II FSK 786/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Mirosław Surma, Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1841/18 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 17 listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 27 września 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1841/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 17 listopada 2014 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. Wyrok jest dostępny, podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W skardze kasacyjnej spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając m.in. na podstawie: 1. art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), art. 141 § 4, art. 133 § 1, art. 135 oraz art. 151 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji za podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku ustaleń dokonanych przez organy orzekające w przedmiotowej sprawie, które są błędne i niezgodne ze stanem rzeczywistym, a także zostały dokonane na podstawie niekompletnego materiału dowodowego oraz dowolnie ocenionych dotychczas zebranych dowodów, których to jednakże uchybień niesłusznie nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji, jak również poprzez wydanie zaskarżonego wyroku z pominięciem okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; 2. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 70 § 1 or4az art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej - polegające na niesłusznym niezastosowaniu ww. przepisów w niniejszej sprawie na skutek błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że w przypadku skarżącego zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. nie uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2012 r. i w konsekwencji z tym dniem zobowiązanie to również nie wygasło, podczas gdy w rzeczywistości omawiane zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2012 r. oraz z tą właśnie datą wygasło ono w całości wskutek przedawnienia; 3. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 70 § 6 pkt 2, art. 70 § 7 pkt 2 oraz art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że z wykładni ww. przepisów wynika, iż stwierdzenie przez Sąd administracyjny nieważności zaskarżonej przez podatnika decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za dany okres, które to stwierdzenie nieważności wywołuje skutek ex tunc, rzekomo pozostaje bez wpływu na to, że wniesienie skargi na taką decyzję, której nieważność stwierdził Sąd administracyjny rzekomo skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia takiego zobowiązania podatkowego oraz pozostaje bez wpływu na długość owego rzekomego okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia takiego zobowiązania podatkowego, który - jak przyjął WSA w Warszawie - trwa w takim przypadku od dnia wniesienia skargi do Sądu administracyjnego na taką nieważną decyzję do dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia Sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, oraz że skutek nieważności decyzji wymiarowej nie przenosi się rzekomo w żaden sposób na ważność zawieszenia biegu terminu przedawnienia i w konsekwencji w takim przypadku takie zobowiązanie podatkowe rzekomo nie przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku; 4. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 70 § 6 pkt 2, art. 70 § 7 pkt 2 oraz art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że z wykładni ww. przepisów rzekomo wynika, iż wniesienie przez skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z 1 lipca 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 rok rzekomo stanowiło skuteczny środek zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok, który to rzekomy okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia trwał od dnia wniesienia przez skarżącego skargi na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. do dnia doręczenia Dyrektorowi Izby Skarbowej w R. odpisu ww. wyroku WSA w Rzeszowie z 28 maja 2013 r. (sygn. akt I SA/Rz 333/13) ze stwierdzeniem jego prawomocności, oraz że skutek nieważności decyzji wymiarowej nie przenosi się rzekomo w żaden sposób na ważność zawieszenia biegu terminu przedawnienia i w konsekwencji, że rzekomo w przypadku spółki zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok nie przedawniło się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, tj. z dniem 31 grudnia 2012 r.; 5. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 2, art. 7, art. 8 ust. 1 i ust. 2, art. 32 ust. 1 i ust. 2 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 70 § 6 pkt 2, art. 70 § 7 pkt 2 i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej - polegające na niesłusznym niezastosowaniu (nieuwzględnieniu) ww. przepisów Konstytucji RP przy dokonywaniu wykładni ww. przepisów Ordynacji podatkowej, co w konsekwencji skutkowało dokonaniem błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniem ww. przepisów- Ordynacji podatkowej (tj. niesłusznym zastosowaniem w niniejszej sprawie ww. art. 70 § 6 pkt 2 oraz art. 70 § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz błędnym niezastosowaniem w przedmiotowej sprawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej) przez Sąd pierwszej instancji, a wcześniej przez Organy orzekające w przedmiotowej sprawie, sprowadzające się w istocie do niedopuszczalnego przyjęcia, że z bezprawnego (nielegalnego) działania organów państwa organy te (państwo) mogą rzekomo wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne na niekorzyść spółki jako podatnika, do czego w istocie sprowadza się stanowisko zaprezentowane przez WSA w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a wcześniej przez Organy orzekające w przedmiotowej sprawie, polegające na niedopuszczalnym przyjęciu, że pomimo iż zarówno ww. decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 1 lipca 2010 r., jak również poprzedzającej ją ww. decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia 20 kwietnia 2010 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym obie te decyzje obarczone były od samego początku (ex tunc) najcięższą z możliwych wad, co potwierdził WSA w Rzeszowie ww. prawomocnym wyrokiem z 28 maja 2013 r.; 6. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, art. 170, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4 zd. 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 145 § 1 pkt 2, art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 151 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że rzekomo na skutek wniesienia przez skarżącego skargi do WSA w Rzeszowie na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z 1 lipca 2010 r. rzekomo doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok; 7. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 269 § 1 i § 2, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4 zd. 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 145 § 1 pkt 2, art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 151 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez niedopuszczalne wydanie zaskarżonego wyroku w oparciu o stanowisko, które jest sprzeczne ze stanowiskiem zajętym w Uchwałach Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (w tym w Uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2018 r. Sygn. akt I FPS 5/1 oraz w Uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu, Administracyjnego z 28 kwietnia 2014 r. Sygn. akt I FPS8/13) i to bez uprzedniego wykorzystania przez Sąd pierwszej instancji procedury przewidzianej w art. 269 § 1 i § 2 p.p.s.a.; 8. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 190 zd. 1, art. 170, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4 zd. 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 145 § 1 pkt n2, art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 151 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez niedopuszczalne wydanie zaskarżonego wyroku z całkowitym zlekceważeniem przez Sąd pierwszej instancji wykładni (oceny prawnej) dokonanej w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 1885/16 i to pomimo tego, że Sąd pierwszej instancji zgodnie m.in. z ww. przepisem art. 190 zd. 1 p.p.s.a. jest nią związany, a w szczególności poprzez niesłuszne wydanie zaskarżonego wyroku z całkowitym zlekceważeniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanego w ww. wyroku, iż stwierdzenie nieważności wydanych wobec skarżącego decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w R. z 1 lipca 2010 r. oraz Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z 20 kwietnia 2010 r. w przedmiocie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok, co zostało dokonane, ww. prawomocnym wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Rz 333/13; 9. art. 174 pkt 2 p.p.,s.a. – naruszene przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, art. 208 § 1, art. 120 i art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, art. 208 § 1 i art. 120 Ordynacji podatkowej, art. 135, art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 151 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez niesłuszne oddalenie zaskarżonym wyrokiem wniesionej przez skarżącego skargi, podczas gdy już choćby z samego faktu, że zarówno zaskarżona przez skarżącego decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 17 listopada 2014 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z 23 lipca 2014 r. zostały wdane pomimo upływu terminu przedawnienia, WSA w Warszawie powinien był stwierdzić nieważność w całości zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W., a co najmniej uchylić je w całości, jak również umorzyć w całości postępowanie podatkowe w przedmiotowej sprawie, gdyż upływ terminu przedawnienia skutkuje bezprzedmiotowością postępowania podatkowego; 10. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwie zastosowanie art. 16b ust. 1 pkt ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm., dalej "u.p.d.o.p.") (w brzmieniu obowiązującym w 2006 roku) - polegającą na błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że prawo do znaku towarowego powszechnie znanego nie jest "prawem do znaku towarowego" w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., podlegającym amortyzacji podatkowej niezależnie od rejestracji, co w konsekwencji skutkowało niesłusznym niezastosowaniem ww. przepisu w przedmiotowej sprawie; 11. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 6, art. 16b ust. 1 pkt 6, art. 16h ust. 1 pkt 1, art. 16g ust. 2, art. 16g ust. 10 pkt 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. d u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. - polegające na niesłusznym niezastosowaniu w przedmiotowej sprawie ww. przepisów art. 15 ust. 6, art. 16b ust. 1 pkt 6, art. 16h ust. 1 pkt 1, art. 16g ust. 2 oraz art. 16g ust. 10 pkt 1 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. oraz niesłusznym zastosowaniu w przedmiotowej sprawie art. 16g ust. 10 pkt 2 oraz art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. d u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. na skutek błędnego przyjęcia-przez Sąd pierwszej instancji za organami orzekającymi w przedmiotowej sprawie, że rzekomo prawo do znaku towarowego powszechnie znanego nie jest "prawem do znaku towarowego" w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2006r., podlegającym amortyzacji podatkowej niezależnie od rejestracji, oraz że rzekomo w przedmiotowej sprawie me wystąpiła dodatnia wartość firmy; 12. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 i art. 2a Ordynacji podatkowej oraz art. 10 ust. 1 i 2, art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. poz. 646 z późn. zm., dalej "u.p.p."), które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez, niewłaściwe zastosowanie art. 13. 2a Ordynacji podatkowej oraz art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 u.p.p. - polegające na niesłusznym i naruszającym ww. przepisy - w tym m.in. wynikający z ww. przepisów obowiązek rozstrzygania wątpliwości natury faktycznej i prawnej na korzyść Skarżącego jako podatnika i przedsiębiorcy oraz wynikającej z ww. przepisów zasady zaufania - przyjęciu, że rzekomo w realiach niniejszej sprawy w przypadku Skarżącego doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r., oraz że rzekomo prawo do znaku towarowego powszechnie znanego nie jest "prawem do znaku towarowego" w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., podlegającym amortyzacji podatkowej niezależnie od rejestracji; 14. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4 zd. 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 145 § 1 pkt 2 art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 151 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy - poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które nie spełnia ustawowych wymogów, jak również poprzez wydanie zaskarżonego wyroku oddalającego wniesioną przez skarżącego skargę, choć Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał nawet wszystkich zarzutów i argumentacji skarżącego, a nadto przyjmując przykładowo, że rzekomo w przypadku skarżącego doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok nie wskazał nawet (podobnie zresztą jak organy orzekające w przedmiotowej sprawie) od jakiej do jakiej konkretnie daty trwało owo rzekome zawieszenie biegu terminu przedawnienia, co znów samodzielnie potwierdza, że również z tej przyczyny nieuprawnione jest stanowisko Sądu pierwszej instancji oraz organów orzekających w przedmiotowej sprawie, że decyzje organów obu instancji rzekomo zostały wydane przed upływem terminu przedawnienia, jak również pomimo tego, że skarżący wskazywał, że w 2006 r. przedmiotem amortyzacji było prawo do znaku towarowego powszechnie znanego będące "prawem do znaku towarowego" w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. w brzmieniu, obowiązującym w 2006 r., podlegającym amortyzacji podatkowej niezależnie od rejestracji, to mimo tego Sąd I instancji swoje wywody ograniczył do czegoś zupełnie innego, a mianowicie do prawa ze zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym RP oraz prawa ochronnego na znak towarowy, co jednakże jednocześnie nie przeszkodziło WSA w Warszawie w nieuprawnionym przyjęciu, że rzekomo skarżący w 2006 r. dokonał nieprawidłowych odpisów amortyzacyjnych oraz nieprawidłowo zaliczył je do kosztów uzyskania przychodów w 2006 r.; 15. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 193 § 1, art. 193 § 4, art. 193 § 6, art. 290 § 5 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, art. 135, art. 141 § 4 zd. 1 i art. 151 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy - poprzez wydanie zaskarżonego wyroku na skutek błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że rzekomo została obalona szczególna moc dowodowa (domniemanie rzetelności i niewadliwości) ksiąg podatkowych spółki za sporny okres (tj. za 2006 r.); 16. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej - polegające na niesłusznym zaaprobowaniu przez Sąd pierwszej instancji stanowiska organów orzekających w przedmiotowej sprawie, że ww. przepis znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy wcześniejsze zarzuty niniejszej skargi kasacyjnej potwierdzają, że brak było podstaw do wydania wobec skarżącego decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok; 17. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 145 § 1 pkt 2,.art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 151 oraz art. 135 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niesłuszne oddalenie zaskarżonym wyrokiem wniesionej przez skarżącego skargi na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 17 listopada 2014 r., choć Sąd pierwszej instancji powinien był stwierdzić nieważność w całości decyzji organów obu instancji, a co najmniej uchylić je w całości z przyczyn wskazanych w pkt. 2, 3, 4, 5, 10, 11, 12 oraz 15 petitum niniejszej skargi kasacyjnej, które potwierdzają, że decyzje obu instancji zostały wydane także z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a co więcej Sąd pierwszej instancji powinien był umorzyć w całości postępowanie podatkowe w przedmiotowej sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość wobec przedawnienia zobowiązania podatkowego; 18. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i § 2, art. 191, art. 192 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 235 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, art. 135 oraz art. 151 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy - poprzez niesłuszne oddalenie zaskarżonym wyrokiem wniesionej przez skarżącego skargi, podczas gdy Sąd pierwszej instancji powinien był uchylić w całości decyzje organów obu instancji już choćby z tego względu, że w przedmiotowej sprawie nie został zgromadzony materiał dowodowy, który dawałby podstawę do wydania tych decyzji, czego jednakże niesłusznie nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji. Opisane wyżej naruszenie przepisów postępowania nie tylko mogło mieć, co rzeczywiście miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby się go Sąd pierwszej instancji nie dopuścił, wówczas treść wyroku byłaby inna; 19. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 123 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 199, art. 240 § 1 pkt 4 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 123 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 199 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 135 i art. 151 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez niesłuszne oddalenie zaskarżonym wyrokiem wniesionej przez skarżącego skargi na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, podczas gdy Sąd pierwszej instancji powinien był uchylić w całości decyzje organów obu instancji z uwagi na to, że decyzje te zostały wydane pomimo nieprzesłuchania przez organy orzekające w przedmiotowej sprawie zawnioskowanych przez skarżącego świadków, jak również M. P. w charakterze strony jako Prezesa Zarządu skarżącej spółki, pomimo tego, że skarżący zgłosił ww. wnioski dowodowe w swoim piśmie z 23 czerwca 2014 r. na okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj. w szczególności na okoliczność, że znak towarowy E. to znak towarowy powszechnie znany, co z kolei potwierdza, że spółka prawidłowo dokonywała w 2006 r. odpisów amortyzacyjnych oraz prawidłowo zaliczała je do kosztów uzyskania przychodów w ww. roku podatkowym; 20. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. + naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, dalej "P.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – poprzez niedokonanie przez Sąd pierwszej instancji prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, co skutkowało tym, że WSA w Warszawie niesłusznie oddalił wniesioną przez skarżącego skargę, podczas gdy z przyczyn wskazanych w niniejszej skardze kasacyjnej, powinien był stwierdzić nieważność w całości zarówno zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 17 listopada 2014 r., jak i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z 23 lipca 2014 r., a co najmniej powinien był obie te decyzje w całości uchylić, a nadto umorzyć w całości postępowanie podatkowe w przedmiotowej sprawie. Opisane wyżej uchybienie mogło mieć - a nawet zdaniem Skarżącego rzeczywiście miało - istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby się go Sąd pierwszej instancji nie dopuścił, wówczas zapadłby zupełnie inny wyrok. Mając powyższe na uwadze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz w konsekwencji stwierdzenie nieważności w całości, względnie uchylenie w całości, zarówno zaskarżonej decyzji organów obu instancji, a także umorzenie w całości postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzeni8e kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna spółki nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Sformułowano w niej dwojakiego rodzaju zarzuty naruszenia prawa, odpowiadające zarówno podstawom kasacyjnym z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., jak i podstawom ujętym w pkt 2 tego przepisu, które zresztą były wielokrotnie niepotrzebnie multiplikowane w treści skargi. Zagadnienie o podstawowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, wyznaczane jest przez najdalej idący zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego w odniesieniu do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Autor skargi kasacyjnej utrzymuje, że w sprawie nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, gdyż doszło do stwierdzenia nieważności pierwszych decyzji wymiarowych. W konsekwencji, kolejne decyzje organów obu instancji, a nawet postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. zostały wydane po upływie biegu terminu przedawnienia. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż przepis art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Przepis ten nie jest ograniczony żadnymi warunkami, a w szczególności jego zastosowanie nie jest uzależnione od wyników postępowania sądowoadministracyjnego. Nawet najdalej idące rozstrzygnięcie sądu administracyjnego, stwierdzające nieważność zaskarżonego aktu, pozostaje bez wpływu na długość zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Trwa on mianowicie od dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej) do dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności (art. 70 § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Jakkolwiek stwierdzenie nieważności decyzji wywołuje skutek ex tunc to jednak wyłącznie w odniesieniu do zaskarżonej decyzji i aktów administracyjnych wydanych na jej podstawie. Skutek nieważności decyzji wymiarowej nie przenosi się w żaden sposób na ważność postępowania sądowoadministracyjnego (analogiczne stanowisko wyrażono w wyroku NSA z 28 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 2989/11 oraz w wyroku z 28 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 106/12). Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, kwestia prawidłowego wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie została już prawomocnie rozstrzygnięta w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 1885/16. NSA wskazał bowiem jednoznacznie, iż "Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. przeprowadził w "M." sp. z o.o. z siedzibą w W. kontrolę podatkową na podstawie upoważnienia do kontroli z dnia 7 marca 2014 r. i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skutecznie też w dniu 12 maja 2014 r. wszczął postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia Spółce wysokości podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2006" (str. 7 uzasadnienia wyroku). Zatem sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 p.p.s.a.). W świetle tych wywodów niedopuszczalnym zabiegiem była próba wywodzenia, iż ponowne (podpisane przez uprawnioną osobę) wszczęcie postępowania podatkowego zmienia rozumienie przytoczonych wyżej przepisów dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego. Niezależnie od tego, za chybione – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – należało uznać oparcie argumentacji na uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2018 r. I FPS 5/17 oraz z 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FPS 8/13, bowiem nie odnoszą się one w jakiejkolwiek mierze do kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia z powodu wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Nieskuteczne okazały się także zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny w zaprezentowanej w wyroku z 27 czerwca 2019 r. tezie wskazał, że ustawodawca postanowił o znowelizowaniu przepisów art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 22b ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dniem 1 stycznia 2018 r. Zgodnie z nowym brzmieniem przepisów zawartych w powyższych jednostkach redakcyjnych, amortyzacji podlegają tylko te wartości niematerialne i prawne (w tym prawa ochronne na znaki towarowe), które zostały nabyte od innego podmiotu. Tym samym, należy wskazać, że dopiero dokonując tej nowelizacji ustawodawca wprowadził warunek, wyłączający nabycie prawa ochronnego, uzyskanego w drodze decyzji Urzędu Patentowego lub Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego o charakterze konstytutywnym, dla celów amortyzacji podatkowej (II FSK 2178/17). Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni powyższy pogląd, zważywszy iż przedmiotowa zmiana przepisów stanowiła reakcję ustawodawcy na ukształtowaną linię orzeczniczą sądów administracyjnych (szczegółowo wskazanych w przywołanym wyroku), która została uznana za niezgodną z intencją ustawodawcy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekła jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy.