I FSK 1963/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Hieronim Sęk, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. C. Z. M. "Z." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lipca 2009 r. sygn. akt III SA/Gl 368/09 w sprawie ze skargi G. C. Z. M. "Z." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. C. Z. M. "Z." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 2.700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 lipca 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 368/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. C. Z. M. "Z." sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego wynikało, że poprzedni wyrok w tej sprawie (uwzględniający skargę) z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn akt III SA/Gl 623/06 został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 1617/07. Uzasadniając motywy swojego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny przyznał rację organom podatkowym, które uznały, że skarżąca błędnie zakwalifikowała w grupowaniu PKWiU sprzedawane przez siebie wzierniki ginekologiczne, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem stawki 0%. Sąd kasacyjny oparł powyższe stanowisko na piśmie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 6 kwietnia 2004 r., które stanowiło odpowiedź na zapytanie Ministra Finansów w sprawie klasyfikacji wyrobu objętego zakwestionowanymi fakturami. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dokument ten nieprawidłowo nie został uznany przez Sąd pierwszej instancji jako dowód w sprawie. Rozpoznając skargę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach potwierdził stanowisko Sądu kasacyjnego i tym samym przyjął, że organy podatkowe słusznie zakwestionowały przyjętą przez stronę klasyfikację, która doprowadziła do zastosowania niewłaściwej stawki podatkowej. Sąd odniósł się ponadto do złożonych na rozprawie opinii klasyfikacyjnej z dnia 15 maja 2009 r. oraz pisma Urzędu statystycznego w Łodzi z dnia 5 maja 2003 r., które to na mocy postanowienia z dnia 15 maja 2009 r. nie zostały dopuszczone jako dowód w postępowaniu. W tej kwestii Sąd podkreślił, że oba te dokumenty zostały przedstawione po wydaniu decyzji będącej przedmiotem sądowej kontroli i tym samym nie mogły wpłynąć na ocenę jej legalności. Na powyższe orzeczenie strona złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Jako podstawę kasacyjną wskazała naruszenie art. 106 § 2, 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." przez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających żądanych przez spółkę. W uzasadnieniu strona powołując się na orzecznictwo sądowe stwierdziła, że nie było podstaw do odmowy dopuszczenia wnioskowanych przez nią dokumentów jako dowodów w sprawie. Podkreśliła znaczenie tych dokumentów w zakresie wyjaśnienia zasadniczej dla rozstrzygnięcia kwestii, a mianowicie prawidłowej klasyfikacji sprzedawanych przez nią urządzeń. Skarżąca stwierdziła ponadto, że dopuszczenie tych dokumentów w żaden sposób nie przedłużało toczącego się postępowania, co wszystko razem doprowadziło do rażącego naruszenia powołanych przepisów. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenia zwrotu kosztów według norm przepisanych. Odnosząc się do postawionego zarzutu organ uznał go za bezzasadny, popierając zarazem stanowisko Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawowa funkcja sądowej kontroli administracji wynikająca z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sprowadza się do oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Podkreślić przy tym należy, że co do zasady sąd administracyjny opiera kontrolę legalności na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Sądy administracyjne nie są bowiem sądami merytorycznymi, lecz kontrolują na podstawie ustawy legalność zaskarżonego aktu, badając przy tym, czy organy nie naruszyły przy wydawaniu tego aktu prawa materialnego, czy też procesowego . Od tej zasady istnieje jednak wyjątek, o którym mowa właśnie w art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Uprawnienie sądu w tym zakresie wiąże się, zatem z zaistnieniem łącznie dwóch przesłanek, otwierających możliwość uzupełnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego o dokumenty, które nie znalazły się w aktach sprawy w toku prowadzonego postępowania. Z regulacji tej wynika ponadto, że dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Zakres postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. jest wyznaczony przez podstawową funkcję sądowej kontroli administracji, tj., ocenę z punktu widzenia legalności zaskarżonego aktu. W tej sytuacji dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych jest dopuszczalne jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. W związku z powyższym za w pełni uzasadnioną należy uznać tezę wyrażoną w wyroku z 27 października 2004 r., sygn. FSK 1186/04, zgodnie, z którą art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (por. także B. Dauter [w:] B. Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, 2006r., s. 243-244). W rozpoznawanej sprawie spór sprowadzał się do tego, czy skarżąca prawidłowo zakwalifikowała sprzedawane przez siebie wyroby w postaci wzierników ginekologicznych jednorazowego użytku wykonanych z polistyrenu według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupie PKWiU 33.10.15-79.99 Narzędzia i przyrządy medyczne pozostałe. Konsekwencją takiego zakwalifikowania było bowiem zastosowanie przez skarżącą do sprzedaży tych wyrobów O % stawki VAT. Wyrokiem z 2009-02-20 sygn. akt I FSK1617/07 NSA potwierdził ,że dowód w tej sprawie stanowi pismo Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 6 kwietnia 2004 r., skierowane do zastępcy dyrektora podatków pośrednich w Ministerstwie Finansów. Wynika z niego, że podobne stanowisko co do klasyfikacji tych wyrobów wyrażone zostało przez Ośrodek Interpretacji i Standardów Klasyfikacyjnych w Łodzi z 4 czerwca 2003 r. znak OISK- 5672/KW-143/02-3218/03-A. W świetle powyższego zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 p.p.s.a. nie jest zasadny. Uznając ,że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.