II SA/Lu 609/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego budynku oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 28 listopada 2008r. J. W. domagał się od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego przeprowadzenia kontroli robót budowlanych w lokalu nr 9, znajdującego się w budynku mieszkalnym położonym przy ulicy S. 1 w L. Wyjaśnił, że w latach 1990 S. M. "C.’’ przy wymianie podłoża we wspomnianym lokalu, nie ułożyła warstwy izolacyjnej ze styropianu, skutkiem czego są powstające zakłócenia w korzystaniu z jego mieszkania znajdującego się bezpośrednio pod tym lokalem. Postanowieniem z dnia [...] Inspektor nałożył na wnioskodawcę obowiązek dostarczenia do dnia 6 sierpnia 2010r. trzech egzemplarzy ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego budynku w zakresie izolacji akustycznej stropów pomiędzy wspomnianymi lokalami mieszkalnymi. Wobec nie wykonania powyższego obowiązku organ zlecił jej sporządzenie, a następnie decyzją z dnia [...] postępowanie w sprawie umorzył. W uzasadnieniu podano, że według oświadczenia S. M. "C.’’, w budynku przy ulicy S. 1 były w latach 1990 – 1991 prowadzone roboty podłogowe, polegające na usunięciu wykładziny lentex. Spółdzielnia oświadczyła, że nie posiada jednak żadnych dokumentów dotyczących wymiany podłoży pod względem izolacji akustycznej. Jak wynika ze sporządzonej w sprawie opinii technicznej o stanie izolacji podposadzkowej w stropie pomiędzy mieszkaniami 7 i 9 w budynku, na stropie znajduje się warstwa wyrównawcza z zaprawy cementowej o grubości 4cm i parkiet mozaikowy grubości 4cm. Nie ma natomiast warstwy tłumiącej dźwięki, przez co nastąpiło pogorszenie izolacyjności akustycznej na dźwięki uderzeniowe o około 8 %. W wyniku remontu mieszkańcy uzyskali jednak trwałe podłoża, na których mogą układać lub kleić dowolną podłogę. Z opinii wynika, że w celu poprawienia izolacyjności akustycznej stropu należałoby usunąć istniejące podłogi i podłoże cementowe, na stropie zamiast płyt pilśniowej położyć styropian min. 2cm grubości i wykonać warstwę dociskową z zaprawy cementowej o grubości 4 cm na folii. Zaznaczono jednak, że skutkiem tych robót będzie obniżenie wysokości mieszkania o 2cm, do 248,5 cm. To zaś oznacza, że nie będzie spełnione wymaganie dotyczące wysokości pomieszczeń mieszkalnych wynoszące 250 cm. Dla wykonania robót należało zatem uzyskać zgodę Ministra Infrastruktury w trybie art. 9 prawa budowlanego, dotyczącego odstępstwa od warunków technicznych. W tej sytuacji organ uznając, że przepis powyższy nie mieści się w jego kompetencjach określonych w art. 83 wspomnianej ustawy, postępowanie w sprawie, jako bezprzedmiotowe, umorzył. Po rozpoznaniu odwołania J. W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyjaśnił, że przepisy prawa budowlanego obejmują sprawy projektowania budowy i utrzymania obiektów budowlanych. Przepisy w tym zakresie odnoszą się do obiektów budowlanych, a nie do znajdujących się w nim lokali. Nakazy wydawane na podstawie art. 50 i 51 prawa budowlanego, czy też w zakresie utrzymania obiektów budowlanych (art.66) mogą dotyczyć samego obiektu, nie mogą natomiast wkraczać w to, co znajduje się wewnątrz lokalu i jest regulowane przepisami prawa cywilnego. Istnieje możliwość wydania nakazu wykonania określonych robót lub usunięcia nieprawidłowości również w lokalu, jednak jedynie w sytuacji, gdy odnosi się do konstrukcji obiektu budowlanego. Taka sytuacja w sprawie nie zachodzi. Sprawy dotyczące wad utrudniających prawidłowe korzystanie z lokalu mieszkalnego są sporami cywilnymi, rozstrzyganymi przez sądy powszechne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. W. podkreślił, że stanowisko organu jest dla niego niezrozumiałe, skoro bezspornie ustalono fakt niewłaściwie przeprowadzonych robót budowlanych przez Spółdzielnię. W jego mniemaniu postępowanie dotyczyło wad elementu konstrukcyjnego budynku tj. stropu. Skarżący zwrócił uwagę, że postępowanie toczy się już 5 lat, w tym czasie otrzymał szereg decyzji administracyjnych oraz partycypował w kosztach ekspertyz i na koniec dowiedział się o braku kompetencji organów nadzoru budowlanego do rozstrzygnięcia sprawy. Uznał takie postępowanie za naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 6,7 i 8 kpa. Ostatecznie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 6 marca 2006r. wynika, że dotyczyło ono "robót podłogowych w ramach usuwania wad technologicznych, a konkretnie warstw wykładziny lentex w budynku przy ulicy S. 1’’. Prowadzenie robót w tym zakresie potwierdziła w piśmie z dnia 16 grudnia 2006r. S. M. "C.’’, która w kolejnym piśmie z dnia 2 października 2008r. wyjaśniła ponadto, że "nie jest w posiadaniu dokumentów dotyczących wymiany podłoży pod względem izolacji akustycznej wykonanej w latach 1990 – 1991 w tym także protokołów odbioru robót budowlanych w poszczególnych lokalach przy ulicy S. 1". Według oświadczenia mieszkańców bloku ( k - 12 ) podczas wspomnianych robót zdjęto wykładzinę lentexu oraz warstwy izolacyjne – akustyczne ( płyty tektury twardej i miękkiej ), w to miejsce położono posadzkę – wylewkę cementową o grubości 2 - 3 cm, a następnie gumolit. W oparciu o te dane organy prowadziły postępowanie dotyczące stanu technicznego lokalu skarżącego, co potwierdza powołanie się przez organy rozpoznające sprawę na opinię techniczną rzeczoznawcy budowlanego z 2010r. o stanie izolacji podposadzkowej w stropie pomiędzy mieszkaniami nr 7 i 9 w budynku mieszkalnym przy ulicy S. 1 ( k.153 ). Przy tak ustalonym stanie faktycznym umorzenie postępowania uznać należy za uzasadnione. Zgodnie z art. 61 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zmianami ) właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt budowlany zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust.2. Z kolei według art. 66 ust.1 ustawy w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Słusznie podkreślił organ odwoławczy, że dyspozycja art. 66 wspomnianej ustawy dotyczy obiektu budowlanego, co w zasadzie wyklucza ingerencję dotyczącą znajdujących się w nim poszczególnych lokali. Wprawdzie w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, według którego 61 i 66 prawa budowlanego umożliwiają nałożenie obowiązku wykonania określonych robót również w konkretnym pomieszczeniu, jednak jest to możliwe tylko wówczas, jeśli roboty takie mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego w całości. Nie jest zatem możliwe nałożenie obowiązków o jakich stanowi wspomniany przepis, jeżeli wady tych lokali nie mają wpływu na obiekt budowlany jako konstrukcyjna całość (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2009r. II OSK 985/08 Legalis, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 marca 2010r. II SA/Gd 636/09 Legalis i podane tam orzecznictwo). Nie ulega wątpliwości, że kwestie dotyczące wygłuszenia stropu w mieszkaniu skarżącego pozostają bez wpływu na konstrukcję budynku i nie mają związku z utrzymaniem go w należytym stanie technicznym. Powołany przepis nie mógł zatem stanowić oparcia do interwencji organów nadzoru budowlanego. Z tego powodu umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości było właściwe. Sąd w rozpoznawanej sprawie podziela również pogląd sformułowany w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym jeśli strona uważa, że na skutek wykonanych robot polegających na bieżącej konserwacji poniosła jakieś szkody bądź jest narażona na uciążliwości związane z hałasem lub wibracjami, może wystąpić z roszczeniem na drogę postępowania cywilnego przed sądem powszechnym (por. także wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2002r. II SA/Kr 1991/98). Zupełnie niezrozumiały jest natomiast wywód Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego upatrującego podstawy umorzenia postępowania w braku kompetencji do orzekania na podstawie art. 9 prawa budowlanego, stanowiącego o odstępstwach od przepisów techniczno – budowlanych, o których stanowi art. 7 tej ustawy. Bez wątpienia w sytuacji stwierdzenia jednej z wymienionych w art. 66 ust.1 przesłanek, rzeczą organu nadzoru budowlanego jest wszczęcie z urzędu postępowania i wydanie decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości ( por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2010r. II OSK 563/09 Legalis, wyrok WSA w Warszawie VII SA/Wa 2067/06 Legaliis ). Jest natomiast oczywiste, że decyzja wydana w trybie art. 66 nie zastępuje pozwolenia na budowę. Jeśli zakres robót budowlanych niezbędnych do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości tego wymaga, może być konieczna decyzja o pozwoleniu na budowę ( Zdzisław Kostka Prawo budowlane – Komentarz Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Gdańsk 2007 str.198 ). W orzecznictwie prezentowany jest także pogląd dalej idący, według którego wykonanie obowiązków nałożonych w omawianym trybie nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę ( wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 26 listopada 2008r. II SA/Bd 762/08 Legalis ). W każdym jednak razie jest to zagadnienie odrębne, rozpatrywane w odrębnym postępowaniu i pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie w trybie powołanego przepisu. Zastosowana przez organ odwoławczy interpretacja art. 66 prawa budowlanego była natomiast prawidłowa. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami ) skargę należało oddalić.