II FZ 693/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Aleksandra Wrzesińska- Nowacka po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 830/09 w przedmiocie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił A. R. (dalej jako: skarżąca) przywrócenia terminu do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych dotyczących wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że referendarz sądowy wezwał skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących jej sytuacji majątkowej i rodzinnej. Wezwanie to doręczono skarżącej 25 listopada 2009 r. Skarżąca nie udzieliła na nie odpowiedzi. Postanowieniem z dnia 6 stycznia 2010 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Skarżąca nie wniosła sprzeciwu od tego postanowienia. Zarządzeniem przewodniczącego wezwano ją w związku z tym do uiszczenia wpisu sądowego od skargi pod rygorem jej odrzucenia. 23 lutego 2010 r. skarżąca (w piśmie datowanym na 29 listopada 2009 r.) odniosła się do wezwania referendarza i jednocześnie wniosła o przywrócenie jej terminu do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy, motywując to swoim stanem zdrowia. Odmawiając skarżącej przywrócenia terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż nie wykazała ona, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Skarżąca, na co wskazuje dotychczasowy bieg postępowania, jest w stanie dokonywać czynności procesowych w terminie. Ponadto nie jest osobą samotną, z jej pism wynika bowiem, że ma rodzinę (pod jej opieką przebywa córka). Mogła zatem skorzystać nie tylko z pomocy opiekunki, ale też członków rodziny. Ponadto ona sama jest osobą mobilną, o czym świadczy częste awizowanie przesyłek z uwagi na jej nieobecność w domu. Z tych względów wobec niespełnienia przesłanki braku winy, o której mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd oddalił wniosek. W zażaleniu z dnia 10 lipca 2010 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia dokumentów potwierdzających jej złą sytuację materialną i chorobę, o zwolnienie jej ze wszystkich kosztów sądowych oraz o przyznanie pomocy prawnej z urzędu. Zdaniem skarżącej, zaskarżone postanowienie jest dla niej krzywdzące, jej stan zdrowia nie pozwala jej na właściwą ocenę upływającego czasu. Postanowieniem z dnia 7 września 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, tzn.: zwolnił skarżącą od kosztów sądowych i ustanowił dla skarżącej adwokata. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, że wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy został złożony już po prawomocnym rozpoznaniu tego wniosku postanowieniem referendarza z dnia 6 stycznia 2010 r. Od postanowienia tego nie został wniesiony sprzeciw, ma ono zatem moc prawomocnego postanowienia sądu (art. 259 § 3 p.p.s.a.). Postanowieniem tym oddalono wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy. Faza postępowania, w której miała być dokonana czynność, w odniesieniu do której strona skarżąca domagała się przywrócenia terminu w dacie złożenia tego wniosku była już zakończona. Z tych względów merytoryczne odniesienie się do wniosku nie było konieczne, skoro czynność ta i tak pozostawałaby bezskuteczna. Wniosek ten winien być uznany za niedopuszczalny (art. 88 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie to byłoby jednak bardziej niekorzystne dla skarżącej, stąd mając na względzie art. 234 § 1 w zw. z art. 193 i 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zażalenie należy oddalić bez pogarszania sytuacji skarżącej na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Zauważyć ponadto należy, że skarżąca mogła i skorzystała z możliwości ponownego złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy i wniosek ten, m.in. z uwagi na uwzględnienie dokumentacji przysłanej przy piśmie z dnia 29 listopada 2009 r. (nadanym 23 lutego 2010 r.) został uwzględniony. .