I OZ 924/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1389/07 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie dofinansowania przekwalifikowania zawodowego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Skarżący P. Z. pismem z dnia 17 lipca 2007 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie dofinansowania przekwalifikowania zawodowego. W skardze zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 września 2007 r. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż sąd może na wniosek strony po przekazaniu akt sprawy wstrzymać wykonanie kwestionowanej decyzji, ale tylko wtedy kiedy uzna, że wykonanie jej spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. W ocenie Sądu powołane przez skarżącego w przedmiotowym wniosku okoliczności, od których spełnienia uzależnione byłoby wstrzymanie kontrolowanej decyzji są zbyt ogólne i nie dają podstaw do uznania, że którakolwiek z powołanych powyżej przyczyn wstrzymania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie zachodzi. Dodatkowo Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że skutki realizacji zobowiązań pieniężnych są z reguły odwracalne, a to nie uzasadnia wstrzymania wykonania kontrolowanej decyzji. Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący. W zażaleniu P. Z. podniósł, że niewstrzymanie wykonania kontrolowanej decyzji spowoduje trudną sytuację całej jego rodziny. Wskazał, że w chwili obecnej jest jedynym żywicielem rodziny i zobligowanie go do zwrotu kwoty w wysokości udzielonej mu pomocy może spowodować drastyczne skutki w całym jego budżecie domowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może - na wniosek skarżącego - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności, jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przed sądem aktu lub czynności. Objęcie skarżącego tzw. ochroną tymczasową nie jest działaniem podejmowanym przez sąd z urzędu. Nie jest również działaniem obligatoryjnym podejmowanym przez sąd po złożeniu wniosku w tym przedmiocie. Uwzględnienie wniosku i wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji publicznej jest uzależnione od działań podjętych przez podmiot domagający się przyznania mu tego rodzaju ochrony. W niniejszej sprawie, należy podzielić stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji, iż okoliczności związane z powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, nie zostały przez P. Z. wykazane. Trzeba zauważyć, że pozytywne rozpatrzenie tego rodzaju wniosku jest w ścisły sposób powiązane z faktem ich uprawdopodobnienia przez skarżącego. To na nim spoczywa ten obowiązek, zaś Sąd nie jest zobowiązany do badania tej kwestii z urzędu. We wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, nie wystarczy tylko podnieść, że wykonanie kontrolowanego aktu lub czynności administracji publicznej, narazi skarżącego na znaczną szkodę bądź na powstanie skutków trudnych do odwrócenia, ale trzeba także taki zarzut w należyty sposób uzasadnić, wraz z przedstawieniem w razie potrzeby, odpowiednich dokumentów źródłowych. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, iż na skutek ewentualnego wykonania kontrolowanego aktu, zaistnieją przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., a tym samym fakt wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie został przez skarżącego uprawdopodobniony. P. Z. podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudną dla całej jego rodziny sytuację finansową, nie mniej jednak okoliczności powołane przez niego w złożonym wniosku są zbyt ogólne i nie pozwalają na dokonanie pełnej analizy skutków jakie może pociągnąć za sobą wykonanie przedmiotowego aktu. Trzeba podkreślić, że przesłanka z art. 61 § 3 P.p.s.a. dotycząca spowodowania trudnych do odwrócenia skutków odnosi się zarówno do szkody majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (patrz postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04 niepubl.). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Należy jednak zwrócić uwagę, że organy administracji publicznej przy egzekwowaniu należnej im kwoty od skarżącego mogą wstrzymać się z jej rozpoczęciem do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez sąd i wydania wyroku, albo uwzględnić przy tej procedurze w jakiej sytuacji materialnej znajduje się skarżący P. Z.. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania aktu nie może być uwzględniony. Ewentualne prowadzenie egzekucji wobec P. Z. nie może być postrzegane jako wywołanie trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ szkoda majątkowa tego rodzaju może być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.