały zostać uzupełnione w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 22 września 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 32 akt sądowych). Ponadto pismem z 13 lipca 2020 r. skarżąca osobiście oświadczyła, że cofa skargę. Z informacji znajdującej się w aktach sądowych (k. 33) wynika, że strona skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu sądowego od skargi, a także nie uzupełniła braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Na podstawie art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Z kolei zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a. należny wpis powinien zostać uiszczony gotówką w kasie sądu lub na rachunek bankowy sądu. Równocześnie na gruncie art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Stosownie zaś do art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Ponadto na gruncie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi następuje postanowieniem i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3 omawianego przepisu). W przedmiotowej sprawie korespondencja zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych, a także do uzupełnienia braków formalnych skargi została odebrana osobiście przez pełnomocnika skarżącej w dniu 22 września 2020 r. Termin do uiszczenia brakującego wpisu sądowego, nadesłania odpisów skargi, pełnomocnictwa procesowego oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie strony skarżącej upłynął więc z dniem 29 września 2020 r. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił w powyższym terminie braków skargi. Odnosząc się zaś do wniosku skarżącej dotyczącego cofnięcia skargi należy podkreślić, że strona może cofnąć jedynie taką skargę, która została skutecznie wniesiona. Oznacza to, że skarga musi być dopuszczalna i nie może zawierać braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, LEX nr 10747). W niniejszej sprawie wniesiona skarga była nieopłacona i zawierała braki formalne. Braki te nie zostały usunięte, tak więc cofnięcie skargi nie było skuteczne. Z tego względu Sąd nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.