II OSK 668/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 805/15 w sprawie ze skargi T. P. na decyzję nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz T. P. kwotę 650 (sześćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez T. P. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2015 roku, sygn. akt II SA/Kr 805/15, którym oddalono jego skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2015 roku w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego tj. nadbudowy budynku magazynu pomocniczego wytwórni wód gazowych jako wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. (dalej jako PINB w O.) w dniach 13 grudnia 2012 roku oraz 28 lutego 2013 roku przeprowadził na nieruchomości położonej przy ulicy [...]w Z. stanowiącej własność T. P. czynności kontrolne. Podczas czynności kontrolnych w dniu 13 grudnia 2012 roku ustalono, że w/w przystąpił do wykonywania robót budowlanych polegających na wykonaniu nadbudowy budynku magazynowego pomocniczego wytwórni wód gazowanych. Wykonał siedem słupów żelbetonowych o wymiarach 30 x 30 cm, a nadto część ścian zewnętrznych z pustaków ceramicznych porotherm grubości 43 cm i 12 cm, połączonych z wykonaniem 11 rdzeni żelbetowych w tych ścianach. Wszystkie roboty wykonano na istniejącej płycie stropowej magazynu pomocniczego wód gazowanych. Prace te zostały wykonane w 2012 roku. Inwestor T. P. nie przedstawił pozwolenia na wykonanie nadbudowy przedmiotowego budynku. Natomiast w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych przez PINB w O. w dniu 28 lutego 2013 roku przedstawił do wglądu decyzję Burmistrza Gminy Z. z dnia 2 lipca1991 roku o pozwoleniu na budowę magazynu pomocniczego wytwórni wód gazowanych na działce nr [...], który to budynek został postawiony w latach 1991-1994. T. P. podał, iż nie uzyskał od 1994 roku żadnych orzeczeń administracyjno-prawnych w tym zakresie. Budynek magazynu wytwórni wód gazowanych według jego oświadczenia został częściowo oddany do użytkowania, gdyż organ nie zajął stanowiska w ustawowym terminie, po dokonaniu przez T. P. zawiadomienia o zakończeniu budowy w 1994 roku. Wówczas budynek był ukończony w zakresie parteru i płyty stropowej nad nim. Od tego czasu T. P. nie wykonywał żadnych robót budowlanych do 2012 roku, za wyjątkiem systematycznego uszczelniania powłok izolacji przeciwwilgociowej na stropie i bieżącej konserwacji. Roboty te nie były udokumentowane z uwagi na fakt, że dziennik budowy zgodnie z oświadczeniem inwestora nadal znajduje się w Urzędzie Gminy Z.. Następnie pismem z dnia [...] września 2013 roku PINB w O. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zgodności z prawem wykonanych robót budowlanych dotyczących przedmiotowej nadbudowy. W tym samym dniu organ I instancji wydał postanowienie, w którym w oparciu o art. 48 ust. 2 i art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane nakazał wstrzymanie wykonywania dalszych robót związanych z nadbudową oraz nałożył na T. P. obowiązek przedstawienia w terminie 90 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia określonych w nim dokumentów. Zgodnie z wnioskiem strony termin ten następnie przedłużono do dnia 31 marca 2014 roku (postanowienie PINB w O. z dnia 12 grudnia 2013 roku). Wobec nie przedłożenia przez stronę wymaganych dokumentów, decyzją z dnia 25 kwietnia 2014 roku PINB w O. powołując się na art. 48 ust. 1 ustawy z 1994 roku Prawo budowlane nakazał T. P. jako inwestorowi rozbiórkę nadbudowy budynku pomocniczego wytwórni wód gazowanych. W ocenie organu na budowę przedmiotowego obiektu inwestor powinien uzyskać pozwolenie na budowę. Przepis 29 ustawy Prawo budowlane zawiera katalog robót budowlanych, na wykonywanie których nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Zakres wykonanych przez inwestora robót budowlanych nakazuje zaliczenie ich do budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy, który stanowi, że budowa to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa i nadbudowa obiektu budowlanego. Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty te budowlane nie zostały wymienione jako niewymagające pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe, organ uznał, iż przedmiotowe roboty budowlane są zrealizowane bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, w warunkach tzw. samowoli budowlanej. Zastosowanie zatem ma w niniejszej sprawie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Postanowieniem z dnia [...] września 2013 roku PINB w O. nałożył między innymi na inwestora obowiązek dostarczenia wskazanych w nim dokumentów, w celu dokonania legalizacji wykonanych robót budowlanych. Skoro bowiem inwestor nie dostarczył wymaganych dokumentów określonych w postanowieniu z dnia [...] września 2013 roku, zgodnie z art. 48 ust 4 ustawy Prawo budowlane, zachodziła podstawa do nakazania T. P. zgodnie z art. 48 ust. 1 powołanej ustawy rozbiórki nadbudowy budynku magazynu pomocniczego wytwórni wód gazowanych. Od tej decyzji odwołanie wnieśli T. P. i M.P. domagając się jej uchylenia. Podnieśli, że zarzut samowoli budowlanej jest nieuzasadniony, a organy celowo robią problemy. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] maja 2015 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że roboty budowlane wykonane przez inwestora T. P. mogły zostać rozpoczęte jedynie na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę. Przedmiotowej nadbudowy budynku magazynu pomocniczego wytwórni wód gazowanych nie można zaliczyć bowiem do kategorii obiektów budowlanych, których wykonanie zostało przez ustawodawcę zwolnione z takiego wymogu. W konsekwencji, skoro wykonanie przedmiotowego obiektu wymagało pozwolenia na budowę, którym inwestor nie legitymował się, organ I instancji zasadnie prowadził postępowanie w sprawie legalności przedmiotowego obiektu w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, co uzasadniało wydanie w dniu [...] września 2013 roku w oparciu o art. 48 ust.2 i art. 48 ust.3 Prawa budowlanego postanowienia, którym nakazał inwestorowi wstrzymanie prowadzenia robót jako wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów. Wobec nie wypełnienia przez inwestora nałożonego wskazanym postanowieniem obowiązku przedłożenia wymaganych dokumentów warunkujących legalizację obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, legalizacja przedmiotowej nadbudowy budynku magazynu pomocniczego nie była możliwa. Dlatego też organ l instancji prawidłowo, zgodnie z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, wydał nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutów skarżących organ odwoławczy wskazał, że nadbudowa przedmiotowego magazynu pomocniczego rozpoczęta przez T. P. w 2012 roku nie stanowi kontynuacji budowy magazynu z 1994 r. Z akt sprawy wynika, że przedstawiona przez T. P. decyzja Burmistrza z dnia 2 lipca 1991 r. o pozwoleniu na budowę magazynu pomocniczego wytwórni wód gazowanych na działce [...] nie stanowi jednocześnie zezwolenia na nadbudowę przedmiotowego magazynu, albowiem zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974r. pozwolenie na budowę traci- ważność, jeżeli budowa została przerwaną na czas dłuższy niż dwa lata. Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł T. P.. W uzasadnieniu skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy. Ponownie podniósł, że zarzut samowoli budowlanej jest niestosowny, gdyż braki w dokumentach wynikają z czynności organu i ich chaotyczności, a inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co przesądza o braku podstaw do nakazu rozbiórki. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2015 roku oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że nie stwierdził wydania kontrolowanej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy czy z naruszeniem przepisów prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też z innym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego. Zasadnie organy przyjęły, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowił art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w myśl którego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (ust. 1). Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (ust. 2). Jednocześnie w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno- budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (ust. 3). W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (ust. 4). Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (ust. 5). Następnie Sąd wskazał, że istota regulacji przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane, a w szczególności art. 48 ust. 2 i 3, ma na celu umożliwienie inwestorowi wykazania, że budowa zrealizowana przez niego bez pozwolenia na budowę spełnia wymogi planowania i zagospodarowania przestrzennego i możliwe jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Wobec tego nakaz rozbiórki obiektu może zostać orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. Legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Legalizacja ta możliwa jest w razie zgodności samowolnie wykonanej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z przepisami techniczno- budowlanymi, po przedłożeniu przez inwestora w zakreślonym terminie, określonej w powyższych przepisach dokumentacji. Na potwierdzenie powyższych stwierdzeń Sąd przytoczył szereg wyroków zarówno wojewódzkich sądów administracyjnych jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podkreślił, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje, że wykonany zakres robót wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, W myśl bowiem art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Bezspornie organy ustaliły, że skarżący nie legitymował się pozwoleniem na budowę i niewątpliwie dopuścił się samowoli budowlanej. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zasługują na aprobatę argumenty podniesione w skardze jakoby T. P. legitymował się pozwoleniem na budowę, które zostało zgubione przez organ architektoniczno - budowlany. Gdyby skarżący faktycznie posiadał pozwolenie na budowę znajdowałoby się ono w aktach sprawy, a przynajmniej byłoby to odnotowane przez organ prowadzący postępowanie. Co więcej decyzja taka powinna znajdować się w dzienniku budowy. Po ustaleniu, że miała miejsce budowa nowych obiektów, wymagająca uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do zastosowania art. 48 ustawy i trybu postępowania w nim przewidzianego. W sposób zgodny z prawem organ na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane nałożył określone obowiązki, zgodnie z cytowanymi uregulowaniami, postanowieniem z dnia [...] września 2013 roku. Niesporne w sprawie jest, że pomimo upływu zakreślonego stronie terminu, nie wykonała ona obowiązków nałożonych postanowieniem PINB w O.. Jak prawidłowo stwierdził organ w zaskarżonej decyzji nie można uznać, iż nadbudowa przedmiotowego magazynu pomocniczego rozpoczęta przez T. P. w 2012 r. stanowi kontynuację budowy magazynu z 1994 r. Przedstawiona decyzja Burmistrza Miasta Zator z dnia 2 lipca 1991 roku o pozwoleniu na budowę magazynu pomocniczego wytwórni wód gazowanych na działce nr [...] nie stanowi jednocześnie zezwolenia na nadbudowę magazynu. Zagadnienie utraty ważności pozwolenia na budowę było unormowane w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm.), który stanowił, że pozwolenie na budowę traci ważność, jeżeli budowa nie została rozpoczęta w ciągu dwóch lat od daty wydania pozwolenia lub w terminie ustalonym w pozwoleniu /pkt 1/, albo jeżeli budowa została przerwana na czas dłuższy niż dwa lata /pkt 2/. O ważności pozwolenia na budowę przesądza zatem stan faktyczny, który wypełnia hipotezę art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego lub nie odpowiada kryteriom ustalonym w tych przepisach. Skoro T. P. przerwał prowadzoną budowę i przerwa ta trwała ponad dwa lata, udzielone skarżącemu pozwolenie na budowę z dnia 2 lipca 1991 roku utraciło ważność z mocy samego prawa. Tym samym zgodnie z treścią art. 48 ust 4 w zw. z art. 48 ust 1 ustawy Prawo budowlane nieprzedstawienie w wyznaczonym terminie dokumentów wskazanych w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust 2 i 3 ustawy Prawo budowlane obligowało organ do orzeczenia nakazu rozbiórki. Proces legalizacji samowoli budowlanej prowadzony jest w interesie inwestora, lecz inwestor nie ma przymusu wykonywania nałożonych na niego obowiązków. W takim jednak przypadku winien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wykonanie nałożonych na inwestora obowiązków jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu. Bez przedstawienia żądanej dokumentacji organ nie może bowiem wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, bądź decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. Brzmienie art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych przez organ obowiązków, właściwy organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Żaden przepis ustawy Prawo budowlane nie przewiduje w takiej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T. P. zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie wraz z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2015 roku i poprzedzającej ją decyzję PINB w O. z dnia [...] kwietnia 2014 roku oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynika sprawy, a mianowicie: - a) art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane) poprzez zastosowanie tak rygorystycznego środka prawnego, jakim jest nakaz rozbiórki, bez takiego ustalenia stanu faktycznego sprawy, który nie budzi wątpliwości co do tego, że odpowiada hipotetycznemu stanowi faktycznemu zapisanemu w normie prawnej, - b) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na bezpodstawnym oparciu orzeczenia na okolicznościach faktycznych, których Sąd I instancji nie był w stanie stwierdzić na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, mianowicie stwierdzenie, że udzielone skarżącemu pozwolenie na budowę z dnia 2 lipca 1991 roku straciło ważność z mocy samego prawa, albowiem skarżący przerwał prowadzoną budowę i przerwa ta trwała ponad dwa lata, było co najmniej przedwczesne w sytuacji, gdy nie przeprowadzono jakiegokolwiek postępowania dowodowego w powyższym zakresie, - c) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nie wyjście przez Sąd I instancji poza granice skargi, mimo tego że nie będąc związanym zarzutami i wnioskami oraz podstawą prawną skargi powinien był to uczynić wobec zawarcia w sentencji decyzji opisu przedmiotu rozbiórki w sposób nieprecyzyjny, czyniący decyzję niewykonalną, - d) art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. - poprzez nieprawidłowe i niepełne ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, a zwłaszcza czy możliwe jest dokonanie rozbiórki części budynku, tzw. nadbudowy, bez istotnej ingerencji i zagrożenia bezpieczeństwa pozostałej części obiektu budowlanego wykonanej zgodnie z prawem, - e) art. 3 § 1 i art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. przejawiające się tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej oddalił skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. i nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 146 § 1 p.p.s.a., pomimo że przedmiotowa decyzja została wydana z istotnym uchybieniem przepisom postępowania, uzasadniającym uchylenie tak wydanej decyzji w ramach kontroli sądowoadministracyjnej, a mianowicie nie została skierowana do wszystkich osób, które winny być jej adresatami tj. do M. P. jako współwłaściciela nieruchomości objętej sporną inwestycją, -2) na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowania przedmiotowego przepisu w sytuacji, gdy dokonana przez skarżącego nadbudowa budynku ma charakter mieszkalny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wystąpienie przyczyny nieważności postępowania skutkuje uchyleniem zaskarżonego orzeczenia nawet w sytuacji, gdy skarga kasacyjna nie przedstawiała zarzutu w tym zakresie. Przesłanki nieważności postępowania określone są w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przepis ten zawiera enumeratywnie wyliczone przyczyny nieważności postępowania W pkt 2 powyższego przepisu przewidziano m.in., że nieważność postępowania zachodzi wówczas, gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany. W ocenie NSA, w kontrolowanej sprawie wystąpiła wskazana wyżej przesłanka nieważności postępowania sądowego. Z akt sądowych sprawy wynika bowiem, że odpowiedź w imieniu organu nadzoru budowlanego – [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł pełnomocnik będący radcą prawnym. Z załączonego do akt sprawy pełnomocnictwa procesowego wynika, że pełnomocnicy wymienieni w tym dokumencie są upoważnieniu do zastępowania Skarbu Państwa – [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. przed sądami powszechnymi oraz Sądem Najwyższym, a także w postępowaniu egzekucyjnym. O terminie rozprawy, która odbyła się przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 12 listopada 2015 roku, po zamknięciu której wydano wyrok stanowiący przedmiot skargi kasacyjnej był zawiadomiony radca prawny wymieniony w tym pełnomocnictwie (radca prawny E. H.-K.). Pismem z dnia 20 kwietnia 2016 roku, doręczonego w/w radcy prawnemu w dniu 22 kwietnia 2016 roku, zobowiązano do złożenia pełnomocnictwa lub uwierzytelnionego jego odpisu do działania w imieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym lub sądami administracyjnymi w terminie 7 dni pod rygorem pominięcia pełnomocnictwa, wyjaśniając jednocześnie, że dotychczas złożone pełnomocnictwo upoważnia jedynie do występowania przed sądami powszechnymi oraz Sądem Najwyższym. Powyższego zarządzenia strona nie wykonała. W związku z przedstawioną treścią pełnomocnictwa zwrócić należy uwagę, iż zakresem udzielonego pełnomocnikowi umocowania objęto możliwość podejmowania przez pełnomocnika czynności przed sądami powszechnymi tj. sądem rejonowym, sądem okręgowym i sądem apelacyjnym oraz Sądem Najwyższym oraz w postępowaniu egzekucyjnym. Tymczasem przedmiotem oceny i kontroli sądowej w tej sprawie była decyzja w przedmiocie wydania przez organ nadzoru budowlanego nakazu rozbiórki wydana w postępowaniu administracyjnym, a jego dalszym etapem było postępowanie sądowoadmnistracyjne toczące się przed wojewódzkim sądem administracyjnym, w następstwie wniesienia od tej decyzji skargi oraz po wniesieniu skargi kasacyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Stwierdzić zatem trzeba, że przedstawione przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. przed sądem I instancji pełnomocnictwo nie uprawniało pełnomocnika do reprezentowania mocodawcy w zakresie odnoszącym się do przedmiotu postępowania sądowoadministracyjnego, skoro z jego treści jednoznacznie wynika, że dotyczyło ono reprezentacji mocodawcy przed sądami powszechnymi i Sądem Najwyższym. Przedłożenie przez organ pełnomocnictwo, którego treść odnosi się do innej sprawy (innej inwestycji) niż objętej aktem administracyjnym zaskarżonym do sądu administracyjnego, nie uprawniało pełnomocnika do skutecznego reprezentowania mocodawcy w takim postępowaniu sądowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie wezwał przy tym pełnomocnika organu do nadesłania dokumentu pełnomocnictwa, o treści uprawniającej do reprezentowania mocodawcy we wszczętym postępowaniu sądowym, lecz skargę rozpoznał mimo nienależytego umocowania pełnomocnika strony. Należało zatem uznać, że postępowanie przed sądem I instancji było dotknięte wadą nieważności określoną w art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Powyższe skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, o czym NSA orzekł na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w pkt 1 sentencji wyroku. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że przyjęcie, iż w sprawie wystąpiła przyczyna nieważności postępowania sądowego oznacza, że przedwczesne byłoby zajęcie przez NSA stanowiska względem zarzutów podnoszonych w skardze kasacyjnej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zasądzono tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od organu na rzecz strony kwotę w łącznej wysokości 650 zł, która to kwota obejmuje uiszczony wpis w wysokości 250 zł, 17 zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty od udzielonego pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustalonego na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a.