II SA/Gl 1213/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Asesor WSA Aneta Majowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 19 maja 2022 r. nr SKO.4106.382.2022 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 15 lutego 2022 r. M. W. wniósł o zrefundowanie w całości poniesionych kosztów naprawy wózka inwalidzkiego oraz kolejnych kosztów poniesionych na leczenie na podstawie załączonych faktur. Podniósł, iż poniósł duże koszty związane z leczeniem pooperacyjnym nogi, których nie jest w stanie pokryć z przyznanego mu zasiłku stałego, tym bardziej, że połowa zasiłku odprowadzana jest na pokrycie kosztów pobytu w Schronisku dla Osób Bezdomnych. Przyznał, że w styczniu 2022 r. w odpowiedzi na inny wniosek przyznano mu pomoc w postaci zasiłku celowego w wysokości 180zł na dofinansowanie do zakupu materiałów opatrunkowych oraz naprawy wózka inwalidzkiego (przy czym w tym wniosku nie wnosił o refundację kosztów naprawy, chociaż sprawę poruszył telefonicznie). Koszty zaopatrzenia medycznego wykazane fakturami wyniosły 177,15zł. Z kolei na naprawę wózka inwalidzkiego wydał łącznie 291,45zł. Rozpatrując złożony wniosek Kierownik Sekcji ds. Przeciwdziałania Bezdomności, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta C. (dalej: organ, organ pierwszej instancji), decyzją nr [...] z dnia 3 marca 2022 r. wydaną na podstawie art. 39 ust. 1, ust. 2, art. 8 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 pkt 1, pkt 3 i pkt 5 oraz art. 106 ust. 1, art. 110 ust. 8 i art. 14 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.jedn. Dz.U. z 2021 r. , poz. 2268 ze zm.) oraz art. 104 oraz art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przyznał M. W. (dalej: wnioskujący, strona, skarżący) pomoc w postaci zasiłku celowego w wysokości 50,00zł na dofinansowanie kosztów naprawy wózka inwalidzkiego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w toku postępowania ustalono, że strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jego miesięczny dochód wynosi 719zł zasiłku stałego. Wydatki strony to 322,90zł. Do dyspozycji pozostaje kwota w wysokości 396,10zł. Są to zatem środki niewystarczające, a zatem strona spełnia warunki do przyznania pomocy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie, podkreślając, iż decyzja opatrzona jest błędem, poprzez dowolne i niezgodne z przepisami rozpatrzenie jego wniosku o pomoc na naprawę wózka inwalidzkiego. W uzasadnieniu odwołania odniósł się do treści odbytych rozmów telefonicznych, wnioskując o przeprowadzenie dowodu z nagrań tych rozmów, uznając je za kluczowe w sprawie. Brak zapoznania się z wnioskowanymi nagraniami może skutkować niepoprawną oceną odwołania. Wyjaśnił, iż jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym od 2009 r., a od lutego 2014 r. niepełnosprawność orzeczono na stałe. Po amputacji kończyn dolnych zmuszony jest do poruszania się na wózku inwalidzkim i zmuszony do korzystania z pomocy społecznej. Podkreślił, że jego sytuacja od wielu lat, z powodu ubóstwa i bezdomności, znana jest w miejscowym Ośrodku. Wyjaśnił, że w dniu 15 lutego 2022 r. złożył wniosek o zrefundowanie w całości poniesionych kosztów naprawy wózka inwalidzkiego wraz z kolejnymi kosztami poniesionymi na leczenie. Wyjaśnił, że wózek, z którego korzysta jest własnością Schroniska, w którym przebywa. Jest mu niezbędny do funkcjonowania. Nie jest on nowy, miał zużyte opony i zużyte inne części, które zostały w toku naprawy wymienione. Naprawy te były konieczne i wynikały z bieżącego użytkowania mocno wyeksploatowanego sprzętu, dla zabezpieczenia bezpieczeństwa a nie potrzeby wzbogacenia wyglądu (tuningu). W zakresie wniosku o "medykamenty" to wszystkie zakupy potwierdzone zostały przedłożonymi fakturami, a wynikają z faktu uciążliwego leczenia [...]. Wprawdzie uzyskał świadczenie w wysokości 180zł na leki, ale przedłożył już rachunki na kwotę 175,16zł, stąd uznał, że jest to refundacja w zaokrągleniu tych wydatków. W trakcie rozmowy telefonicznej uzyskał informację, że przyznana kwota 180zł była także na poczet naprawy wózka, czyli po zminusowaniu kosztów leków - na naprawę wózka otrzymał jedynie kwotę 4,86zł. Odwołując się do treści art. 39 ustawy o pomocy społecznej stwierdził, że środki na remont wózka inwalidzkiego mieszczą się w celach uzasadniających przyznanie zasiłku celowego. Podkreślił jednak, że nie składał żadnego ustnego wniosku o przyznanie pomocy na naprawę wózka inwalidzkiego, ale był to wniosek pisemny z dnia 15 lutego 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania skarżącego zaskarżoną decyzją z dnia 19 maja 2022 r. nr SKO.4106.382.2022 orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium w pierwszej kolejności odwołało się do art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, przypominając, że prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 776zł przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2 do 15 ustawy. W myśl art. 39 tej ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Ani wymieniony przepis art. 39 ustawy określający okoliczności, w których może być przyznany zasiłek ani też inne przepisy ustawy nie określają wysokości zasiłku celowego i nie podają kryteriów ustalenia tej wysokości. Wyznacznikami ustalenia wysokości zasiłku celowego są z jednej strony sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony - możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Ustalenie wysokości tego zasiłku oparte jest na uznaniu administracyjnym, które pozwala organowi na wybór rozstrzygnięcia przy uwzględnieniu nie tylko sytuacji materialnej wnioskującego o pomoc ale i możliwości finansowych ośrodka. W pierwszej kolejności pomoc przyznawana jest osobom, które nie są w stanie samodzielnie egzystować. Celem pomocy społecznej jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy wskazał, że miesięczny dochód skarżącego wynosi 719zł (zasiłek stały) a jego wydatki wynoszą 322,90zł (tj. 215,70zł pobyt w schronisku, 40 zł naprawa wózka inwalidzkiego oraz 67,20zł koszty korespondencji). Organ pierwszej instancji w piśmie przekazującym odwołanie skarżącego wyjaśnił, iż skarżący zamieszkuje w Schronisku dla Bezdomnych w L. i w ramach przyznanego świadczenia ma zapewnione całodobowe schronienie, usługi opiekuńcze, 3 posiłki dziennie oraz środki czystości. Za udzielone schronienie ponosi opłatę w wysokości 50% dochodu i do dyspozycji pozostaje mu kwota 359,50zł miesięcznie. Na mocy decyzji z dnia 25 stycznia 2022 r. otrzymał nadto pomoc w postaci zasiłku celowego w wysokości 180zł na dofinansowanie kosztów naprawy wózka inwalidzkiego i zakupu materiałów opatrunkowych. Z dołączonych faktur wynika że w styczniu 2022 r. skarżący wydał na naprawę wózka inwalidzkiego - 50zł, a w lutym - 40zł. Dlatego też przyznano pomoc w postaci zasiłku celowego w wysokości 50zł. Rozpatrując sprawę Kolegium nie dopatrzyło się sprzeczności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego ani z przepisami postępowania administracyjnego. Nie stwierdziło też przekroczenia przez organ pierwszej instancji granic uznania administracyjnego. Bezspornym jest, iż sytuacja życiowa skarżącego jest trudna i że potrzebuje ona pomocy z opieki społecznej. Jednak organ pomocy nie pozostawia skarżącego bez pomocy, jakkolwiek może być ona w jego ocenie niewystarczająca na pokrycie zgłaszanych potrzeb. Podejmując decyzję organ musi uwzględniać nie tylko sytuację materialną skarżącego, ale musi też uwzględniać środki finansowe jakimi dysponuje i ograniczone środki tak rozdysponować, aby nie pozbawiać pomocy innych osób nie mających żadnych środków utrzymania. Powszechnie wiadomo, że ośrodki pomocy społecznej dysponują ograniczonymi środkami i nie wszystkie wnioski mogą być załatwione w sposób satysfakcjonujący osobę ubiegającą się o pomoc. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji. Uwzględniając fakt, iż skarżący w styczniu na naprawę wózka wydał 50zł, a w lutym 40 zł, organ pierwszej instancji zasadnie przyznał stronie skarżącej 180 zł zasiłku celowego na dofinansowanie naprawy wózka oraz środki opatrunkowe a w lutym - skarżoną decyzją - zasiłek w wysokości 50 zł na dofinansowanie naprawy tego wózka. Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że skarżący ma trudną sytuację życiową, jednak przyznanie zasiłku celowego w wysokości 50zł nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego i nie wykracza poza uznanie administracyjne. Mając świadomość, że przyznana kwota zasiłku nie zaspokoi wszystkich potrzeb i problemów skarżącego, może jednak ułatwić przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej. Podstawowym zadaniem pomocy społecznej jest świadczenie pomocy, a nie zapewnianie stałego dochodu i utrzymania. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, iż nie ma podstaw do uzupełniania materiału dowodowego w sprawie. Zgromadzone dokumenty nie nasuwają wątpliwości co do ustaleń faktycznych. Zebrana dokumentacja stanowi wystarczający materiał dowodowy do wydania decyzji przyznającej zasiłek celowy. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, iż przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego nie ma charakteru obligatoryjnego i nie stwarza roszczenia o jego wypłatę po stronie osoby spełniającej ustawowe przesłanki do jego nabycia, lecz pozostawione to zostało uznaniu organu. Nadto dodał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w ramach korzystania z instytucji zasiłku celowego nie można żądać od organów pomocy społecznej zaspokajania w sposób ciągły i we wszystkich sferach potrzeb wnioskodawców. Nie godząc się ze stanowiskiem organu odwoławczego pismem z dnia 4 lipca 2022 r. skarżący złożył skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zrefundowanie w całości poniesionych kosztów naprawy wózka inwalidzkiego wraz z kolejnymi kosztami poniesionymi na leczenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił brak wnikliwej oceny złożonego odwołania, bagatelizowanie jego potrzeb jako niepełnosprawnego, a w konsekwencji błędną interpretację całej sprawy, nieprawidłowe określenie zakresu koniecznej pomocy w odzyskaniu względnej równowagi finansowej. W uzasadnieniu powtórzył co do zasady argumentację zaprezentowaną już w odwołaniu. Podkreślił, że posiadane środki nie wystarczają na zaspokojenie jego potrzeb, które są znacznie wyższe (co potwierdził przywołując faktury i wydatkowane kwoty na środki medyczne i naprawę wózka inwalidzkiego). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Dokonując oceny zaskarżonej przez stronę decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie jest zasadna. Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 120 w związku z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329). Zgodnie z art. 119 pkt 2 sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszym przypadku wniosek taki zgłosiło Kolegium, a skarżący w wymaganym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji przyznającą skarżącemu pomoc finansową w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie kosztów naprawy wózka inwalidzkiego w wysokości 50,00zł. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 2268). Art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy przewiduje zasiłek celowy przyznawany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Zasiłek celowy jest świadczeniem pieniężnym zależnym od spełnienia kryterium dochodowego określonego przez ustawodawcę w art. 8 ust. 1 omawianej ustawy, które w przypadku osoby samotnie gospodarującej wynosi 776 zł. Z ustaleń poczynionych przez organy, nie kwestionowanych przez skarżącego w odwołaniu ani w skardze wynika, że jego dochód nie przekracza wymienionego powyżej kryterium dochodowego i wynosił w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku - 719,00zł. Podkreślić przy tym trzeba, że dochód skarżącego to przyznany w ramach pomocy społecznej zasiłek stały. Bezsporny też w sprawie pozostaje fakt, iż zamieszkuje w Schronisku dla Bezdomnych w L., i w ramach przyznanego schronienia ma zapewnione całodobowe zamieszkanie, usługi opiekuńcze, 3 posiłki dziennie oraz środki czystości. Za udzielone schronienie ponosi opłatę w wysokości 50% dochodu, stąd do dyspozycji pozostaje mu kwota 359,50zł miesięcznie. Tak więc bezsprzecznie skarżący spełnia kryterium dochodowe. Wyjaśnić jednak w tym miejscu należy, że rozpoznanie wniosku o przyznanie zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy opiera się na zasadzie uznania administracyjnego, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę w tym przepisie określenie "może być przyznany", zamiast określenia "przyznaje się". Oznacza to, że nawet spełnienie przez ubiegającego się o zasiłek celowy warunków koniecznych do jego uzyskania nie stwarza po stronie organu obowiązku jego przyznania czy przyznania wnioskowanego świadczenia w oczekiwanej wysokości. Przyznanie wnioskowanego świadczenia, uzależnione jest nie tylko od wniosku złożonego przez osobę wymagają wsparcia, ale także, a może przede wszystkim, od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy. Organ musi przy tym uwzględniać, prowadząc przemyślaną politykę społeczną, wysokość i częstotliwość przyznanych już świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących. Tylko takie bowiem postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z przepisów art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, tzn. przy rodzaju, formie i rozmiarze świadczenia uwzględniać te potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Pomoc społeczna opiera się na zasadzie pomocniczości. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy celem pomocy społecznej jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwianie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc społeczna powinna w miarę możliwości doprowadzić do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Z wymienionych przepisów wynika swoiste ograniczenie zakresu działania organów pomocy społecznej, które winno sprowadzać się jedynie do pomocy w staraniach osób zmierzających do poprawy swej sytuacji życiowej, a nie gwarantować takim osobom stałego źródła utrzymania. Wniosek skarżącego dotyczył przyznania zasiłku celowego na zrefundowanie w całości poniesionych kosztów naprawy wózka inwalidzkiego wraz z kolejnymi kosztami poniesionymi na leczenie. Przyznając świadczenie w formie zasiłku celowego, jak wspomniano powyżej, organ pomocy społecznej działa w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że nawet spełnienie ustawowych kryteriów uzyskania pomocy, nie przesądza o tym, że pomoc taka zostanie przyznana lub że zostanie przyznana w oczekiwanej przez skarżącego wysokości. Innymi słowy spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 283/18, LEX nr 2541230). Z kolei kontrola sądowa decyzji uznaniowych sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz, czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, a więc dotyczy prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd nie może natomiast wkraczać w sferę zastrzeżoną do kompetencji organów administracyjnych, a więc - o ile prawidłowo przeprowadzono postępowanie - Sąd nie może kwestionować słuszności decyzji odmawiającej przyznania świadczenia. W ocenie Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie powyższe wymogi zachowały, a podjęte w sprawie rozstrzygnięcie znajduje oparcie w przytoczonych powyżej przepisach ustawy o pomocy społecznej i nie przekracza granic uznania administracyjnego. Organy poczyniły niezbędne ustalenia co do sytuacji życiowej skarżącego, w świetle których jest on osobą prowadzącą samotną, zamieszkującą w Schronisku dla bezdomnych. Organy uwzględniły sytuację finansową skarżącego. Z akt postępowania wynika, że skarżący objęty jest stałą opieką ze strony miejscowego ośrodka w formie udzielenia schronienia osobie bezdomnej, gdzie skarżący ma zapewnione zamieszkanie, opiekę (w formie usług opiekuńczych) oraz całodzienne wyżywienie (3 posiłki). W miesiącu styczniu 2022 r. na podstawie decyzji przyznano skarżącemu zasiłek celowy w wysokości 180zł na dofinasowanie kosztów naprawy wózka inwalidzkiego i zakup materiałów opatrunkowych, a kwestionowaną decyzję przyznano zasiłek w wysokości 50zł na dofinansowanie kosztu naprawy wózka inwalidzkiego. Jak wynika z przedłożonych przez skarżącego faktur i rachunków oraz z informacji zawartych w wywiadzie środowiskowym skarżący na naprawę tego wózka skarżący wydał w miesiącu grudniu 2021 r. - 96zł, w miesiącu styczniu 2022 r. - kwotę 50zł, a w miesiącu lutym 2022 r. - sumę 40zł. W oparciu o powyższe ustalenia organ przyznał skarżącemu wymienione powyżej zasiłki. Przyznać należy, że nie obejmują one całości wydatkowych na ten cel środków. W tym miejscu podkreślić jednak należy, że w świetle art. 2 ustawy o pomocy społecznej zasadniczym celem pomocy społecznej jest zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych uprawnionych, przy równoczesnym umożliwieniu przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których uprawnione osoby i rodziny nie są w stanie pokonać przy użyciu własnych uprawnień, zasobów i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest wsparcie osoby w samodzielnych wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb (art. 3 ust. 1 tej ustawy). Jednocześnie w myśl ust. 4 tego przepisu potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Zgodnie zaś z art. 4 omawianej ustawy osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Sytuacja skarżącego nie jest bynajmniej łatwa. Jednak skarżący objęty jest pomocą miejscowego ośrodka a świadczenia z pomocy społecznej stanowią formę wspomożenia osób w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji w jakiej się znalazły i mają jedynie charakter pomocniczy. Podkreślenia wymaga fakt, że organy pomocy społecznej mają ograniczone możliwości finansowe, co jest faktem powszechnie znanym. Skarżący nie został pozbawiony pomocy, bowiem otrzymał środki finansowe na zgłoszoną potrzebę w wysokości możliwej do poniesienia przez organ i stanowiącej realne wsparcie dla skarżącego (tzn. w wysokości możliwej dla finansów miejscowego ośrodka, przy uwzględnieniu poziomu środków finansowych jakimi organ dysponował, sytuacji skarżącego oraz potrzeb innych osób ubiegających się o pomoc). Nie można bowiem pomijać tego, że organy administracji działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona. Zatem w tak wyznaczonych granicach mogą i muszą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Z uwagi zaś na szczupłość pozostających w ich dyspozycji środków finansowych są upoważnione do ograniczenia rozmiaru przyznawanych świadczeń, które to świadczenia muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Na tę okoliczność wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/2006, z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 624/07, z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2502/18). W sytuacji ograniczonych środków przeznaczanych na cele pomocy społecznej i stale wzrastającej liczby osób ubiegających się o jej uzyskanie, konieczne jest stworzenie gradacji potrzeb tych osób i powiązanie jej z możliwościami finansowymi ośrodków pomocy społecznej. Podnieść też w tym miejscu należy, że skarżący nie może zakładać, iż środki z pomocy społecznej winny być mu każdorazowo przyznawane czy stanowić dla niego źródło stałego finansowego wsparcia. Nawet przy wielokrotnych podaniach o pomoc, organ zawsze musi indywidualnie i dogłębnie badać sytuację wnioskodawcy, a ten nie może oczekiwać obligatoryjnego i każdorazowego wsparcia finansowego w oczekiwanej formie i wysokości. W ocenie Sądu z akt administracyjnych wynika, że postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Motywy podjętych rozstrzygnięć zostały natomiast wystarczająco uzasadnione w decyzjach. Mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. W związku z powyższym brak podstaw do tego, aby przyjąć, że organy orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się przekroczenia granic uznania administracyjnego, a także aby naruszyły normy prawne wynikające z przepisu art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną i na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.