VIII SA/Wa 770/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia aktualizacji projektu technologicznego oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga K. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" M. [...] C. ( dalej jako: "skarżący", "strona") na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii ( dalej jako: "MWLW", "organ odwoławczy") z dn. [...] września 2020r. znak [...], na podstawie której działając na podstawie art. 138§1 pkt.1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji nr [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...], w sprawie odmowy zatwierdzenia aktualizacji projektu technologicznego z dnia [...] maja 2020 r. wraz z uzupełnieniami- zakładu zlokalizowanego M. [...],[...] C. prowadzonego przez Pana K. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że dnia [...] maja 2020 r. do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w G. wpłynął wniosek Pana K. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" o zatwierdzenie aktualizacji projektu technologicznego — załącznik nr [...] z maja 2020 roku - zakładu "[...]" zlokalizowanego M. [...],[...] C.. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. znak: [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. wezwał Stronę do złożenia wyjaśnień w związku z nieuwzględnieniem w złożonym wniosku, a wskazanych w części opisowej projektu technologicznego, półtusz wieprzowych podzielonych na 3 części. W dniu [...] maja 2020 r. Strona złożyła w siedzibie Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w G. uzupełnienie do wniosku, w którym określiła, że w zakładzie produkowane będą ćwierci wołowe, półtusze wieprzowe, półtusze wołowe, półtusze wieprzowe podzielone na 3 części, podroby wołowe, wieprzowe. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. znak: [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. poinformował Stronę o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz o przysługujących jej prawach. W zawiadomieniu tym organ I instancji wskazał, stosownie do regulacji art. 79a k.p.a., że może zostać wydana decyzja niezgodna z żądaniem strony z uwagi na następujące przesłanki, które nie zostały spełnione: - w części graficznej projektu: brak zaznaczenia poszczególnych pomieszczeń i ich funkcji, miejsc, w których odbywają się poszczególne etapy produkcji m.in. podział półtusz wołowych, czy podział półtusz wieprzowych na trzy części, brak wskazania miejsca mycia sprzętu ubojowego; - brak drogi przemieszczania się półtusz zakwestionowanych; - brak wyposażenia do transportu ośrodków; - brak pomieszczenia ekspedycji ośrodków; - brak zaznaczenia drogi dostawy żywca; - brak wskazania drogi , którą uppz będą wywożone z zakładu; - brak zaznaczenia drogi wywożenia produktów z zakładu; b) w części opisowej projektu : - dotyczącej sposobu przechowywania odpadów i ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, brak informacji na temat wykorzystywania kompostownika; - brak informacji na temat postępowania z uppz z kojców dla bydła oraz trzody; - brak informacji, czy na terenie zakładu znajduje się zbiornik na gnojowice; - brak informacji dotyczących oddzielnych zbiorników na gnojowicę dla kojców dla zwierząt chorych, z części opisowej wynika, że jedynymi odpadami jakie będą powstawały w zakładzie to odpady komunalne; - część opisowa zawiera informacje, "że pojemniki muszą być wymyte i zdezynfekowane po każdym użyciu". Brak wydzielenia miejsca mycia i dezynfekcji pojemników na uppz oraz informacji, gdzie będzie to się odbywać; - wskazano produkty podrobowe wołowe oraz wieprzowe, brak informacji dotyczących jakie podroby będą produkowane, organ wskazał, że świetle prawa "Podroby to świeże mięso inne niż mięso tuszy, w tym narządy wewnętrzne i krew", brak zaznaczenia poszczególnych etapów ich produkcji; - nie określono na czym będą polegały rozgraniczenia czasowe dotyczące uboju bydła i uboju trzody chlewnej. Strona korzystając z przysługującego jej prawa do przedłożenia dodatkowych dowodów w sprawie, złożyła w dniu [...] czerwca 2020 r. w siedzibie Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w G. uzupełnienie do projektu technologicznego z maja 2020 r. wprowadzając zmiany w części opisowej oraz części graficznej projektu technologicznego. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. uznał, że zmiany te nie wyczerpały wszystkich uchybień, o których strona była informowana w zawiadomieniu o zakończeniu postępowania tj. nie uwzględniały: l. informacji dotyczących jakie podroby będą produkowane; 2. zaznaczenia miejsc poszczególnych etapów produkcji podrobów; 3. określenia na czym będą polegały rozgraniczenia czasowe dotyczące uboju bydła i uboju trzody chlewnej; 4. wydzielenia miejsca mycia i dezynfekcji pojemników na uppz oraz informacji, gdzie będzie to się odbywać; 5. informacji, czy na terenie zakładu znajduje się zbiornik na gnojowicę. W związku z powyższym Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. uznał, że przedłożony projekt nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2013 r. poz. 434) i decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...] odmówił zatwierdzenia aktualizacji projektu technologicznego z dnia [...] maja 2020 r. wraz z uzupełnieniami- zakładu zlokalizowanego M. [...],[...] C. prowadzonego przez Pana K. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]". Karol Pawlak, z zachowaniem ustawowego terminu, pismem z dnia [...] lipca 2020 r., odwołał się od decyzji nr [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] czerwca 2020 r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy. W odwołaniu Pan K. P. zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. błędy w ustaleniach faktycznych 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe stosowanie; - 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe stosowanie. Zdaniem Strony przedłożony Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w G. dokument spełnia wszystkie wymagania rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2013 r. poz. 434). Strona wskazuje, że określiła jakie podroby będą produkowane w zakładzie wskazując, że będą to podroby wołowe i wieprzowe. W odniesieniu do zarzutu braku zaznaczenia miejsc poszczególnych etapów produkcji podrobów K. P. podniósł, że w części graficznej ukazano drogę podrobów, które "powstają na etapie wytrzewiania w wyniku oddzielenia półtuszy odi skierowania do chłodni (...)". Strona wskazuje również, że w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi brak jest wymogu szczegółowego opisu procesu technologicznego, a więc zarzut Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. dotyczący nieokreślenia na czym będą polegały rozgraniczenia czasowe dotyczące uboju bydła i uboju trzody chlewnej jest bezpodstawny, a informacja zawarta w projekcie technologicznym w części opisowej w punkcie a) jest dodatkową informacją. Strona, powołując się na §1 ust. 1 pkt 1 lit. d i pkt 2 lit. "d" ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi twierdzi również, że nie musi wskazywać w projekcie, gdzie będzie odbywać się mycie i dezynfekcja pojemników na uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego, ponieważ nie ma wymogu, aby opisywać sposób postępowania z takimi pojemnikami, czy też wskazywać miejsce w części graficznej. Również w przypadku zarzutu o brak informacji, czy na terenie zakładu znajduje się zbiornik na gnojowicę Strona twierdzi, że jest on bezpodstawny, gdyż w części opisowej projektu technologicznego w punkcie d) wskazano, że zbiorniki na gnojowicę z kojców dla zwierząt chorych znajdują się poza terenem zakładu, a zgodnie z §1 ust. 1 pkt 2 lit. a należy sporządzić plan przedstawiający zagospodarowanie terenu zakładu. W opinii Strony Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. nie dość uważnie zapoznał się z projektem technologicznym oraz postawił przed projektem wymogi nieprzewidziane przepisami prawa. W ocenie Strony w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki umożliwiające wydanie merytorycznej decyzji przez organ drugiej instancji, w związku z czym wnosi ona o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy. Orzekając, po rozpatrzeniu odwołania i po ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy, o utrzymaniu w całości zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy podniósł i przedstawił następującą argumentację: Zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2019, poz. 824 z póżn. zm.) powiatowy lekarz weterynarii zatwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, projekt technologiczny zakładu, jeżeli odpowiada on wymaganiom określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 5, czyli rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2013 r. poz. 434). Analiza akt sprawy przesłanych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. znak: [...] z dnia [...] lipca 2020 r. wykazała co następuje: W odwołaniu strona podnosi, że ukazano drogę podrobów, które "powstają na etapie wytrzewiania w wyniku oddzielenia półtuszy od(...)",jednak zauważyć należy, że zgodnie z definicją w zał. I pkt.11 Rozporządzenia (WE) nr 853 / 2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 55 z póżn. zm.) zwanego dalej "rozporządzenie 853 /2004" "podroby" oznaczają świeże mięso inne niż mięso tuszy, w tym narządy wewnętrzne i krew. Oznacza to, że podrobami są także części nie wchodzące w skład tzw. ośrodka, np. przedżołądki, żołądki, jelita, krew. Z części graficznej projektu technologicznego wynika, że zakład posiada m.in. chłodnie półtusz i ośrodków oraz pomieszczenie podziału jelit i opróżniania z treści. Uwidoczniony układ dróg wskazuje, że do pomieszczenia podziału jelit i opróżniania z treści nie trafiają półprodukty, a uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego. Zatem wskazanie w części opisowej projektu technologicznego, że w zakładzie produkowane będą m.in. "podroby wołowe, wieprzowe" nie określa jednoznacznie rodzaju produktów pochodzenia zwierzęcego, które będą produkowane w zakładzie, czyli nie spełnia wymagania § 1 ust.1 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego Wymóg ten byłby spełniony, gdyby przewidywano, że wszystkie podroby pozyskiwane w zakładzie podczas uboju będą produkowane z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi. W kwestii konieczności określenia na czym będą polegały rozgraniczenia czasowe dotyczące uboju bydła i uboju trzody chlewnej [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii podziela zdanie Strony, że rozporządzenie w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego nie przewiduje takich informacji. Odnośnie twierdzenia Strony, że nie musi ona wskazywać w projekcie, gdzie będzie odbywać się mycie i dezynfekcji pojemników na uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego, ponieważ nie ma wymogu, aby opisywać sposób postępowania z takimi pojemnikami, czy też wskazywać miejsca w części graficznej, [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie podziela tej argumentacji. W części opisowej przedłożonego do zatwierdzenia projektu technologicznego zapisano, że pojemniki do gromadzenia ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego muszą być wymyte i zdezynfekowane po każdym użyciu zgodnie z procedurami opracowanymi przez zakład, co oznacza, że czynności te będą odbywać się w zakładzie. Zgodnie z § 1 ust.1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia w części graficznej projektu technologicznego należy przedstawić m.in. rzuty poziome kondygnacji zakładu z zaznaczeniem poszczególnych pomieszczeń i ich funkcji. A zatem pomieszczenie, w którym odbywać mają się czynności mycia i dezynfekcji pojemników do gromadzenia ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, powinno być oznaczone w części graficznej projektu technologicznego. W części graficznej projektu technologicznego, który został przedłożony do zatwierdzenia Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w G. nie uwidoczniono również drogi usuwania odchodów pochodzących z kojców dla chorych zwierząt co jest sprzeczne z § 1 ust.1 pkt 2 lit. b rozporządzenia w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego. Przepis ten stanowi, że w części graficznej przedstawić należy układ dróg usuwania odpadów, w tym opakowań i ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. Co więcej w opinii Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii infrastruktura nadzorowanego zakładu, nawet umiejscowiona poza wydzieloną działką, na której umiejscowiony jest budynek produkcyjny, stanowi de facto jego teren, ponieważ pozostaje w dyspozycji i pod kontrolą podmiotu prowadzącego zakład. Oznacza to, że zbiorniki na odchody pochodzące z kojców dla chorych zwierząt powinny być, zgodnie z § 1 ust.1 pkt 2 lit. a w. rozporządzenia uwidocznione na planie zagospodarowania terenu. Dodatkowo [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii stwierdził, że w części graficznej projektu technologicznego, w przypadku pomieszczenia 12 "Chłodnia sztuk zakwestionowanych trzody" przewidziano jedynie drogę ruchu pracowników i usuwania z niego ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. Nie wskazano drogi przemieszczania półtusz do tego pomieszczenia. Dodatkowo, zgodnie z załącznikiem III sekcja I rozdział II pkt 5 Rozporządzenia (WE) nr 853/2004 rzeźnia musi być wyposażona w urządzenia zamykane na klucz do chłodniczego przechowywania zatrzymanego mięsa, a także w oddzielne urządzenia, również zamykane na klucz, do takiego przechowywania mięsa, uznanego za niezdatne do spożycia przez ludzi. W przypadku, gdyby określenie "tusze zakwestionowane" było równoznaczne z "zatrzymanym mięsem" należy także uwidocznić drogę tusz przetrzymywanych w tym pomieszczeniu, które po dalszych badaniach zostały uznane za zdatne do spożycia przez ludzi. W związku z tym, że przedłożona przez Pana K. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" aktualizacja projektu technologicznego - załącznik nr [...] z maja 2020 roku - zakładu "[...]" zlokalizowanego M. [...],[...] C. również w opinii [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii nie spełnia wszystkich wymagań ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Powiatowy Lekarz Weterynarii w G., słusznie odmówił, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...], jego zatwierdzenia. Podkreślić należy, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. uwzględnił normy zawarte w przepisie art. 79a § l k.p.a. i umożliwił stronie usunięcie przesłanek od niej zależnych, które nie zostały spełnione lub wykazane, a które mogły skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Strona nie skorzystała z tej możliwości. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radca prawnym, pismem z dn. [...] września 2020r. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący kwestionowanej decyzji zarzucił: I. Naruszenie przepisów postepowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, ti.: a. art. 7, 77 5 1, oraz art. 107§ 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), polegające na: - braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w odniesieniu do nowych uchybień projektu wskazanych w skarżonej decyzji przez M. WLW, - pominięciu części treści projektu technologicznego zakładu i uznanie, że nie spełnia on wymagań określonych w przepisach ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego i Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu; b. art. 15 k.p.a. w zw. z art. 10§ 1 k.p.a. poprzez wskazanie przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w skarżonej decyzji rzekomych nowych uchybień w stosunku do projektu technologicznego zakładu, nie artykułowanych uprzednio przez organ I instancji, co doprowadziło do pozbawienia strony możliwości czynnego odniesienia się do nich i pozbawiło prawa do rozpatrzenia sprawy i zasadności uchybień przez dwa organy administracji różnych stopni; c. art. 6 k.p.a., który statuuje zasadę legalizmu, która nakazuje organom administracji publicznej działanie na podstawie i w granicach prawa, poprzez oczekiwanie spełnienia przez skarżącego wymagań nieokreślonych w przepisach prawa. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a. Art. 19 ust, 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego w zw. z § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten ma charakter uznaniowy, a nie związany oraz żądanie od strony przedstawienia w projekcie technologicznym informacji niewymaganych przez przepisy; b. Rozporządzenia (WE) nr 2353/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego z dnia 2004-04429 (Dz. Urz. UE.L 2004 Nr 139, str. 55) poprzez jego błędne zastosowanie, a w szczególności przywołanie definicji z rozporządzenia w odniesieniu do zapisów projektu technologicznego. Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1/ uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji 2/ dopuszczenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów na okoliczność braku zastrzeżeń organów w latach ubiegłych co do projektu technologicznego zakładu o tożsamej treści 3/ zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego W uzasadnieniu skargi odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, autor skargi podniósł, że w ocenie skarżącego, stwierdzenie na etapie weryfikacji decyzji organu I instancji rzekomych nowych wad projektu, stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności i niejako pozbawiło stronę czynnego udziału w sprawie. Skarżący nie miał bowiem możliwości uprzednio odnieść się do przedmiotowych zarzutów, gdyż nie były one sformułowane przez organ I instancji. Nie wykluczone bowiem, że wady te zostałyby usunięte przez skarżącego na etapie postępowania przed PLW lub w przeciwnej sytuacji odpowiednie zarzuty zostałyby wskazane przez niego w odwołaniu od decyzji PLW. W chwili obecnej w stosunku do podnoszonych przez WLW uchybień, skarżący został pozbawiony możliwości zajęcia stanowiska w I instancji. Ponadto należy stwierdzić, że WLW nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w zakresie tego uchybienia. Powyższe dotyczy dodatkowych braków ( uchybień) przedłożonego projektu technologicznego: 1/ Braku uwidocznienia drogi usuwania odchodów pochodzących z kojców dla chorych zwierząt, 2/ Części graficznej projektu technologicznego, w zakresie pomieszczenia 12- Chłodnia sztuk zakwestionowane] trzody: - Brak wskazania drogi przemieszczania półtusz do tego pomieszczenia, - Brak wskazania drogi tusz przetrzymywanych w tym pomieszczeniu, które po dalszych badaniach zostaną uznane za zdatne do spożycia. Uzasadniając podniesione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, skarżący wskazał, że w przedłożonym projekcie technologicznym zakładu zostały spełnione wszystkie wymagania określone przepisami ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, tj.: "a). określenie rodzaju działalności, z uwzględnieniem rodzaju surowców oraz rodzaju produktów pochodzenia zwierzęcego, które będą produkowane w zakładzie: Działalność zakładu oparta będzie na: - uboju bydła - uboju trzody chlewnej w rozgraniczeniu czasowym. Surowcem będzie: - żywiec - bydło, świnie W zakładzie będą produkowane: - ćwierci wołowe - półtusze wieprzowe - półtusze wieprzowe podzielone na 3 części - podroby wołowe, wieprzowe" Mając na uwadze powyższe, żądanie przez organy spełnienia przez skarżącego innych wymagań, ponad określone w cytowanym wyżej przepisie, który ma charakter stricte związania administracyjnego, aniżeli uznania, jest niezasadne. Ponadto w uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że z uregulowania art. 19 ust.5 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego wynika, że Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego, nie ma zastosowania na etapie zatwierdzania projektu technologicznego zakładu, czyli w momencie, kiedy zakład nie ma szans na wykazanie, że w procesie produkcji środków spożywczych zapewni spełnianie wymagań ww. rozporządzenia. W art. 19 ust. 2 ww. ustawy ustawodawca ograniczył zakres kontroli dokonywanej w postępowaniu mającym na celu zatwierdzenie projektu technologicznego zakładu. Przedmiotem tej kontroli powinna być formalna zgodność projektu technologicznego z wymaganiami określonymi dla tego dokumentu przez ministra właściwego do spraw rolnictwa i sprawdzenia, czy w projekcie naniesione zostały wszystkie wymagane w tym względzie informacje. Jedynie to rozporządzenie bowiem można potraktować jako zawierające "przepisy wydane na podstawie ust. 5" w rozumieniu art. 19 ust. 2 ustaw o produktach pochodzenia zwierzęcego. Za tego rodzaju przepisy nie można zatem uznać przepisów rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, albowiem nie zostało ono wydane na podstawie art. 19 ust. 5 ww. ustawy, lecz wydane zostało w ramach kompetencji przysługujących właściwym instytucjom Unii Europejskiej. Następnie skarżący podniósł, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że odmowa zatwierdzenia zakładu była spowodowana między innymi faktem, że skarżący nie określił jednoznacznie w części opisowej projektu technologicznego rodzaju produktów pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do "podrobów wołowych, wieprzowych". W tym przedmiocie skarżący wskazał, że wykładnia Iiteralna i językowa treści projektu, a mianowicie użytego w nim określenia: "podroby wołowe, wieprzowe", nie powinna budzić wątpliwości co do ich rodzaju, skoro nie zostało wskazane żadne szczegółowe wyłączenie lub inny wyjątek. Innymi słowy, skoro skarżący w projekcie nie wskazał ich poszczególnych rodzajów, powinno być jasne i zrozumiałe, że chodzi o zatem takie podroby, które powstają z powyższych gatunków i nie wymagają dodatkowych zezwoleń na pozyskiwanie, a które są określone na stronach GIW. Zgodnie z wytycznymi GLW odrębnych zezwoleń wymaga produkcja żołądków, pęcherzy, jelit (kod st - rubryka Uwagi w rejestrze GLW), w przypadku pozostałych podrobów nie ma potrzeby wskazywania odrębnych linii produkcyjnych. Żądanie wymienienia rodzajów podrobów jest całkowicie pozbawione podstawy prawnej, gdyż skarżący nie posiada odrębnego zatwierdzenia do ich produkcji (wydruk z rejestru GLW). Autor skargi rozwinął argumentację w odniesieniu do zarzutu braku wydzielenia miejsca mycia i dezynfekcji pojemników na uppz oraz informacji, gdzie to się będzie odbywać. Według skarżącego Rozporządzenie nie określa konieczności opisania postępowania z pojemnikami na uppz, stąd niezrozumiałe jest żądanie takich informacji od skarżącego. Ponadto skarżący podniósł, że procedura mycia spornych pojemników w zakładzie skarżącego określona jest HCCP, do którego pełny dostęp posiada PLW i który ową okoliczność powinien wziąć pod uwagę z urzędu. Odbywa się to bowiem na zasadzie "piankowania" na linii produkcyjnej(nie w oddzielnym pomieszczeniu), co finalnie (hipotetycznie uznając, że jest to wymagane przez przepisy Rozporządzenia) uniemożliwia udokumentowanie tego w projekcie w sposób jaki widzą to organy Inspekcji. Skarżący wskazał także na powody niezasadności zakwestionowania przez organy braku uwidocznienia drogi usuwania odchodów pochodzących z kojców. W odniesieniu do tego zagadnienia skarżący podniósł, że zbiorniki na gnojowicę z kojców dla zwierząt chorych znajdują się poza terenem zakładu. Uwzględniając wymóg z w/w rozporządzenia §1 ust. 1 pkt 2 lit. a. dotyczącego części graficznej, zawierającej plany wykonane techniką trwałą, przedstawiającej: "zagospodarowanie terenu zakładu, z uwzględnieniem ogrodzeń, bram, dróg wewnętrznych, obiektów znajdujących się na terenie zakładu, magazynów i miejsc przechowywania odpadów i ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego oraz myjni środków transportu, jeżeli na terenie zakładu znajduje się taka myjnia" projekt technologiczny nie uwzględnia obiektów leżących poza terenem zakładu. Idąc tokiem rozumowania organu II instancji, w szczególności kwalifikując infrastrukturę poza budynkiem produkcyjnym, w projekcie technologicznym być może winno się uwzględniać wszystkie budynki/miejsca na terenie nieruchomości przedsiębiorstwa, a nawet sąsiednich. Podsumowując, oba organy (WLW jak i wcześniej PLW) stawiają przed projektem technologicznym wymogi nie przewidziane przepisami prawa, oczekując, że skarżący spełni je wg uznania organów administracji. Zdaniem skarżącego działania podjęte przez WLW są niezgodnie z obowiązującym prawem i przekraczają normy powszechnie obowiązujące. Organ nie miał prawa dokonywać rozszerzającej interpretacji norm Rozporządzenia wg swojego uznania. Przepisy Rozporządzenia dotyczące zatwierdzenia projektu technologicznego mają bowiem charakter decyzji związanej i wymagają od organu weryfikacji czy projekt spełnia wymagania w nim określone. Na zakończenie swoich wywodów skarżący podniósł, że dopuszczenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów jest niezbędne do prawidłowego ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i wykazania, że brak było zastrzeżeń organów co do projektu technologicznego dla zakładu skarżącego, o analogicznej treści w latach wcześniejszych. W odpowiedzi na skargę MWLW, przedkładając akta sprawy wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. W pisemnym stanowisku organ odwoławczy w sposób obszerny i wyczerpujący odniósł się do poszczególnych zarzutów skargi, a w swojej argumentacji generalnie powtórzył wywody zawarte w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 1 lit. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd stwierdził że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dn. [...] czerwca 2020r. w sprawie odmowy stwierdzenia aktualizacji projektu technologicznego zakładu zlokalizowanego M. [...],[...] C. prowadzonego przez K. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]". Materialnoprawną podstawę decyzji organów Inspekcji Weterynaryjnej w przedmiocie zatwierdzenie projektu technologicznego sporządzonego przez podmioty zamierzające prowadzić działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego stanowią przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2013 r., poz. 434). Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego podmioty zamierzające prowadzić działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego przed uzyskaniem pozwolenia na budowę zakładu są obowiązane: 1) sporządzić projekt technologiczny zakładu i przesłać go wraz z wnioskiem o zatwierdzenie tego projektu powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na planowane miejsce prowadzenia tej działalności; 2) powiadomić pisemnie powiatowego lekarza weterynarii, o którym mowa w pkt 1, o zakresie i wielkości produkcji oraz rodzaju produktów pochodzenia zwierzęcego, które mają być produkowane w tym zakładzie. Zgodnie z art. 19 ust. 2 ww. ustawy powiatowy lekarz weterynarii zatwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, projekt technologiczny zakładu, jeżeli odpowiada on wymaganiom określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 5, w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postępowania w tej sprawie. W myśl art. 19 ust. 5 ustawy minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, mając na względzie zakres i wielkość produkcji oraz ochronę zdrowia publicznego, w tym potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Na podstawie art. 19 ust. 5 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego wydane zostało ww. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 r. W § 1 ust. 1 rozporządzenia określono, że projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, zwanego dalej "zakładem", składa się z: 1) części opisowej, zawierającej: a. określenie rodzaju działalności, z uwzględnieniem rodzaju surowców oraz rodzaju produktów pochodzenia zwierzęcego, które będą produkowane w zakładzie, b. dane dotyczące maksymalnej tygodniowej zdolności produkcyjnej zakładu, c. określenie systemu dostawy wody, d. opis sposobu przechowywania odpadów i ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, e. wskazanie planowanej lokalizacji zakładu; 2) części graficznej, zawierającej plany wykonane techniką trwałą, przedstawiającej: a. zagospodarowanie terenu zakładu, z uwzględnieniem ogrodzeń, bram, dróg wewnętrznych, obiektów znajdujących się na terenie zakładu, magazynów i miejsc przechowywania odpadów i ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego oraz myjni środków transportu, jeżeli na terenie zakładu znajduje się taka myjnia, b. rzuty poziome kondygnacji zakładu z zaznaczeniem poszczególnych pomieszczeń i ich funkcji, miejsc, w których odbywają się poszczególne etapy produkcji, oraz wyposażenia pomieszczeń produkcyjnych, z wyróżnieniem stref o różnym stopniu ryzyka mikrobiologicznego, c. oznaczone numerami punkty poboru wody zimnej, gorącej oraz zmieszanej, d. układ dróg: - przemieszczania się osób zatrudnionych w zakładzie, - przemieszczania surowców, półproduktów i produktów gotowych od przyjęcia surowców do wysyłki produktów gotowych, - przemieszczania substancji dodatkowych, dodatków technologicznych i opakowań, - usuwania odpadów, w tym opakowań i ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. Odnosząc powyższe do zaistniałego w rozpoznawanej sprawie stanu faktycznego i prawnego, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdza, że argumenty przedstawione przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w pełni zasługują na aprobatę i w związku z tym zostały obszernie przytoczone w części historycznej uzasadnienia. Przechodząc do przedstawienia konkretnych argumentów i ocen w odniesieniu do zgłoszonych w skardze zarzutów, Sąd stwierdza, co następuje: Skarżący podnosi, że "stwierdzenie na etapie weryfikacji decyzji organu I instancji rzekomych nowych wad projektu, stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności i niejako pozbawiło stronę czynnego udziału w sprawie". Skarżący wskazuje, że nie miał możliwości odnieść się do tych zarzutów, ponieważ nie były one sformułowane przez organ I instancji, a niewykluczone, że wady te zostałyby usunięte na etapie postępowania przed PLW lub w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podnosi także, że MWLW nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w zakresie tego uchybienia, czym naruszył przepisy postępowania art. 7, art. 10§1, art. 15 art.77§1, art. 107§1 i 3 kpa. Sąd nie podziela zasadności powyższych zarzutów. Przede wszystkim należy podnieść, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś tylko na kontroli zasadności argumentów wskazanych przez organ I instancji. W związku z tym organ odwoławczy nie tylko zobowiązany jest do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w tym poczynienia własnych ustaleń faktycznych - o ile jest to konieczne, ale też do samodzielnego dokonania mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa i odniesienia się do zarzutów powołanych przez stronę w odwołaniu. Odnosząc powyższe do kontrolowanego w niniejszej sprawie postępowania prowadzonego przez organy administracji weterynaryjnej, Sąd podziela stanowisko organów, że merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy od decyzji organu I instancji w niniejszej sprawie nie naruszyło zasady dwuinstancyjności. Art. 136 § 1 k.p.a. umożliwia organowi odwoławczemu przeprowadzenie samodzielnie lub zlecić przeprowadzenie dodatkowego postępowania organom, który wydał decyzję, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, a nie zobowiązuje go do prowadzenia każdorazowo takiego postpowania. W rozpoznanej sprawie nie było takiej konieczności ponieważ materiał dowodowy był kompletny, a stan faktyczny nie uległ zmianie. Stwierdzenie nieprawidłowości, które nie zostały stwierdzone przez PLW potwierdza, że MWLW przeprowadził postępowanie dowodowe w tej sprawie w sposób wyczerpujący i rozstrzygnął sprawę co do istoty, nie naruszając zakazu reformationis in peius z art. 139 kpa. W kontekście powyższych wywodów jako niezasadny Sąd uznaje także zgłoszony zarzut naruszenia art. 6 kpa ( zasada legalizmu), albowiem postepowanie organów zostało przeprowadzone z uwzględnieniem powyższych zasad. Kolejną kategorią zarzutów zawartych w skardze stanowią zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wyrażające się, w ocenie strony skarżącej, w błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu ww. przepisów, które stanowiły podstawę materialną prawną wydanych w sprawie decyzji. Sąd i w odniesieniu do tych zarzutów nie podziela ich zasadności i trafności. Odnośnie zarzutu skarżącego, iż wskazanie w części opisowej przedłożonego projektu technologicznego, że w zakładzie produkowane będą m.in. "podroby wołowe, wieprzowe" spełnia wymagania § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, Sąd aprobuje stanowisko organów, że porównanie części opisowej projektu technologicznego z jego częścią graficzną wykazało, że zakłada się, że do pomieszczenia podziału jelit i opróżniania z treści trafiają uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego, a zatem już na etapie ich pozyskiwania jelita będą kwalifikowane jako nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi, a więc nie będą to produkty pochodzenia zwierzęcego. Oznacza to, że wskazanie w części opisowej, że rodzajem produktów pochodzenia zwierzęcego produkowanych w zakładzie będą podroby wołowe i wieprzowe (wszystkie) jest sprzeczne z częścią graficzną projektu. Kolejny zarzut z kategorii dotyczących naruszeń przepisów prawa materialnego to brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutu odnośnie decyzji PLW w zakresie braku zaznaczenia miejsc poszczególnych etapów produkcji podrobów. Zauważyć należy, że w zaskarżonej decyzji MWLW wskazał, że z projektu technologicznego nie wynika jakie podroby będą produkowane w zakładzie, ponieważ w części opisowej wskazano, że będą produkowane wszystkie podroby, co nie znajduje potwierdzenia w części graficznej. W związku z tym, że proces produkcji poszczególnych podrobów jest odmienny, dopiero ustalenie jakie faktycznie podroby będą produkowane w zakładzie pozwala ocenić czy projekt uwzględnia wszystkie, wymagane zgodnie z § 1 ust.1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego miejsca, w których odbywają się poszczególne etapy produkcji podrobów. Następnie odnosząc się do twierdzeń strony, że Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego nie określa konieczności opisania postępowania z pojemnikami na uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego, MWLW podtrzymuje twierdzenie, że z części opisowej przedłożonego do zatwierdzenia projektu technologicznego wynika, że pojemniki do gromadzenia ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego muszą być wymyte i zdezynfekowane po każdym użyciu zgodnie z procedurami opracowanymi przez zakład, co oznacza że czynności te będą odbywać się w zakładzie. Stąd twierdzenie MWLW, że zgodnie z § 1 ust.1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia w części graficznej projektu technologicznego konieczne jest uwidocznienie pomieszczenia, w którym odbywać mają się czynności mycia i dezynfekcji pojemników do gromadzenia ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. Skarżący sam wskazuje, że dopiero z procedury mycia tych pojemników, niebędącej częścią projektu technologicznego, wynika, że odbywa się to na zasadzie "piankowania" na linii produkcyjnej. Procedury te zdaniem skarżącego PLW powinien wziąć pod uwagę z urzędu. Nie sposób zgodzić się z taką argumentacją, gdyż PLW zatwierdza przedłożony mu projekt, w tym analizuje spójność części opisowej z graficzną. Odnośnie zarzutu dotyczącego nieuwidocznienia drogi usuwania odchodów pochodzących z kojców i wskazania przez Skarżącego, że PLW odmówił zatwierdzenia projektu z uwagi na brak informacji, czy na terenie zakładu znajduje się zbiornik na gnojowicę, a organ odwoławczy zmieniając niejako treść zarzutu odnośnie planu, uniemożliwił skarżącemu usunięcie tej wady na etapie postępowania przed organem I instancji, należy podzielić stanowisko MWLW ,że oceniał materiał dowodowy, który był podstawą do wydania decyzji I instancji i po jego ocenie merytorycznej wskazał, że nie uwidocznione drogi usuwania odchodów pochodzących z kojców dla chorych zwierząt, co jest niezgodne z §1 ust.1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego. Odnośnie zbiorników na gnojowicę pochodzącą od zwierząt chorych, o których mowa w części opisowej projektu technologicznego, które jak wynika z projektu technologicznego znajdują się poza terenem zakładu, Sąd także podziela twierdzenia MWLW, że wskazał w zaskarżonej decyzji, że w jego opinii infrastruktura nadzorowanego zakładu, nawet umiejscowiona poza wydzieloną działką, na której umiejscowiony jest budynek produkcyjny, którą to Skarżący utożsamia z "terenem zakładu" stanowi de facto jego teren, ponieważ pozostaje w dyspozycji i pod kontrolą podmiotu prowadzącego zakład. W przypadku, gdyby przyjąć twierdzenie Skarżącego, że znajdują się one "poza terenem zakładu" należałoby uznać, że nie należą one do niego czyli, że są pod kontrolą innego podmiotu. W związku z tym zasadnie zostało to uznane za brak niezbędnego elementu projektu planu technologicznego. Jako niezasadny należy także potraktować zarzut dotyczący projektowanej drogi ruchu w przypadku pomieszczenia 12 "Chłodnia sztuk zakwestionowanych trzody". W odniesieniu do ww. elementu w przedłożonym projekcie technologicznym przewidziano jedynie drogę ruchu pracowników i usuwania z niego ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, a brak jest drogi przemieszczania półtusz do tego pomieszczenia, które jak wprost wynika z jego nazwy będą tam przechowywane. Ponieważ brak jest definicji określenia "sztuki zakwestionowane", aby uniknąć nieprawidłowości przy kolejnym zatwierdzaniu projektu technologicznego, w zaskarżonej decyzji MWLW wskazano, że jeśli pomieszczenie to jest traktowane jako wymagane przez Rozporządzenie (WE) nr 853/ 2004 urządzenie zamykane na klucz do chłodniczego przechowywania zatrzymanego mięsa, należy także uwidocznić drogę tusz przetrzymywanych w tym pomieszczeniu, które po dalszych badaniach zostały uznane za zdatne do spożycia przez ludzi. Wreszcie jako niezasadny został uznany zarzut naruszenia Rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE.L 2004 Nr 139, str. 55) poprzez jego błędne zastosowanie, a w szczególności przywołanie definicji z rozporządzenia w odniesieniu do zapisów projektu technologicznego. W odniesieniu do powyższego zarzutu, Sąd stwierdza, że organ odwoławczy trafnie wywiódł, że przy rozstrzyganiu sprawy nie brano pod uwagę wymagań wynikających z powyższego uregulowania unijnego. Natomiast przywołanie definicji podrobów służyło jedynie wskazaniu co jest rozumiane pod tym pojęciem. Wreszcie do pozostałych zarzutów skargi wskazujących na dalsze szczegółowo wskazane przez skarżącego nieprawidłowości organów w ocenie przedłożonego projektu technologicznego, należy podkreślić, że stanowią one w istocie powielenie bardzo ogólnych stwierdzeń zawartych we wcześniejszych pismach skarżącego składanych w toku postępowania administracyjnego, w tym w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Odpowiedzi na te zarzuty udzielił już organ odwoławczy i stanowisko to Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela. Wskazywanie przy tym ogólnie na niezgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z wymienionymi w skardze rozporządzeniami wykonawczymi nie pozwala na szczegółową analizę stanowiska skarżącego. Również przytaczane poglądy orzecznictwa nie zostały przez skarżącego odniesione do jego indywidualnej sprawy, a Sąd nie dostrzegł z urzędu uchybień, o jakich mowa w tych poglądach. Okoliczności wskazywane w skardze dotyczące możliwości niewypełnienia niektórych wymogów prawnych wymagają – jak wyżej wskazywano – uprzedniej zgody właściwego organu, co skarżący pomija w swojej argumentacji mimo zwracania na ten fakt uwagi przez organ administracji. Należy wreszcie podkreślić, że w toku postępowania organy sygnalizowały dostrzeżone nieprawidłowości i wzywały skarżącego do ich usunięcia ( pismo z dn. [...] maja 2020r. i z dn. [...] czerwca 2020r. PLW w G.)., czego jednak skarżący nie uczynił. Organy udzielały także należytych wyjaśnień i pouczeń. W tym stanie rzeczy nie stwierdzając niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skargę należało oddalić jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.