II OZ 1186/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Gmina S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 768/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy S. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Gmina S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przy budowie stacji naziemnej dostępowej do Internetu na działce ozn. nr geodezyjnym [...] w J. , gm. S. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] lipca 2013 r., w którym podniosła, że realizacja postanowienia spowoduje stratę finansową po stronie inwestora, gdyż inwestycja jest prowadzona ze środków unijnych i w przypadku jej niezakończenia w terminie Gmina poniesie stratę finansową w postaci obowiązku zwrotu udzielonej dotacji – co w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia dla Skarżącej będzie skutkowało odpowiedzialnością z tytułu wykonywania władzy publicznej przez organy administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w zaskarżonym postanowieniu z dnia 8 października 2013 r. odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia wskazał, że w ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, iż przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej zostały spełnione w niniejszej sprawie. Przede wszystkim Sąd I instancji podkreślił, że skarżąca nie uzasadniła wystarczająco, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca powołała się wprawdzie na potencjalne skutki w postaci obowiązku zwrotu dotacji, jednak w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że wstrzymanie robót budowlanych taki skutek spowoduje, nie wskazała też wysokości przewidywanej kwoty do zwrotu. To uniemożliwiło, w ocenie Sądu dokonanie oceny, czy istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Sąd I instancji podniósł, że istotnym argumentem, który zdecydował o odmowie skarżącej wstrzymania wykonania postanowienia jest również to, że sprawa dotyczy budowy masztu na budynku szkoły. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, budowa tego masztu może zagrażać bezpieczeństwu mienia i ludzi. To m.in. stało się powodem, dla którego sprawa stała się przedmiotem rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego. Sąd I instancji wskazał, że podziela stanowisko organu, iż wstrzymanie wykonania postanowienia pozostaje w sprzeczności z celem, dla którego postanowienie zostało wydane tj. zapewnieniem bezpieczeństwa osób i mienia. Zażalenie na powyższe postanowienie WSA złożyła skarżąca i zarzuciła: - naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie postanowienia o odmowie wstrzymania zaskarżonego rozstrzygniecia, w sytuacji, gdy taka odmowa powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody stronie skarżącej, poprzez brak możliwości rozliczenia dotacji unijnej na realizację inwestycji współfinansowanej ze środków UE, co w konsekwencji może doprowadzić Gminę do obowiązku zwrotu uzyskanej dotacji, a tym samym powstania znacznej szkody finansowej w budżecie, w sytuacji, gdy cała inwestycja została zrealizowana zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Powołując się na powyższe, skarżąca wniosła o: 1) uchylenie przez WSA w Białymstoku zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., z uwagi na oczywistą zasadność zażalenia i wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wydanego przez PWINB w Białymstoku, 2) w przypadku, gdy Sąd nie uchyli w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a., zaskarżonego postanowienia, o wstrzymanie przez WSA w Białymstoku na podstawie art. 196 p.p.s.a. wykonania zaskarżonego postanowienia, do czasu rozpoznania zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, 3) w przypadku przekazania zażalenia na podstawie art. 195 § 1 p.p.s.a., o jego uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny i wstrzymanie wykonania postanowienia PWINB w Białymstoku, 4) o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca powtórzyła, że odmowa wstrzymania zaskarżonego postanowienia powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody "poprzez brak możliwości rozliczenia dotacji unijnej na realizację inwestycji współfinansowanej ze środków UE, co w konsekwencji może doprowadzić Gminę do obowiązku zwrotu uzyskanej dotacji, a tym samym powstania znacznej szkody finansowej w budżecie, w sytuacji, gdy cała inwestycja została zrealizowana zgodnie z przepisami Prawa budowlanego". Brak możliwości pozyskania dalszych środków z UE, może skończyć się zastojem gminy S., która nie posiada środków własnych, aby zrealizować projekty w 100 %. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca, wbrew twierdzeniu żalącego zawartemu w uzasadnieniu zażalenia, żądając wstrzymania wykonania decyzji, niewywiązała się z obowiązku wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji w sposób odpowiadający wymogom z art. 61 § 3 p.p.s.a. rozważył wskazane przez skarżącą okoliczności, w sposób prawidłowy zakwalifikował, jako niespełniające przesłanek przewidzianych tym przepisem, skutkujących koniecznością wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała przed Sądem I instancji spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Strona ograniczyła się jedynie do sformułowania w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z informacją, że jest ona narażona na stratę finansową, gdyż inwestycja prowadzona jest ze środków unijnych, bez wskazania konkretnych zestawień finansowych, które jej zdaniem mogłyby świadczyć o zasadności wniosku. Tymczasem – jak już podniesiono – skarżąca powinna podać we wniosku określone okoliczności, a także chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Sąd podejmujący rozstrzygnięcie w tej kwestii musi mieć bowiem możliwość dokonania analizy oraz oceny materiału, pozwalającego zająć stanowisko co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak uzasadnienia złożonego wniosku, a tym samym brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwia Sądowi jego ocenę pod kątem zasadności zastosowania instytucji ochrony tymczasowej w konkretnej sprawie oraz uwzględnienie żądania strony. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że analizą objęte są argumenty podane przez stronę, stąd winne one być przekonujące, rzetelne i wiarygodne. Jedną z przesłanek wstrzymania danego aktu lub czynności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić wówczas, kiedy rozmiar szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego jest większy niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju, a oceniając rozmiar ewentualnej szkody należy uwzględnić okoliczności obiektywne i subiektywne– indywidualne dotyczące strony. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obejmuje taką materię, którą niełatwo jest zmienić w razie wykonania aktu. Zatem musi być także rozważana w kontekście specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie uprawdopodobniła dostatecznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła skutki trudne do odwrócenia, czy narazi skarżącą na szkodę. Co więcej, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na taką szkodę, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, mogłoby narazić uczestnika postępowania. Według stanowisk organów, montaż masztu kratowego o wysokości 16,00 m na istniejącym kominie budynku szkoły wraz z odciągami zamocowanymi do ścian konstrukcyjnych budynku bez sporządzenia stosownej ekspertyzy może stanowić zagrożenie dla mienia i życia użytkowników budynku szkoły. A skoro tak, wniosek skarżącej tym bardziej nie zasługiwał na uwzględnienie. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.