III SA/Po 115/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu 13 grudnia 2017 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi S. T. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z [...] listopada 2016 r., nr [...], w przedmiocie wykreślenia wpisu do ewidencji producentów, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Strona wniosła skargę na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. z [...] listopada 2016 r. w przedmiocie wykreślenia wpisu do ewidencji producentów wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony. Postanowieniem z 4 lipca 2017 r. tut. Sąd odmówił stronie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Po rozpoznaniu złożonego zażalenia, w którym strona podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkuje odmową przyznania dopłat, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 11 października 2017 r., sygn. akt II GZ 751/17, zażalenie to oddalił. Pismem z 23 sierpnia 2017 r. strona złożyła kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, ponownie podnosząc, że wykreślenie jej z ewidencji producentów spowodowało odmowę przyznania płatności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., to jest zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W realiach rozpatrywanej sprawy stronie skarżącej prawomocnie odmówiono już wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na wydane w tym przedmiocie postanowienie tut. Sądu z 4 lipca 2017 r. zostało oddalone przez NSA w postanowieniu z 11 października 2017 r., sygn. akt II GZ 751/17. W konsekwencji aktualnie wywiedziony wniosek musi zostać poddany ocenie z punktu widzenia art. 61 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z tą ostatnią regulacją postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3 tego artykułu, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wpadkowy i nie kończy postępowania w sprawie. Może zatem podlegać uchyleniu lub zmianie w przypadku, gdy zmienią się okoliczności sprawy, a nadto strona skarżąca jest uprawniona do złożenia ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w sposób właściwy go uzasadniając. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej (zob. postanowienie NSA z 22 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 184/11, z 6 października 2009 r., sygn. akt II OZ 833/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Składając ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na gruncie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, strona skarżąca nie podała żadnych nowych okoliczności, które spowodowałyby przyznanie jej ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Wypada przy tym przypomnieć, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadny (por. postanowienie NSA z 17 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 595/10, dostępne w CBOSA). Tymczasem strona skarżąca powiela argumentację przedstawioną uprzednio na etapie zaskarżenia postanowienia tut. Sądu do Sądu II instancji. Podnosi ponownie, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkuje odmową przyznania płatności. Do argumentacji tej odniósł się już natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 11 października 2017 r., sygn. akt II GZ 751/17. Za Sądem kasacyjnym powtórzyć wobec tego trzeba, że takie uzasadnienie wniosku nie może zostać uznane za wystarczające. Strona skarżąca ogranicza się jedynie do twierdzeń o charakterze ogólnym dotyczących skutków prawnych wykonania zaskarżonej decyzji. Te rozważania nie zostały poparte żadnymi dokumentami obrazującymi jej sytuację materialną, a w szczególności wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację. Strona skarżąca nie określiła, jakie konkretnie skutki albo jaką szkodę może wywołać wykonanie decyzji, nie sposób więc uznać, żeby uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 61 § 3, § 4 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.