II SA/Gd 348/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 22 września 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. Ch. C. i M. Ch. C. na decyzję Wojewody z dnia 25 lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę. UZASADNIENIE Prezydent Miasta, na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 207 poz. 2016 z 2003 ze zm.), decyzją z dnia 27 października 2009 r. nr [...] wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania ogrodzenia pełnego według systemu Semmelrock, od strony ul. M. na terenie nieruchomości przy ul. M. działka nr 58/4. Organ wskazał, że w dniu 5 października 2009 r. do Urzędu Miejskiego wpłynęło zgłoszenie nr [...] dotyczące zamiaru wykonania ogrodzenia, do wniosku nie zostało dołączone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Postanowieniem z dnia 7 października 2009 r. organ nałożył obowiązek uzupełnienia zgłoszenia do dnia 21 października 2009 r. o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, spełniające wymogi formalne wynikające z treści druku zgodnego z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzoru oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ( Dz. U. Nr 120 z 2003 r., poz. 1127 ze zm.), podpisane przez wszystkich inwestorów. W dniu 21 października 2009 r. inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podpisane przez wszystkich inwestorów, oświadczenie to nie spełnia jednak wymogów rozporządzenia. W przedłożonym oświadczeniu nie wskazano miejsca urodzenia J. C. C., danych ewidencyjnych przedmiotowej nieruchomości (brak obrębu i jednostki ewidencyjnej) oraz dokumentów potwierdzających posiadane prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. J. i A. C. –C. oraz M. i M. C. C. wnieśli odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta. Odwołujący się wskazali, iż decyzja Prezydenta została wydana z naruszeniem art. 30 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez błędne przyjęcie, iż strony nie złożyły oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy takowe zostało złożone w dniu 21 października 2009 r. Ponadto odwołujący się stwierdzili, iż decyzja została wydana z naruszeniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o sprzeciwie po upływie terminu. Wojewoda decyzją z dnia 25 lutego 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta. Wojewoda wskazał, iż zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W przedmiotowej sprawie, inwestorzy zostali wezwani do uzupełnienia wniosku o oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Powyższe oświadczenie dostarczone do organu w dniu 21 października 2009 r. nie spełniało wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę, brak było w nim miejsca urodzenia oraz numeru dokumentu stwierdzającego tożsamość J. C.C., danych ewidencyjnych przedmiotowej działki oraz dokumentu, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością, na której ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja i wskazania na wykonywanie jakich robót budowlanych (jakim wnioskiem objętych) zgadzają się współwłaściciele. Wojewoda wskazał, iż skarżący dokonali zgłoszenia w dniu 5 października 2009 r., natomiast Prezydent Miasta wydał postanowienie wzywające do uzupełnienia zgłoszenia w dniu 7 października 2009 r. Zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, organ ma 30 dni na wniesienie sprzeciwu od poprawnie złożonego wniosku lub terminu wskazanego w postanowieniu wzywającym do uzupełnienia dokumentów. Zatem termin do wniesienia sprzeciwu liczony jest w tym przypadku od dnia 21 października 2009 r. Prezydent Miasta wniósł sprzeciw decyzją z dnia 27 października 2009 r., która została doręczona inwestorom w dniu 10 listopada 2009 r. a więc przed upływem 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. M. i M. C. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta. Skarżący wskazali, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego - art. 9 k.p.a. w zwiazku z art. 77 § 4 k.p.a.- polegającym na niepoinformowaniu strony o wydłużeniu terminu do złożenia sprzeciwu oraz na niewskazaniu znanych z urzędu organowi faktów o nieuzupełnieniu oświadczenia przez inną osobę postępowania oraz art. 81 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący podnieśli również, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż organ administracji zachował wskazany w tymże przepisie termin 30 dni do wniesienia sprzeciwu. Skarżący wskazali, iż zgodnie z art. 9 k.p.a organ administracji obowiązany jest do udzielenia stronom postępowania pełnej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W przedmiotowej sprawie, zdaniem skarżących, strona nie została poinformowana ani o niedopełnieniu wymogów formalnych przez inną stronę postępowania ani też o fakcie, iż termin 30 dni na sprzeciw organu należy liczyć od dnia doręczenia postanowienia o uzupełnieniu braków formalnych W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 22 września 2010 r. skarżący wskazali, iż dokonywanie zgłoszenia było zbędne albowiem uzyskali na tę inwestycję pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a wydana decyzja nie narusza prawa. Podstawę wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowanych stanowił w niniejszej sprawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156 z 2006 r. poz. 118 ze zm.). Z przepisu tego wynika, iż do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym jest mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, a więc złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada w drodze postanowienia obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Bezspornym jest, iż skarżący nie dołączyli do zgłoszenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w związku z czym zostali przez organ wezwani do uzupełnienia tego braku. Złożone przez skarżących na wezwanie organu oświadczenie nie spełnia wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzoru: oświadczenia wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120 poz. 1127 ze zm.), Załącznika Nr 2 określającego wzór oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak słusznie ustaliły organy brak było w nim wskazania miejsca urodzenia oraz numeru dokumentu stwierdzającego tożsamość J. C. C., danych ewidencyjnych przedmiotowej działki oraz dokumentu, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością, na której ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja oraz wskazania na wykonywanie jakich robót budowlanych (jakim wnioskiem objętych) zgadzają się współwłaściciele. Oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane zgodnie z art. 32 ust. 5 Prawa budowlanego winno odpowiadać wzorowi określonemu rozporządzeniem. Z wzoru tego wynika, iż osoba składająca oświadczenie winna podać m.in. dane dotyczące miejsca urodzenia, numeru dowodu osobistego lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość i nazwę organu wydającego a strona ma obowiązek wskazać dokument, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sposób sformułowania tego wzoru w rozporządzeniu oraz objaśnienia do niego nie budzi żadnych wątpliwości. Wadliwość oświadczenia, w polegająca na niewskazaniu dokumentu, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością, świadczy o niespełnieniu przez skarżących wymogu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Ustawodawca w Prawie budowlanym traktuje posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jako warunek wydania pozwolenia na budowę jak i skuteczności dokonania zgłoszenia, a złożenie oświadczenia stanowi formę wykazania tego prawa. Wskazanie dokumentu, z którego wynika tytuł prawny do nieruchomości jest bezpośrednio związane z istotą składanego oświadczenia i ma na celu uwiarygodnienie jego treści. Brak w tym zakresie stanowi zatem istotną wadę dyskwalifikującą prawidłowość złożonego oświadczenia. Podkreślić należy, iż postępowanie zgłoszeniowe charakteryzuje się uproszczoną formą i krótkim okresem trwania. Stanowi ono szczególny typ postępowania, sprowadzającego się do oceny przez organ przedłożonej dokumentacji i wniesienia sprzeciwu, bądź akceptacji zgłoszenia przez zaniechanie czynności organu. Strona winna dołączyć do zgłoszenia określone dokumenty. W sytuacji ich braku, organ ma obowiązek wezwać stronę do ich uzupełnienia w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Wadliwe wykonanie zobowiązania, bądź jego niewykonanie nie uzasadnia uznania, by organ miał obowiązek ponownego zobowiązywania strony do uzupełnienia zgłoszenia. W sytuacji wadliwego uzupełnienia braku zgłoszenia organ winien zatem wnieść sprzeciw. Za taki rozwiązaniem przemawia treść ustawy, charakter postępowania zgłoszeniowego oraz fakt, iż takie rozwiązanie nie wywołuje w istocie negatywnych skutków dla strony. Może ona bowiem po skompletowaniu prawidłowych dokumentów ponownie dokonać zgłoszenia. Zarzuty skarżących dotyczące uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu nie zasługują na uwzględnienie. Wezwanie przez organ w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego do uzupełnienia zgłoszenia skutkuje bowiem przerwaniem biegu terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Stanowisko takie wynika z celowościowej wykładni art. 30 ust. 2 i 5 Prawa budowlanego. Badając prawidłowość zgłoszenia organ powinien dysponować kompletem wszystkich dokumentów, jakie dokonujący zgłoszenia ma obowiązek do zgłoszenia dołączyć. Niewątpliwe zaniedbania dokonującego zgłoszenia nie powinny skutkować skróceniem czasu jaki organ ma na dokonanie oceny zgłoszenia. Zatem po wezwaniu przez organ do uzupełnienia zgłoszenia, okres 30 dni na wniesienie sprzeciwu biegł od daty uzupełnienia zgłoszenia. Stanowisko, iż w razie nałożenia obowiązku uzupełnia zgłoszenia termin 30 dni na wniesienie sprzeciwu, biegnie od uzupełnienia zgłoszenia w wyznaczonym terminie, wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 25 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 956/2005 (ONSAiWSA 2007//1 poz. 12), z dnia 21 kwietnia 2009 sygn. akt II OSK 574/08 (Lex Nr 555017), z dnia 20 lutego 2009 r. II OSK 207/09 (Lex Nr 516061). Zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew stanowisku skarżących organ nie miał obowiązku informowania dokonujących zgłoszenia o nieuzupełnieniu oświadczenia przez inną stronę postępowania. Przedłożone oświadczenie zostało podpisane przez wszystkie osoby składające to oświadczenie, zatem skarżący, którzy podpisali oświadczenie winni znać jego treść. Przywołany przez skarżących art. 10 § 1 k.p.a. stanowi, że przed wydaniem decyzji organ winien umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a art. 81 k.p.a. stanowi, iż dana okoliczność może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Organ administracji nie wypełnił wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. obowiązku pouczenia strony o prawie zapoznania się z aktami i przeprowadzonymi dowodami i złożenia końcowego oświadczenia przed wydaniem decyzji. To naruszenie przepisów postępowania nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy i nie uzasadnia w świetle treści art. 145 § 1 pkt lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), uchylenia decyzji. W sprawie nie przeprowadzano bowiem postępowania dowodowego, a dokonane ustalenia oparte są złożonym i podpisanym przez stronę, a więc znanym tej stronie dokumencie. Sąd nie podzielił zarzutu skarżących, iż uchylenie zaskarżonej decyzji uzasadnia brak pouczenia przez organ, iż termin 30-dniowy na wniesienie sprzeciwu zacznie bieg ponownie po wykonaniu nałożonego zobowiązania. Organ pouczył stronę, iż niewykonanie w terminie nałożonego obowiązku spowoduje wniesienie sprzeciwu, a obowiązkiem strony było wykonanie nałożonego zobowiązania. Argumentacja strony zmierza w istocie do wykazania, iż mogła ona nie wykonywać prawidłowo zobowiązania, bowiem przypuszczała, iż organ nie zdąży doręczyć jej sprzeciwu. W okolicznościach niniejszej sprawy strona w dacie wykonywania zobowiązania t.j. 21 października 2009 r. nie miała podstaw by przypuszczać, iż organ nie będzie mógł wnieść sprzeciwu z uwagi na upływ terminu liczonego od daty zgłoszenia, bowiem termin ten upływał dopiero 4 października 2009 r. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, iż nieznajomość orzecznictwa sądowego przez stronę miała wpływ na wadliwe wykonanie zobowiązania, a organowi można przypisać odpowiedzialność za uchybienie strony. Podniesiony na rozprawie zarzut, iż dokonywanie zgłoszenia było zbędne, bowiem budowa ogrodzenia objęta jest wydanym wcześniej pozwoleniem na budowę budynku, nie jest uzasadniony. Przede wszystkim wskazać należy, iż okoliczność ta nie była przez stronę podnoszona w toku postępowania administracyjnego, ani nie została wykazana w postępowaniu przed sądem. Nadto w sytuacji zbędności zgłoszenia z uwagi na posiadane pozwolenie na budowę, wniesiony sprzeciw nie wywoła dla strony żadnych negatywnych skutków. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym, skargę oddalił.