II SA/Ol 1026/07
Адміністративні суди2007-12-21
Номер справи
II SA/Ol 1026/07
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Дата рішення
2007-12-21
Тип
Postanowienie WSA w Olsztynie
Судді
Marzenna Glabas
Резолютивна частина
Odrzucono skargę
Текст рішення
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 grudnia 2007r. sprawy ze skargi D. F. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie płatności bezpośrednich od gruntów rolnych postanawia odrzucić skargę
UZASADNIENIE
W dniu 13 listopada 2007r. D. F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" Nr "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" odmawiającą przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za rok 2005.
W dniu 5 grudnia 2007r. skarżącej doręczno odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 29 listopada 2007r. zawierającego wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 12 grudnia 2007r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Jak wynika z akt sądowych rozpoznawanej sprawy skarżąca, mimo prawidłowego wezwania, nie uiściła w zakreślonym terminie wpisu sądowego.
Stosownie zaś do przepisu art. 220 § 3 wskazanej wyżej ustawy skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W tym stanie rzeczy, z mocy cytowanego wyżej przepisu, należało orzec jak w sentencji postanowienia.